جنگهای صلیبی دوم
جنگ صلیبی دوم به دستور پاپ یوجین سوم در سال ۱۱۴۷ پس از سقوط رها در ۱۱۴۴ آغاز شد. و در سال ۱۱۴۹ به پایان رسید جنگهای صلیبی دوم، که به شکست اروپاییهامنجر شد بدون اینکه صلیبیون موفق به کسب یک پیروزی نظامی شوند.
بعد از یک دوره زندگی آرام مسلمانان و مسیحیان در کنار هم در سرزمینهای مقدس بعد از جنگ صلیبی اول، مسلمانان رها را فتح کردند. واعظان مسیحی متعددی دعوت به یک دوره جدید جنگهای صلیبی کردند. لشکریان فرانسوی و آلمان جنوبی به ترتیب به رهبری لوئی هفتم و کنراد سوم در سال ۱۱۴۷ به اورشلیم تاختند اما نتوانستند پیروزی مهمی کسب کنند. تنها توانستند دمشق را که شهری بیطرف بود تسخیر کنند، هر چند این شهر به زودی توسط نورالدین زنگی، دشمن اصلی صلیبیان٬[۱] بازپس گرفتهشد. هرچند در آنسوی مدیترانه صلیبیان در پرتغال پیروزیهای مهمی کسب کردند و با همکاری پادشاه پرتغال آفونسو اول توانستند در سال ۱۱۴۷ لیسبون را از مسلمانان بازپس گیرند.[۱] در سال بعد بخشی از این گروه از صلیبیون با همکاری کنت بارسلونا توانستند طرطوشه را فتح کنند[۲]. به سال ۱۱۵۰ در جبهه سرزمینهای مقدس پادشاهان فرانسه و آلمان بی نتیجه به کشورهایشان برگشتند. برنارد قدیس که موعظههای او منجر به جنگ صلیبی یکم شدهبود از شدت خشونتهای اشتباهی و کشتار یهودیان ناراحت بود.[۳] آلمانیهای شمالی و دانمارکیها در سال ۱۱۴۷ به وندها در شرق اروپا حمله کردند ولی ناموفق بودند.
منابع [ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ Lewis, Archibald (January 1988). Nomads and Crusaders: AD ۱۰۰۰–۱۳۶۸.. Indiana University Press. ISBN 9780253206527.
- ↑ Villegas-Aristizábal, L. (۲۰۰۹), «Anglo-Norman involvement in the conquest of Tortosa and Settlement of Tortosa, ۱۱۴۸–۱۱۸۰», Crusades 8, pp. ۶۳–۱۲۹
- ↑ Crusades in The New Catholic Encyclopedia, New York: McGraw-Hill Book Company, 1966, Vol. IV, p. ۵۰۸.[۱]
