دوره پلانک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در کیهان‎شناسی فیزیکی، دوره پلانک(به انگلیسی: Planck Epoch)، اولین دوره زمانی در تاریخ جهان از زمان صفر تا تقریباً ۱۰−۴۳ تانیه بعد(زمان پلانک) تعریف می‎شود. این باور وجود دارد که به دلیل اندازه بسیار کوچک جهان در این دوره زمانی، آثار کوانتومی گرانش نیروی غالب بوده‎است. اینطور پنداشته می‎شود که در طول این دوره گرانش به اندازه سایر نیروهای بنیادی قوی بوده‎است و ممکن است که همه نیروها یکی بوده‎باشند. وضعیت بسیار داغ و چگال تصورناپذیر اولیه در طول دوره پلانک پایدار نبود. همچنانکه جهان منبسط و سرد شد در طی فرایندی به نام تقارن‎شکنی نیروهای بنیادی به شکل آشنای امروزه آن شکل گرفتند

امروزه کیهان‎شناسی نوین پیشنهاد می‎کند که ممکن است دوره پلانک باعث آغاز یک مرحله یکپارچه‎سازی شده‎باشد که به دوره یکپارچه‎سازی بزرگ شناخته می‎شود و تقارن‎شکنی به سرعت منجر به آغاز یک دوره تورم کیهانی گشته که طی آن جهان در زمان بسیار کوچکی به میزان بسیار زیادی منبسط شده‎است.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. Edward W. Kolb; Michael S. Turner (1994). The Early Universe. Basic Books. p. 447. ISBN 978-0-201-62674-2. Retrieved 10 April 2010.