حفاظت محیط زیست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگل‌زدایی در جنوب مکزیک.

حفاظت محیط زیست به هرگونه عملیاتی که برای نگهداری محیط زیست یا جلوگیری از تخریب آن صورت می‌گیرد، گفته می‌شود.[۱] حفاظت محیط زیست، عملی است که از محیط طبیعی در سطح شخصی، سازمانی یا دولتی برای سلامتی محیط و انسان ها محافظت میکند. با توجه به رشد جمعیت و تکنولوژی، محیط بیوفیزیکی گاهی اوقات به طور دائم در حال نادیده گرفته شدن است. این موضوع باید به رسمیت شناخته شود و دولت ها باید شروع به ایجاد محدودیت هایی علیه فعالیت های تخریب محیط زیست بکنند. از سال ۱۹۶۰، جنبش های فعال زیست محیطی ایجاد شده اند که از مسایل مختلف زیست محیطی اطلاع دارند. هیچ توافقی در مورد میزان اثرات فعالیت های انسانی بر روی محیط زیست وجود ندارد و اقدامات حفاظتی گاه گاه مورد انتقاد قرار می گیرند.

موسسات علمی اکنون دوره های آموزشی را پیشنهاد می دهند، مثل مطالعات زیست محیطی، مدیریت محیط زیست و مهندسی محیط زیست، که تاریخچه و روش های حفاظت از محیط زیست را آموزش میدهند. حفاظت از محیط زیست احتیاج به توجه به فعالیت های مختلف انسانی دارد. تولید زباله، آلودگی هوا و از بین رفتن تنوع زیستی ( ناشی از معرفی گونه های مهاجم و گونه های در حال انقراض) بعضی از موارد مرتبط با حفاظت محیط زیست هستند.

حفاظت از محیط زیست تحت تاثیر سه فاکتور در هم آمیخته است: قوانین زیست محیطی، اخلاق و آموزش و پرورش. هر کدام از این سه فاکتور نقشی را در تصمیمات زیست محیطی در سطح بین المللی و ارزش های رفتاری و شخصی در محیط زیست دارند. برای اینکه حفاظت از محیط زیست به واقعیت تبدیل شود، مهم است که جوامع هر کدام از این مناطق را باهم جمع کرده و تصمیمات زیست محیطی را اتخاذ کنند.

روش های حفاظت از محیط زیست[ویرایش]

موافقت نامه های زیست محیطی داوطلبانه[ویرایش]

در کشورهای صنعتی، موافقت نامه های زیست محیطی داوطلبانه اغلب یک پلت فرم را برای شرکت ها ارائه میدهند تا حرکت های فراتر از حداقل استانداردهای نظارتی را به رسمیت بشناسند و گسترش بهترین فعالیت های زیست محیطی را حمایت کنند. در کشورهای در حال توسعه، مثل آمریکای لاتین، این موافقت نامه ها معمولا بیشتر برای اصلاح سطح قابل توجهی از عدم رعایت های مقررات اجباری استفاده میشوند. چالش هایی در چگونگی ایجاد اطلاعات پایه این توافق نامه ها، اهداف، نظارت و گزارش ها وجود دارد. با توجه به مشکلات ذاتی در ارزیابی اثر بخشی، آنها اغلب مورد سوال قرار میگیرند و در واقع، ممکن است محیط زیست تحت تاثیر منفی قرار بگیرد.

روش اکوسیستم[ویرایش]

اکوسیستم به مدیریت منابع و اهداف حفاظت از محیط زیست، برای در نظر گرفتن روابط متقابل پیچیده کل اکوسیستم، در تصمیم گیری، به جای پاسخ به مسائل خاص و چالش ها نزدیک می شود. در حالت ایده آل، تصمیم گیری در سایه رویکردهای مشترک برای برنامه ریزی و تصمیم گیری که شامل طیف گسترده ای از سهامداران در سراسر دپارتمان های دولتی ، همچنین نمایندگان صنعت، گروه ها و جوامع محیط زیستی است. این روش ها در حالت ایده آل، تبادل بهتر اطلاعات، توسعه استراتژی های متضاد با نتیجه و بهبود حفاظت محیط زیست منطقه ای می باشند.

نقشه تعهد پروتکل کیوتو 2010

توافق نامه های بین المللی زیست محیطی[ویرایش]

بسیاری از منابع زمینی آسیب پذیر هستند زیرا آنها تحت تاثیر فعالیت های بشری در بسیاری از کشور ها هستند. در نتیجه، بیشتر تلاش های برای این است که توافق نامه ها را در کشور ها گسترش دهند و دولت های متعدد برای جلوگیری از آسیب ها یا مدیریت فعالیت های بشری بر روی منابع محیطی آنها را امضا کنند. این توافق نامه ها می توانند شامل عوامل موثر بر روی آب و هوا، اقیانوس ها، رودخانه ها و آلودگی هوا باشند. این توافق نامه های بین المللی محیط زیستی وقتی از آنها پیروی نشود گاهی اوقات نیاز به مفاد حقوقی در اسناد حقوقی دارند، و در موارد دیگر، توافق در اصل یا برای استفاده به عنوان کد های عملی هستند. این توافق نامه ها دارای سابقه طولانی با برخی از توافقنامه های چند ملیتی که پیش از این در 1910 در اروپا، امریکا و آفریقا بسته شده اند هستند. بعضی از این توافقنامه های چند ملیتی شناخته شده شامل:Kyoto Protoco، Vienna Convention on the Protection of the Ozone Layer، Rio Declaration on Environment and development می باشند.

ضرورت حفاظت از محیط زیست[ویرایش]

حفاظت از موجودات زنده، به دلایل زیر ضروریست[۲]:


منابع[ویرایش]

  1. «کلیه واژه‌های گروه مهندسی محیط زیست»(فارسی)‎. شرکت ملی صنایع پتروشیمی. بازبینی‌شده در ۱۳ خرداد ۱۳۸۸. 
  2. «حفاظت محیط زیست»(فارسی)‎. دانشنامهٔ رشد. بازبینی‌شده در ۱۳ خرداد ۱۳۸۸.