پرش به محتوا

کلارنس سیدورف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

{{Infobox football biography | name = کلارنس سیدورف | image = Clarence Seedorf Introductory Press Conferences, 2 June 2025 - 40 (cropped).jpg | image_size =

| fullname = کلارنس کلاید سیدورف | height = ۱٫۷۶ متر (۵ فوت ۹ ۱⁄۲ اینچ)[۱] | birth_date = ۱ آوریل ۱۹۷۶ ‏(۵۰ سال) | همسرها = {{https://www.google.com/search?client=ms-android-samsung-ss&sca_esv=598427662&sxsrf=ACQVn09OJrbmDENBqvk0BNo4tFUid3icyg:1705261374421&q=sophia+makramati&si=AKbGX_rO4P19IF_yO85wYpkEaz-W_oZWd5JUOOVnUVftf2aeoZwmxgibQN9z9Nvc1kKlKD6blYUNcTFjmfARQToMELGBaoLS80__YZovopEdLjP390RTT2nR38__X_9ClfCj_RonLi1Zp2vje7z-V4Ttl-BbyBihfGx5KzmyY92LHvTE6OBTm5D9EoNAX-GKQxXDi-KmG4ZW_78s4_ups334RKEjxK80eQ%3D%3D&sa=X&ved=2ahUKEwj0wuLT0d2DAxWE0AIHHYa0AR0QmxMoAHoECBMQAg&biw=384&bih=715&dpr=2.81}}

| birth_place = پاراماریبو، سورینام[۲] | currentclub = | position = هافبک | years1 = ۱۹۹۲–۱۹۹۵ | clubs1 = آژاکس | caps1 = ۶۵ | goals1 = ۱۱ | years2 = ۱۹۹۵–۱۹۹۶ | clubs2 = سمپدوریا | caps2 = ۳۲ | goals2 = ۳ | years3 = ۱۹۹۶–۱۹۹۹ | clubs3 = رئال مادرید | caps3 = ۱۲۱ | goals3 = ۱۵ | years4 = ۲۰۰۰–۲۰۰۲ | clubs4 = اینتر میلان | caps4 = ۶۴ | goals4 = ۸ | years5 = ۲۰۰۲–۲۰۱۲ | clubs5 = آ.ث. میلان | caps5 = ۳۰۰ | goals5 = ۴۷ | years6 = ۲۰۱۲–۲۰۱۴ | clubs6 = بوتافوگو | caps6 = ۷۲ | goals6 = ۲۳ | totalcaps = ۶۵۴ | totalgoals = ۱۰۷ | nationalyears1 = ۱۹۹۴–۲۰۰۸ | nationalteam1 = هلند | nationalcaps1 = ۸۷ | nationalgoals1 = ۱۱ | manageryears1 = ۲۰۱۴ | managerclubs1 = آ.ث. میلان | manageryears2 = ۲۰۱۶ | managerclubs2 = شنژن | manageryears3 = ۲۰۱۸ | managerclubs3 = دپورتیوو لاکرونیا | manageryears4 = ۲۰۱۸–۲۰۱۹ | managerclubs4 = کامرون | ۲۰۲۵ = manageryears5 | managerclubs5 = استقلال (مدیر ورزشی)


کلارنس کلاید سیدورف (هلندی: Clarence Clyde Seedorf؛ زاده ۱ آوریل ۱۹۷۶) بازیکن پیشین فوتبال و سرمربی فوتبال اهل سورینام با تابعیت هلندی است که هم اکنون به عنوان مدیر ورزشی در باشگاه استقلال[۳][۴] و همچنین به عنوان عضو هیئت ناظر در فدراسیون فوتبال هلند فعالیت دارد.[۵]

وی که به عنوان یکی از بهترین هافبک‌های نسل خودش شناخته می‌شود، توسط پله در فهرست فیفا ۱۰۰ قرار گرفت.

اوایل زندگی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کلارنس سیدورف در ۱ آوریل ۱۹۷۶ در پاراماریبو در سورینام زاده شد.[۲] او در ۲ سالگی به همراه خانواده خود به آلمیره در استان فلیوولاند هلند مهاجرت کرد.[۶] او از یک خانوادهٔ کاملاً فوتبالی است. برادران او چدریک، رملی و یورگن، پسر عمویش استفانو و برادر زنش رجیلیو همگی بازیکنان فوتبال حرفه‌ای هستند[۷] و همچنین پدرش یوهان مدیر برنامهٔ بازیکنان است. کلارنس فوتبالش را از ۶ سالگی در تیم‌های آماتور محلی شروع کرد[۸] کمی بعد گروه استعدادیابی به نام Urgent Scoutingteam که توسط یوهان کرایف بنا شده و در خدمت آژاکس آمستردام بودند او را کشف کردند. این گروه بازیکنانی دیگر از جمله فرانک و رونالد دی بوئر، ادگار داویدس، راب ویچخه و پاتریک کلایورت را نیز یافته بودند.[۹]

