فردا فکنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فردا فکنی (به انگلیسی: procrastination) به تعویق انداختن مداوم کارها را گویند و ساز و کاری است که فرد وظایف خود را به طور متوالی به زمان و روز دیگری معوق می‌کند و به جای انجام آنها به امور جزیی دیگر می‌پردازد.

رفتار فردا فکنی سه ویژگی دارد: رقتاری غیرضروری است، وقت‌بر است، و به نتیجه مستقیمی ختم نمی‌شود.

عوامل[ویرایش]

برخی عواملی که برای فردافکنی برشمرده‌اند عبارتند از:

  • پرهیز از مقابله یک روش دفاعی که در آن شخص از قرار گرفتن در شرایط استرس‌زا می‌پرهیزد.
  • حواس‌پرتی و یا عوامل ناشی از اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی
  • کم پنداری، از دست دادن موقعیت‌ها با توجیه بی ارزش بودن آنها. گربه دستش به گوشت نمی‌رسه، میگه بو میده.
  • قیاس با پایینترین‌ها، فرد خود را با کسانی که در وضعیت بدتری از او قرار دارد مقایسه و تصور می‌کند که خودش در وضع بدی نیست.
  • به شوخی گرفتن
  • نسبت دادن به عوامل خارجی، مثلاً: من کارم را انجام نمی‌دهم چون کاری که به من واگذار کرده‌اند عادلانه نیست.
  • انکار، یعنی اصرار بر اینکه کار انجام نشده مهم نبوده و کار دیگر از آن مهمتر بوده است.
  • تنبلی، به فردا انداختن کار، فقط به خاطر آنکه شخص تنبل‌تر از آن است که کار را انجام دهد.
  • بسط ارزش‌ها راضی و سرفراز به آنچه فرد در این بازه زمانی انجام داده، بی توجه به اینکه قرار بوده کار دیگری را انجام دهد.

منابع[ویرایش]

  • ویکی انگلیسی