ستوان
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| درجههای ارتش ایران | ||
|---|---|---|
| نیروها | ||
| زمینی و هوایی | دریایی | |
| ارتشبد | دریابد | |
| سپهبد | دریاسالار | |
| سرلشکر | دریابان | |
| سرتیپ | دریادار | |
| سرهنگ | ناخدا | |
| سرهنگ دوم | ناخدا دوم | |
| سرگرد | ناخدا سوم | |
| سروان | ناوسروان | |
| ستوان ۳، ۲ و ۱ | ناوبان ۳، ۲ و ۱ | |
| استوار ۲ و ۱ | ناواستوار ۲ و ۱ | |
| گروهبان ۳، ۲ و ۱ | مهناوی ۳، ۲ و ۱ | |
| سرجوخه | سرناوی | |
| سرباز ۳، ۲ و ۱ | ناوی ۳، ۲ و ۱ | |
سُتوان نام یکی از درجات نظامی است. در ارتش به کسی ستوان گفته میشود که فرمانده یک دسته باشد. دسته از یگانهای ارتشی است که معمولاً ۳۰ تا ۴۰ نفر تشکیل شده است. در مرحله ستوانی نیز امکان ارتقاء وجود دارد و به این منظور درجات ستوان یکمی و ستوان دومی نیز داده میشود. ستوان نخستین درجه از درجههای افسری است.
واژه ستوان یا استوان در فارسی به معنی محکم و قابل اعتماد و موثق است. این واژه در پارسیمیانه «اُستیگان» بوده است.
پیش از دوره رضاشاه به ستوان «نایب» میگفتند.
[ویرایش] منبع
- واژههای نو فرهنگستان ایران تا پایان سال ۱۳۱۸، تهران، نشر ابن سینا ۱۳۱۹.
[ویرایش] جستارهای وابسته
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