زندگی شخصی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سیدورف می‌تواند به ۶ زبان هلندی، انگلیسی[۱۰]، ایتالیایی، پرتغالی، اسپانیایی و اسرانان صحبت کند[۱۱][۱۲][۱۳]. او بیشتر به عنوان شخصیتی معنوی، باهوش و خوش‌بیان در فوتبال شناخته می‌شد.[۱۴]

تحصیل

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سیدورف در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۱ اعلام کرد که در حال تحصیل برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته مدیریت بازرگانی در دانشگاه بوکونی میلان است. به همین دلیل، در دوران بازی در میلان لقب «il professore» به معنی «پروفسور» را دریافت کرد.[۱۱][۱۵]

زندگی عاطفی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سیدورف با یک زن برزیلی به نام لوویانا سیدورف ازدواج کرد و با او رستورانی به نام "Finger's" در میلان را راه‌اندازی نمود. آن‌ها دارای چهار فرزند بودند.[۱۶] پس از جدایی از همسرش، او با سپیده مکرمتی، زن ایرانی-کانادایی وارد رابطه شد. سیدورف در مراسمی در مارس ۲۰۲۲ در دبی به دین اسلام گرویید.[۱۷][۱۸]

سپیده مکرمتی (با نام دیگر سوفیا) در تورنتو کانادا از خانواده‌ای ایرانی زاده شده است. او مدل و سفیر برندهای بین‌المللی جواهرات به‌ویژه برند اسکاویا است و برای مدتی طولانی در دوبی زندگی کرده است. سوفیا مکرمتی همچنین در رویدادهای خیریه زیادی در ایران حضور داشته است.[۱۹]

سپیده مکرمتی، همسر ایرانی کلارنس سیدروف در مراسم معارفه سیدروف به عنوان مشاور ورزشی باشگاه استقلال
سیدورف با پادشاه ویلم-الکساندر و ملکه ماکسیمای هلند.

فعالیت رسانه‌ای

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کلارنس سیدورف در سال‌های اخیر در حوزه رسانه نیز فعالیت‌هایی داشته است. او در سال ۲۰۰۹ در روزنامه نیویورک تایمز ستونی با عنوان «پاسخ‌های سیدورف» را اداره می‌کرد که در آن ماهی یک‌بار به سؤالات مردم درباره فوتبال پاسخ می‌داد.[۲۰] او در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی به تیم بی‌بی‌سی پیوست و به‌عنوان کارشناس تلویزیونی فعالیت کرد.[۲۱] همچنین مجموعه‌ای از برنامه‌های ویژه برای پوشش بی‌بی‌سی از جمله گزارشی درباره جزیره روبن ارائه داد.[۲۲] سیدورف در پوشش زنده برنامه برای مسابقات یورو ۲۰۱۲ نیز با بی‌بی‌سی همکاری داشت و در طول فصل لیگ فوتبال انگلیس نیز چندین بار در برنامه حضور یافت.

سورینام

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

به دلیل ارتباط عمیق سیدورف با کشور سورینام، زادگاهش، او در پروژه‌های متعدد توسعه اجتماعی در این کشور مشارکت دارد. او استادیوم شخصی خود با نام ورزشگاه کلارنس سیدورف را در ناحیه پارا در سورینام ساخته است. در این ورزشگاه، لیگ جوانان پارا برگزار می‌شود و دو تیم به طور منظم در آن بازی می‌کنند.[۲۳]

فعالیت‌های خیریه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سیدورف از طریق بنیاد خیریه خود با نام Champions for Children از پروژه‌های عام‌المنفعه در سورینام حمایت می‌کند. به پاس این خدمات، دولت سورینام او را به عنوان فرمانده نشان عالی ستاره زرد مفتخر کرد و در سال ۲۰۱۱ نیز از سوی دولت هلند، نشان شوالیه نشان اورنج-ناسائو به او اعطا شد.

سیدورف در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ در رقابت خیریه Soccer Aid شرکت کرد. این مسابقه در ورزشگاه الد ترافورد با حضور بازیکنان حرفه‌ای سابق و چهره‌های مشهور برگزار می‌شود. او برای تیم «باقی‌مانده جهان» (The Rest of the World) در برابر تیم انگلستان بازی کرد. سیدورف در سال ۲۰۱۴ موفق به ثبت هت‌تریک شد و تیم باقی‌مانده جهان با نتیجه ۴–۲ پیروز شد. در مجموع بیش از ۴ میلیون پوند برای امور خیریه جمع‌آوری شد.[۲۴]

