رحم اجاره‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رحم اجاره‌ای یا مادر جایگزین روشی است که در آن یک زن (مادر جایگزین) فرزند زوجی را که به روش‌های معمول قادر به بچه‌دار شدن نیستند، در رحم خود حمل می‌کند (معمولاً به این دلیل که یکی از زوج‌ها نابارور است). این روش به‌طور سنتی به این گونه انجام می‌شود که نخست سلول تخم مادر واقعی و اسپرم پدر را به روش لقاح مصنوعی بارور می‌کنند و سپس حاصل (رویان) را به روش درون‌کاشت مصنوعی در داخل رحم مادر جایگزین قرار می‌دهند. در این روش مادر جایگزین تنها نقش پرورش‌دهندهٔ نوزاد را داشته و معمولاً پس از زایمان تمام حقوق سرپرستی فرزند را به والدین اصلی آن واگذار می‌کند اما این مهم نیازمند اقدامات قانونی است.[۱]

در ایران[ویرایش]

رحم اجاره‌ای از بیش از یک دهه گذشته در ایران انجام می‌شود که به دلیل وجود خلأ قانونی با مشکلاتی روبروست. مادران جایگزین معمولاً مبلغی را دریافت می‌کنند که به دلیل نبود نظارت کافی گاهی بسیار بالا می‌باشد.[۲]

در میان زوج‌های همجنس‌گرا[ویرایش]

رحم اجاره‌ای روشی مناسب برای بچه‌دارشدن در میان زوج‌های همجنس‌گرای مرد است.[۳] به‌عنوان نمونه نیل پاتریک هریس و دیوید بورتکا با این روش صاحب فرزند شدند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. “surrogate motherhood”. Encyclopædia Britannica. Retrieved 20 July 2014. 
  2. محمدی، فرشاد. «ناباروری و دردسرهای رحم اجاره‌ای در ایران». ایران وایر. بازبینی‌شده در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۴. 
  3. Peters 1996, p. 70.

منابع[ویرایش]