عوامل روانی همجنس‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عوامل روانی همجنس‌گرایی یکی از سه عامل گرایش جنسی همجنس‌گرایانه است.[۱] برای اولین بار هنگامی که واژه همجنس‌گرایی در ادبیات روانشناسی به وجود آمد روانشناسان به دنبال عاملی ذاتی به عنوان ریشه این پدیده بودند. بیشتر نوشته‌ها در مورد سلامت روان و بیماران همجنس‌گرا بر روی افسردگی سوءمصرف مواد و خودکشی درمیان همجنس‌گرایان تمرکز کرده بود. هرچند که چنین مواردی درمیان دگرجنس‌گرایان نیز وجود دارد اما با این حال بحث پیرامون ارتباط بین همجنس‌گرایی و موارد فوق تا سال ۱۹۷۳ هنگامی که همجنس‌گرایی از لیست بیماری‌های روانی خارج شد ادامه داشت و پس از آن روانشناسان دلایل مواردی همچون خودکشی در میان همجنس‌گرایان را ناشی از تبعیض‌های اجتماعی، نگرش‌های منفی و موارد دیگر ذکر نمودند.[۲][۳] به طور مثال پژوهشی نشان داد که نوجوانان همجنس‌گرا به طور قابل ملاحظه‌ای کمتر نسبت به افراد دیگر عامل‌های محافظت‌کننده در برابر خودکشی دریافت می‌کنند.[E ۱] و اگر این عامل‌ها افزایش باشد خودکشی میان نوجوانان همجنس‌گرا به طرز قابل ملاحظه‌ای کاهش خواهد یافت.[۳] به طور مثال در میان همجنس‌گرا و دوجنس‌گرایانی که تلاش برای خودکشی داشته‌اند در نیمی از موارد پدران آنها با گرایش جنسی آنها مشکل داشته یا آنها را رد کرده‌است در صورتی که این میزان برای همجنس‌گرایان و دوجنس‌گرایانی که تلاش برای خودکشی نداشته‌اند یک چهارم است.[۳]

همجنس‌گرایی از فهرست بیماری‌های روانی توسط مجامع زیر خارج شد: سازمان روانشناسی آمریکا از سال ۱۹۷۳، سازمان بهداشت جهانی از سال ۱۹۹۲، سازمان‌های بهداشتی انگلستان از سال ۱۹۹۴، سازمان‌های بهداشتی روسیه از سال ۱۹۹۹ و انجمن روانشناسی چین از سال ۲۰۰۱[۴]

بر خلاف تصور عموم که همجنس‌گرایان در مصرف (پوشاک، خوراک و...) بدعت‌گرا هستند پژوهش‌ها نشان می‌دهند که چنین چیزی صحت ندارد.[۵]

در ابتدای سده بیستم، مباحثی نظری پیرامون تحلیل روانی درگرفت که ادعا می‌کرد در همهٔ افراد طی نمو روانی، دوجنس‌گرایی به وجود می‌آید. مطالعات عددی آلفرد کینزی[E ۲] در سال ۱۹۴۰ و همچنین دکتر فریتز کلین[E ۳] در سال ۱۹۸۰ تأیید کنندهٔ این نظریات بودند.

مطالعات تازه که با چاپ کتاب‌های آلفرد کینزی با نام‌های «رفتارهای جنسی انسان مذکر»[E ۴] و «رفتارهای جنسی انسان مؤنث»[E ۵] به نتایج مهمی منتهی شد، بیانگر این بود که اکثر مردم در مقاطعی دارای تجربیات و یا عواطف همجنس‌گرایانه بوده‌اند. پژوهش‌های علمی معاصر ادعا می‌کنند که اکثریت جامعه انسانی تمایلات دوجنس گرایانه دارند. گرایش جنسی برخلاف آنچه بیشتر مردم تصور می‌کنند یک متغیر گسسته نیست که به ۲ گروه «دگرجنس‌گرا» و «همجنس‌گرا» تفکیک شود، بلکه متغیری پیوسته است که ویژگی‌های این گروه‌ها را نیز داراست. گزارشات «کینزی» نشان می‌دهند که حدود ۴ درصد از افراد بالغ در آمریکا برای تمام عمر منحصراً همجنس‌گرا هستند و حدود ۱۰ درصد نیز در مقاطعی از زندگی رفتارهای همجنس‌گرایانه بروز داده‌اند. با این حال درصد افرادی که به طور برابر با هر دو جنس رابطه دارند کمتر از میزان مورد انتظار است. این می‌تواند به علت فشارهای اجتماع بر افراد باشد که آنها را مجبور می‌کند بر خلاف غرایز درونی خود و به طور ناخودآگاه برچسب‌های مطلق هویت جنسی را از قبیل «همجنس‌گرا» یا «دگرجنس‌گرا» بپذیرند.[۶]

