طراحی تعامل
طراحی تعامل (به انگلیسی: Interaction Design و به اختصار: IxD) عبارت است از طراحی سامانههای محاورهای (Interactive) برای پشتیبانی از شیوههایی که مردم در زندگی روزمرهٔ خود برای ارتباط و تعامل به کار میگیرند.[۱] به جز این، طراحی تعامل را «طراحی فضاهایی برای تعاملات و ارتباطات انسانی»[۲] و «چیستی و چگونگی تعاملات روزانهٔ ما با رایانهها»[۳] نیز تعریف کردهاند.
طراحی تعامل میکوشد با در نظر گرفتن کاربردپذیری، محصولات را طوری طراحی کند که استفاده از آنها - از دیدگاه کاربر - راحت، کارا، و دلپذیر باشد. هدف طراحی تعامل، ارتقای کیفیت تجربهٔ کاربری است.[۴]
اصطلاح «طراحی تعامل» یک واژهٔ چتری است که جنبههای گوناگونی از طراحی را پوشش میدهد، از جمله: طراحی واسط کاربر، طراحی نرمافزار، طراحی کاربر-محور، طراحی محصول، طراحی وب، و طراحی سامانههای محاورهای. از آنجا که طراحی تعامل، یک مهارت میانرشتهای است، متخصصین این حوزه باید با علوم گوناگونی آشنایی داشته باشند؛ از جمله: روانشناسی، ارگونومی، طراحی صنعتی، علوم کتابداری و اطلاعرسانی، گرافیک، انفورماتیک، و غیره.[۵]
محتویات |
فرآیند طراحی تعامل [ویرایش]
فرآیند طراحی تعامل، از چهار فعالیت اصلی تشکیل میشود:[۶]
- شناسایی نیازها (Needs) و تعیین ضروریات (Requirements) برای محققکردن یک تجربهٔ کاربری؛
- تهیه چند طرح مختلف (Alternative Designs) که توانایی برآوردهساختن ضروریات فوق را داشته باشند؛
- ساخت نسخههای محاورهای از طرحها، به گونهای که بتوان آنها را مورد مطالعه و ارزیابی قرار داد؛
- ارزیابی آنچه که در دست ساخت است، و بررسی تجربهٔ کاربری که از طریق آن حاصل میشود؛
پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- Sharp, Helen, Yvonne Rogers, & Jenny Preece. Interaction Design - beyond human-computer interaction (2nd Edition ed.). John Wiley & Sons, 2007. ISBN 978-0-470-01866-8
- Winograd, Terry. From computing machinery to interaction design.
- Thackara, John. «The design challenge of pervasive computing». Interactions 8 (3), 2001. pp. 47-52.
