سرلشکر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
درجه‌های ارتش ایران
نیروها
زمینی و هوایی دریایی
ارتشبد دریابد
سپهبد دریاسالار
سرلشکر دریابان
سرتیپ دریادار
سرتیپ دوم دریادار دوم
سرهنگ ناخدا یکم
سرهنگ دوم ناخدا دوم
سرگرد ناخدا سوم
سروان ناوسروان
ستوان ۳، ۲ و ۱ ناوبان ۳، ۲ و ۱
استوار ۲ و ۱ ناواستوار ۲ و ۱
گروهبان ۳، ۲ و ۱ مهناوی ۳، ۲ و ۱
سرجوخه سرناوی
سرباز ۲ و ۱ ناوی ۲ و ۱
سرباز ناوی

درجهٔ نظامی بالاتر از سرتیپ و پایین‌تر از سپهبد می‌باشد. معادل آن در نیروی هوایی به همین نام و در نیروی دریایی ایران دریابان است. نشان آن شامل نشان تیمساری (که در هر ارتشی متفاوت است) به علاوهٔ دو ستاره می‌باشد. این درجه بالاترین درجه‌ای است که در حال حاضر در ایران به یک نظامی اهدا می‌شود. بلندپایه‌ترین فرماندهان نظامی ایران در حال حاضر، همگی سرلشکر هستند (سرلشکر فیروزآبادی فرمانده ستاد کل نیروهای مسلح، سرلشکر صالحی فرمانده کل ارتش و سرلشکر جعفری فرمانده سپاه هستند). فرمانده نیروی انتظامی ایران معمولاً یک سرتیپ می‌باشد.

تاریخچه[ویرایش]

این درجه در آغاز «امیرتومان» نام داشت.[۱] در ۱۴ دی ۱۳۰۰ ه‍. خ. به «امیرلشکر» تغییر نام داد.[۲] در ۱۳۱۳ به «سرلشکر» تبدیل شد.[۳] در ۳ خرداد ۱۳۱۴ یعنی ۹ روز پیش از اولین جلسهٔ رسمی فرهنگستان ایران واژهٔ «لشکربد» برای این درجه از سوی وزارت معارف بخشنامه گردید.[۴] ولی این واژه در قانون ترفیعات ارتش شاهنشاهی ایران گنجانده نشد و همان واژهٔ سرلشکر به کار گرفته شد.[۵]

در ایران[ویرایش]

در ارتش شاهنشاهی ایران، امیران بسیاری به این درجه دست یافتند. پس از انقلاب اما تا این لحظه (۱۳۹۲) درجهٔ سرلشکری بالاترین درجهٔ اعطاشده به امیران در حال خدمت است که تنها نوزده نفر بدان دست یافته‌اند. این افراد عبارتند از:[۶]

سرلشکرانی که پس از کشته شدن به درجهٔ سپهبدی ارتقا یافتند
ارتش
سپاه
سایر

همچنین برخی از امیران پس از کشته شدن در هنگام انجام وظیفه به درجه سرلشکری ارتقا یافتند که برخی از آنان عبارتند از: سرلشکر ولی‌الله فلاحی و سرلشکران خلبان جواد فکوری، علی‌اکبر شیرودی،ابراهیم ذوالفقاری ، عباس بابایی، عباس دوران، حسین خلعتبری، منصور ستاری، مصطفی اردستانی، سید علی اقبالی دوگاهه. برخی از سرتیپ‌ها نیر هنگام نائل شدن به مقام بازنشستگی درجه سرلشکری دریافت نمودند. از جمله سرلشکر قاسمعلی ظهیرنژاد.

نگارخانه[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. از فرمان شاهنشاهی تاسیس نیروی هوایی تا دژ پرنده آمریکایی در تهران خبرگزاری فارس
  2. چهاردهم دی در آینهٔ تاریخ معاصر، خبرگزاری جمهوری اسلامی
  3. لغت‌نامهٔ دهخدا، مدخل امیرلشکر
  4. روستایی، محسن، واژگان نظامی مصوب فرهنگستان ایران (۱۳۱۴-۱۳۲۰)، فصلنامهٔ گنجینهٔ اسناد، زمستان ۱۳۷۳، شمارهٔ ۱۶، صفحهٔ ۳۸
  5. قانون ترفیعات ارتش شاهنشاهی ایران، مصوب ۱۷ اسفند ۱۳۱۴، فصل یکم-مقررات عمومی، مادهٔ دوم
  6. صراط

"واژه‌های نو فرهنگستان ایران تا پایان سال ۱۳۱۸، تهران، نشر ابن سینا ۱۳۱۹.