کینزی، به همراه فعالان گروه‌های LGBT بر جنبه‌های تاریخی و سیالیت گرایش‌های جنسی تأکید می‌کرد. مطالعات کینزی همچنین نشان داد که گرایش جنسی در دوران حیات فرد در جهات مختلف رشد می‌کند و به ندرت (و نه لزوماً) امکانات جذب شدن به جنسیت متفاوتی را فراهم می‌کند. بسیار نادر است که شخصی گرایش‌های جنسی خود را تغییر دهد و همچنین بعید است که این اتفاق نادر در صورت رخ دادن «داوطلبانه» باشد. اما گاهی تمایلات جنسی گسترش می‌یابند و یا دستخوش تغییر شده و جوهرهٔ متفاوتی پیدا می‌کنند. نظریه فراهنجار[E ۶] ایده‌های «ساختار اجتماعی» را مرتبط با قضیه می‌داند و معتقد است باید به تمایلات جنسی تنها در چهارچوب تاریخی آن نگریست. در این نگاه، گرایش جنسی محصول تأثیرات جامعه‌است و یک ویژگی تحت کنترل انسان و ارادهٔ او محسوب نمی‌شود.

بیشتر روانشناسان با نتایج کلی آزمایشات کینزی موافقند و به رشتهٔ یوستهٔ تمایلات جنسی عقیده دارند، که در آن افراد کاملاً همجنس‌گرا و کاملاً دگرجنس‌گرا در دو انتهای بردار و اقلیت قرار دارند و اکثریت را دوجنس‌گرایان تشکیل می‌دهند. بعلاوه تقریباً همهٔ روانشناسان هم عقیده‌اند که گرایش جنسی در سنین پایین شکل می‌گیرد و به طور ارادی قابل تغییر نیست.[۷]

البته بعضی دیگر از تحقیقات اسلوب کاری کینزی را زیر سؤال برده و نتایج این آزمایش را در برآورد تعداد همجنس‌گرایان و دگرجنس‌گرایان اغراق‌آمیز می‌دانند. آنها دلیل خود را انتخاب افراد نامناسب برای تحقیق (که شامل همجنس‌گریان و زندانی‌هایی که برخی از آنها متهم به تجاوزهای جنسی بوده‌اند می‌شود) بیان می‌کنند.[۸][۹] به هر حال نظریات کینزی در رابطه با «رشته پیوستهٔ تمایلات جنسی» هنوز مورد قبولند.[۱۰]

روابط پدر ـ پسر و شکل‌گیری رفتارهای جنسی[ویرایش]

بخش بزرگی از تحقیقات معمولاً به بررسی روابط فرزند ـ والد و تأثیر آن بر مردان همجنس‌گرا و دگرجنس‌گرا می‌پردازد و احتمال رابطه‌ای بین «فقدان پیوند عاطفی بین والد همجنس» و «شکل گیری همجنس‌گرایی در پسر» را پیشنهاد می‌دهند. مطالعات زیادی ادعا می‌کنند که مردان همجنس‌گرا در دوران کودکی خود کمتر از همسالان دگرجنس‌گرای خود مورد علاقه یا توجه پدرانشان بوده‌اند.[۱۱] «بیبر»[E ۷] در سال ۱۹۷۶ اظهار داشت:

