طراحی تعامل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

طراحی تعامل (به انگلیسی: Interaction Design و به اختصار: IxD) عبارت است از طراحی سامانه‌های محاوره‌ای (Interactive) برای پشتیبانی از شیوه‌هایی که مردم در زندگی روزمرهٔ خود برای ارتباط و تعامل به کار می‌گیرند.[۱] به جز این، طراحی تعامل را «طراحی فضاهایی برای تعاملات و ارتباطات انسانی»[۲] و «چیستی و چگونگی تعاملات روزانهٔ ما با رایانه‌ها»[۳] نیز تعریف کرده‌اند.

طراحی تعامل می‌کوشد با در نظر گرفتن کاربردپذیری، محصولات را طوری طراحی کند که استفاده از آنها - از دیدگاه کاربر - راحت، کارا، و دلپذیر باشد. هدف طراحی تعامل، ارتقای کیفیت تجربهٔ کاربری است.[۴]

اصطلاح «طراحی تعامل» یک واژهٔ چتری است که جنبه‌های گوناگونی از طراحی را پوشش می‌دهد، از جمله: طراحی واسط کاربر، طراحی نرم‌افزار، طراحی کاربر-محور، طراحی محصول، طراحی وب، و طراحی سامانه‌های محاوره‌ای. از آنجا که طراحی تعامل، یک مهارت میان‌رشته‌ای است، متخصصین این حوزه باید با علوم گوناگونی آشنایی داشته باشند؛ از جمله: روان‌شناسی، ارگونومی، طراحی صنعتی، علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی، گرافیک، انفورماتیک، و غیره.[۵]

فرایند طراحی تعامل[ویرایش]

فرایند طراحی تعامل، از چهار فعالیت اصلی تشکیل می‌شود:[۶]

  1. شناسایی نیازها (Needs) و تعیین ضروریات (Requirements) برای محقق‌کردن یک تجربهٔ کاربری؛
  2. تهیه چند طرح مختلف (Alternative Designs) که توانایی برآورده‌ساختن ضروریات فوق را داشته باشند؛
  3. ساخت نسخه‌های محاوره‌ای از طرح‌ها، به گونه‌ای که بتوان آنها را مورد مطالعه و ارزیابی قرار داد؛
  4. ارزیابی آنچه که در دست ساخت است، و بررسی تجربهٔ کاربری که از طریق آن حاصل می‌شود؛

پانویس[ویرایش]

  1. Sharp, p. 8.
  2. Wingrad.
  3. Thackara, p. 50.
  4. Sharp, pp. 9-15.
  5. Sharp, pp. 8-12.
  6. Sharp, pp. 17.

منابع[ویرایش]

منابع برای مطالعه بیشتر[ویرایش]