نظریه زبان‌های برنامه‌نویسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نظریه زبان های برنامه نویسی (به انگلیسی: PLT)، شاخه‌ای از علوم رایانه است که به طراحی، پیاده‌سازی، تجزیه و تحلیل، خاصیت‌ها و طبقه‌بندی زبان‌های برنامه‌نویسی و ویژگی‌های فردی آن‌ها می‌پردازد.

نظریه زبان‌های برنامه‌نویسی در شاخه‌ای از علوم رایانه قرار می گیرد، هم وابسته و موثر در ریاضیات، مهندسی نرم‌افزار و زبان‌شناسی. نظریه زبان‌های برنامه‌نویسی شاخه‌ای از علوم رایانه به رسمیت شناخته شده و با نتایج منتشر شده در مجلات متعدد اختصاص داده شده به نظریه زبان‌های برنامه‌نویسی در زمینه پژوهشی فعال است، و همچنین در علوم عمومی رایانه و انتشارات مهندسی.

تاریخچه[ویرایش]

از بعضی جهات، تاریخ تئوری های برنامه نویسی حتی کهن تر از توسعه زبان های برنامه نویسی است. حساب لامبدا(lambda calculus)، توسعه یافته توسط آلونزو چارچ و استفان کول کلین در سال 1930 است که توسط برخی به عنوان جهان اول زبان های برنامه نویسی در نظر گرفته شده است، اگرچه آن را به عنوان محاسبات مدل به جای وسیله ای برای برنامه نویسان برای شرح الگوریتم به سیستم رایانه ای در نظر گرفته شده است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]