«از سال ۱۹۶۲ که کتابم منتشر شد تا به حال بر روی ۱۰۰۰ همجنس‌گرا و ۵۰ جفت از والدینشان مطالعه کرده‌ام والگوی مشابهی در ۹۰٪ آنان یافته‌ام. در تمام مدت آزمایش، حتی یک مرد همجنس‌گرایی که پدرش اخلاق سازنده و رفتار مهرورزانه داشته باشد ندیده‌ام. پسری که پدرش به او احترام می‌گذارد و عشق می‌ورزد هرگز همجنس‌گرا نمی‌شود. من به این نتیجه رسیده‌ام که رفتار والدین بر انتخاب تمایل جنسی کودکان بسیار تأثیر می‌گذارد.»

بیبر بعدها در سال ۱۹۷۶ گفته‌های خود را این گونه ادامه داد:
«ما همواره گفته‌ایم که یک پسر که پدری با اخلاق سازنده و مهرورزانه دارد هرگز همجنس‌گرا نمی‌شود. باید توجه داشت که عکس این گزاره صحیح نیست و هر پسری که پدرش اخلاق مخرب دارد لزوماً همجنس‌گرا از آب در نمی‌آید.»[۱۱]

این گزارشات، به ویژه به علت جابجا کردن علت با اثر زیر سؤال رفته‌اند. به عبارت دیگر علاقهٔ مردان همجنس‌گرا به داشتن رابطهٔ مستحکم‌تر با مادر، علت همجنس‌گرایی نیست، بلکه نتیجهٔ آن است. انجمن روانشناسی آمریکا نیز این نتایج را رد کرده است و اظهار داشته که در جوامع مختلف همجنس‌گرایان درصد مشابهی از جامعه را تشکیل می‌دهند. در حالی که اگر روابط خانوادگی دارای چنان تأثیری بود، در جوامعی با فرهنگ خانوادهٔ متفاوت این میزان می‌بایست متفاوت باشد. این تئوری هم چنین عاجز از توضیح وجود همجنس‌گرایی در یونان باستان، ژاپن قبل از مدرنیته و فرهنگهای دیگر است و دلیلی برای همجنس‌گرایی در حیوانات ارائه نمی‌کند و مثلاً قادر به پاسخ دادن به این سؤال نیست که چرا در گونهٔ قوی سیاه استرالیایی تنها والدین جوجه‌ها زوجهای نر محسوب می‌شوند؟[۱۱]

یافته‌های مطالعات بر حیوانات همجنس‌گرا به موازات یافته‌های موارد انسانی پیش می‌روند. مطالعاتی که بر روی مغز قوچ‌های همجنس‌گرا انجام شده نشان می‌دهد آن بخش از مغز که در شکل گیری رفتارهای همجنس‌گرایانه نقش دارد، نسبت به دگرجنس‌گرایان همان تفاوت‌هایی را نشان می‌دهد که در موارد انسانی دیده می‌شود.[۱۱]

اصلاح رفتار[ویرایش]

بعضی درمانگرها، گروه‌ها، یا مؤسسات باور دارند قادر به کمک به همجنس‌گرایان برای غلبه بر رفتارهای همجنس‌گرایانهٔ خود هستند. بسیاری آنها پیروان ادیان ابراهیمی هستند که در مسلک آنان همجنس‌گرایی غیرطبیعی و گناه است و یک گرایش جنسی نامطلوب به حساب می‌آید. این نوع روان‌درمانی در جهت حذف علایق همجنس‌گرایانه و توسط افرادی که همجنس‌گرایی را یک اختلال یا گناه تلقی می‌کنند استفاده می‌شود. این افراد معتقدند که همجنس‌گرایی اصولاً نوعی گناه است و از طریق توبه و ایمان می‌توان آن را از بین برد. در صورتی که تقریباً همه همجنس‌گرایان، متخصصان سلامت روانی، محققان سکسولوژی و مذهبی‌های لیبرال همجنس‌گرایی را به عنوان گرایش جنسی طبیعی می‌شناسند.[۱۲]

رابرت اسپیتزر که پیش از این برای خروج همجنسگرایی از فهرست بیماری‌های روانی تلاش کرده بود در مقاله‌ای در سال 2001 با عنوان آیا برخی از مردان و زنان همجنسگرا می‌توانند گرایش جنسی خود را تغییر دهند؟ گفته‌است که این امکان وجود دارد که برخی از افراد بسیار باانگیزه گرایش جنسی خود را از همجنسگرایی به دگرجنس گرایی تغییر دهند.در سال 2001 در مقاله‌ای در واشنگتن پست وی ادعا کرده‌است در مصاحبه تلفنی با 200 نفر آنها مدعی شده‌اند که گرایش جنسی خود را از همجنسگرا به دگرجنسگرا تغییر داده‌اند و از رابطه جنسی خود با جنس مخالف راضی هستند."[۱۳]

تاکنون هیچ روش علمی و معتبری بدست نیامده که حاکی از «درمان» موفق همجنس‌گرا و تبدیل او به یک دگرجنس‌گرا باشد[۱۴][۱۵] و حتی برخی افراد در اثر چنین «درمان»هایی دچار صدمات خطرناک و جدی شده‌اند.[۱۶][۱۷] با این حال طرفداران درمان همجنس‌گرایی به افرادی اشاره می‌کنند که به زعم آنها «موفق» شده‌اند.[۱۸] به هر جهت تنهٔ اصلی جامعهٔ پزشکی و روانشناسی این ادعاها را مردود می‌داند و تلاش برای تغییر گرایش جنسی را بی‌اثر و بالقوه خطرناک تلقی می‌کند.[۱۹][۷] به طور مثال در یک نظرسنجی از ۱٬۳۰۰ روانشناس انگلیسی فقط ۵۵ تن از آنان درمان همجنس‌گرایی را پیشنهاد می‌کنند.[۲۰]

طبیعت در برابر تربیت[ویرایش]

این که بین عوامل روان‌شناختی و عوامل زیست شناختی کدام بر همجنس‌گرایی مؤثرتر است مسأله‌ای‌ست که همواره عامل بحث‌های بسیار شده است. از این عوامل می‌توان به عوامل ژنی و یا هورمونهای مؤثر بر جنین نام برد. از نظر تاریخی، فروید و روانشناسان دیگری در شاخهٔ روانکاوی معتقد بودند که تجربیات دوران کودکی در شکل‌گیری گرایش‌های جنسی مؤثرند. به عنوان مثال فروید معتقد بود که نوجوانان همگی همجنس گرا هستند و پس از گذراندن مراحلی دارای حالات دگرجنس‌گرایی می‌شوند و آنها که همجنس‌گرا می‌مانند به علت مواجهه با یک مانع یا حادثهٔ بازدارنده، تکامل جنسی خود را به اتمام نرسانده‌اند. او همچنین معتقد بود که بعضی افراد که این دورهٔ تکامل جنسی را بدون هیچ مشکلی طی کرده‌اند نیز همچنان در درون خود به صورت پنهان و به درجات متفاوت دارای تمایلات همجنس خواهانه هستند. کشفیات مدرن علمی و پزشکی تأکید بر زیست شناختی بودن عوامل همجنس‌گرایی و رفتارهای همجنس‌گرایانه در کودکی دارند و این عوامل شامل عوامل ژنتیکی و یا کسب شده در رحم مادر می‌باشند. ناگفته نماند که همین پیش زمینه‌های زیست شناختی همجنس گرایانه‌است که در کودکی شرایط ایجاد عوامل روان‌شناختی را مهیا می‌کند.[۲۱][۲۲][۲۳]

فرضیه اختلال رشد[ویرایش]

برخی از افراد همانند دکتر فیتزگیبونس[E ۸]، دیوید گلسن [E ۹] و نیل وایت‌هد[E ۱۰] باور دارند شواهد قابل توجهی از سال‌ها مشاهده بالینی وجود دارد که همجنسگرایی یک اختلال رشدی [E ۱۱] است. نیازهای برآورده نشده نوجوان با احساس‌های در حال ظهور جنسی بهم می‌پیچند و تولید گرایش به همجنس می‌کنند. درمان نیز شامل کمک به مراجعین مرد جهت درک کردن علل احساس‌های خود جهت تقویت حس مردانگی آنهاست. دکتر فیتزگیبوس معتقد است تجربه‌های بالینی وی نشان می‌دهد که این مردها به هویت مردانه خود منطبق‌تر و مطمئن‌تر می‌شوند و احساس‌های همجنسگرایانه در آنها حل یا کاهش قابل توجه‌ای می‌یابد.[۲۴]

جوزف نیکولوسی [E ۱۲] مدیر اجرایی انجمن ملی بررسی و درمان همجنس‌گرایی [E ۱۳] معتقد است همجنسگرایی یک اختلال رشدی است که در اویل عمر فرد ایجاد می‌شود. به باور وی چیزی به عنوان شخصیت همجنسگرا وجود ندارد. از نظر وی همجنسگرایی می‌تواند به دلیل تجاوز در سنین پایین شکل بگیرد. وی باور دارد همجنسگرایی در دوران کودکی قابل پیشگیری و در دوران بزرگسالی قابل درمان است.[۲۵]

انجمن روانشناسی آمریکا (APA) با رد تمامی آن مسائل به عنوان نوعی اختلال در همجنسگرایان، در "قطعنامه درباره پاسخ‌های شایسته به پریشانی در گرایش جنسی و تلاش‌ها برای تغییر آن" از پدران و مادران، سرپرستان، جوانان، و خانواده‌های آن‌ها می‌خواهد تا از روش‌های موسوم به «درمان گرایش جنسی» که همجنسگرایی را به عنوان یک بیماری روانی و یا اختلال رشد به تصویر می‌کشند، دوری گزینند و به جای آن به دنبال روان‌درمانی، حمایت اجتماعی، و خدمات آموزشی باشند که "اطلاعات دقیق درباره گرایش جنسی و جنسیت در اختیار می‌گذارند، پشتیبانی خانواده و آموزشگاه را افزایش می‌دهند، و (احتمال) طرد اقلیت‌های جنسی جوان را کم می‌کنند."[۲۶]

علاوه بر این هیچ نهاد معتبر و فعال در زمینه روانکاوی و روانپزشکی تغییر گرایش جنسی را ممکن نمی‌داند و طبق سیاسیت‌های خاصی به افراد فعال در این زمینه، عموم و افراد متخصص در رابطه با تلاش با تغییر گرایش جنسی هشدار می‌دهد. از نهادهای یاد شده می‌توان به انجمن روانشناسی امریکا، انجمن روان پزشکی امریکا، انجمن مددکاران اجتماعی آمریکا، کالج سلطتنتی روانپزشکی و انجمن روانشناسی استرالیا اشاره کرد.[۲۷] [۲۸][۲۹]

همچنین انجمن روانشناسی آمریکا و کالج سلطنتی روانپزشکی نگرانی‌های خود را نسبت به افدامات انجمن ملی بررسی و درمان همجنس‌گرایی ابراز داشته‌اند و اعلام کرده‌اند که این اقدامات توسط علم حمایت نمی‌شود و سبب ایجاد بستری برای تبعیض خواهد شد.[۲۸][۳۰]

یادداشت[ویرایش]

  1. این عامل‌ها به عقیده پژوهش‌گران ارتباط خانواده، اهمیت معلمان، اهمیت دیگر بزرگسالان و امنیت مدرسه (به انگلیسی: family connectedness, teacher caring, other adult caring, and school safety) هستند
  2. Alfred Kinsey
  3. Fritz Klein
  4. Alfred C. Kinsey, Sexual Behavior in the Human Male, 1948, ISBN ۰-۷۲۱۶-۵۴۴۵-۲ (o.p.), ISBN ۰-۲۵۳-۳۳۴۱۲-۸
  5. Alfred C. Kinsey, Sexual Behavior in the Human Female, 1953, ISBN ۰-۷۲۱۶-۵۴۵۰-۹ (o.p.), ISBN ۰-۶۷۱-۷۸۶۱۵-۶ (o.p. pbk.), ISBN ۰-۲۵۳-۳۳۴۱۱-X
  6. Queer Theory
  7. Bieber
  8. Dr. Fitzgibbons
  9. David N. Glesne
  10. Neil E. Whitehead
  11. Developmental Disorder
  12. Joseph Nicolosi
  13. NARTH

منابع[ویرایش]

  1. «گرایش جنسی». apa.org. بازبینی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰. 
  2. Schlager, Neil, ed. Gay & Lesbian Almanac. St. James Press. ۱۵۲. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ E. Eisenberg، Marla و et al.. «Suicidality among Gay, Lesbian and Bisexual Youth: The Role of Protective Factors». Journal of Adolescent Health (الزویر)، 2006، 662–668. 
  4. Mottier, Véronique. Sexuality: A Very Short Introduction. انتشارات دانشگاه آکسفورد, 2008. 53. ISBN ‎ISBN 978-0-19-929802-0. 
  5. Vandecasteele، Bert و Maggie Geuens. «Revising the myth of gay consumer innovativeness». Journal of Business Research (الزویر)، ۲۰۰۹، 134–144. 
  6. Alfred C. Kinsey. Sexual Behavior in the Human Male. 651. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ “Questions and Answers”. Mental Health America. Retrieved 05 آوریل 2012. 
  8. Julia A. Ericksen (May 1998). «With enough cases, why do you need statistics? Revisiting Kinsey's methodology». The Journal of Sex Research ۳۵ (۲): ۱۳۲-۴۰, ISSN: ۰۰۲۲-۴۴۹۹
  9. Tom Bethell (April 2005). «Kinsey as Pervert». American Spectator, ۳۸, ۴۲-۴۴. ISSN: ۰۱۴۸-۸۴۱۴
  10. Stephen G. Post. «HOMOSEXUALITY». در Encyclopedia of Bioethics, 3rd edition. ج. دوم. Macmillan Reference USA., 2004. 1157. ISBN ‎ISBN 0-02-865774-8. 
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ ۱۱٫۳ ماهنامه سپیده دانایی شماره ۱۹ چاپ آذر ۱۳۸۷
  12. “Reparative & other therapy to alter sexual orientation”. Retrieved 10 آوریل 2012. 
  13. "Study: Some Gays Can Go Straight". The Washington Post. May 9, 2001. 
  14. “Attempts To Change Sexual Orientation”. Retrieved 28 مارس 2012. 
  15. Czyzselska, Jane. “Stop trying to cure homosexuality”. گاردین, 27 March 2009. Retrieved 13 آوریل 2012. 
  16. «دگرباشان». irqi.net. بازبینی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰. 
  17. “Part 1 Of ‘The Sissy Boy Experiment’: The Consequences Of Ex-Gay Therapy”. Jun 7, 2011. Retrieved 28 مارس 2012. 
  18. (ر. ک به انجمن ملی مطالعه و درمان همجنس‌گرایی)
  19. «American Psychiatric Association Warns Therapists Not to Treat Homosexual». hubpages.com. 
  20. “British therapists still offer treatments to 'cure' homosexuality”. گاردین. Retrieved 10 آوریل 2012. 
  21. «Nature Vs. Nurture Theories». Mega Essays. بازبینی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰. 
  22. «Homosexuality: Nature or Nurture». AllPsych Journal. بازبینی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰. 
  23. «Nature v nurture? Please don't ask». سان دی تایمز. بازبینی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰. 
  24. «Is homosexuality a developmental disorder?». ProCon Orgnization. بازبینی‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۱۲. 
  25. What is Homosexuality?
  26. «Resolution on Appropriate Affirmative Responses to Sexual Orientation Distress and Change Efforts». American Psychological Association. بازبینی‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۱۲. 
  27. Expert affidavit of Gregory M. Herek, Ph.D.
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ Royal College of Psychiatrists: Statement from the Royal College of Psychiatrists’ Gay and Lesbian Mental Health Special Interest Group
  29. Australian Psychological Society: Sexual orientation and homosexuality
  30. Statement of the American Psychological Association