دوران باشگاهی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آژاکس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سیدورف که از دستاوردهای آکادمی آژاکس بود فوتبال خود را در اوایل ۱۹۹۰ (میلادی) در آژاکس و به عنوان هافبک راست آغاز کرد. او نخستین بازی حرفه‌ای خود را در ۲۹ نوامبر ۱۹۹۲ برابر خرونینگن و در حالی که تنها ۱۶ سال و ۲۴۲ روز سن داشت انجام داد، که این امر او را جوانترین بازیکن تاریخ آژاکس کرد.[۲۵] او در فصل ۱۹۹۳-۱۹۹۴ که دومین فصل حضور وی در آژاکس بود، خودش را به سرعت در ترکیب اصلی آژاکس زیر نظر لوئی فان خال تثبیت کرد و به این باشگاه کمک کرد که بتواند برنده سه‌گانهٔ داخلی که شامل اردویسه، جام حذفی فوتبال هلند و سوپر جام فوتبال هلند بود، شود.[۲۶] در فصل بعد او به آژاکس کمک کرد تا قهرمان پیاپی اردویسه و سوپر جام در کنار به دست آوردن چهارمین قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا پس از شکست دادن میلان در فینال شود.[۲۷] گل دیر هنگام پاتریک کلایورت در فینال مایه پیروزی آژاکس برابر غول ایتالیا شد.[۲۸] در آژاکس او عضو گروه د کابل به همراه ادگار داویدس پاتریک کلایورت و سپس وینستون بوگارد و مایکل ریزیگر بود. این دوستی‌ها در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ نیز ادامه یافتند.[۲۹]

سمپدوریا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پس از موفقیت‌های اروپایی، سیدورف قرارداد خود را با آژاکس تمدید نکرد و با قراردادی یک ساله به سمپدوریا در سری آ ایتالیا پیوست.[۳۰] او در حالی که از کسب جام با باشگاه جدید خود نافرجام بود، ۳۴ بار به میدان رفت و توانست ۳ گل بزند و به تیم خود در کسب رتبهٔ هشتم کمک کند. با این حال او توانست اعتبار خود را به مانند گذشته در آژاکس حفظ کند و در پایان فصل به رئال مادرید در لا لیگا اسپانیا انتقال یابد.[۳۱]

رئال مادرید

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سیدورف در سال ۱۹۹۶ به رئال مادرید پیوست.[۳۲] جاییکه او در ۳ فصل نخست حضور خود تقریباً همیشه یکی از بازیکنان اصلی سفیدپوشان بود.[۳۰] در نخستین فصل، او به مادرید کمک کرد تا بتواند بار دیگر عنوان قهرمانی لالیگا را کسب کنند. در حالی که در دومین فصل (۱۹۹۷–۱۹۹۸) او نقش عمده‌ای در قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا که با شکست ۱–۰ یوونتوس در فینال به دست آمد ایفا کرد که این عنوان دومین عنوان قهرمانی لیگ سیدورف هم بود.[۳۳]

سیدورف در حال بازی برابر باشگاه پیشین خود رئال مادرید. در سمت چپ مسعوت اوزیل قرار دارد.

در زمان بازی در رئال مادرید در سال ۱۹۹۷ سیدورف یک گل از راه دور خارق‌العاده برابر اتلتیکو مادرید زد.[۳۴] در پایان فصل ۱۹۹۷–۱۹۹۸ رئال مادرید و یوونتوس قصد تعویض سیدورف و زین‌الدین زیدان را داشتند. اما معامله سر نگرفت و هافبک فرانسوی پس از دو سال صبر به رئال مادرید پیوست.

از آغاز تابستان ۱۹۹۹ و به خدمت گرفتن گاس هیدینک به عنوان سرمربی، نقش سیدورف در رئال مادرید کمرنگ شد. او سر انجام در فصل ۱۹۹۹– ۲۰۰۰ به ایتالیا، اینبار با مبلغ این قرارداد ۴۵ میلیارد لیر ایتالیا (حدود ۲۳ میلیون یورو) به اینتر میلان بازگشت.[۳۵]

اینتر میلان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۹ سیدورف با مبلغ ۲۳/۳۵ میلیون دلار به اینتر پیوست.[۳۶] با وجود کمک به تیمش برای رسیدن به فینال کوپا ایتالیا، باخت در ۲–۱ مجموع رفت و برگشت برابر لاتزیو باعث شد نتواند هیچ عنوان قهرمانی را برای اینتر به ارمغان بیاورد. با این وجود او به دلیل دو سوپر گلی که در ۹ مارس ۲۰۰۲ در تساوی ۲–۲ برابر یوونتوس به ثمر رساند همیشه در اذهان هواداران اینتر قرار خواهد داشت.[۳۷]

میلان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
سیدورف با میلان برابر آرسنال.

سیدورف پس از سپری کردن دو سال با اینتر، در سال ۲۰۰۲ در ازای فرانچسکو کوکو از اینتر به میلان، رقیب همشهری اینتر پیوست.[۳۸] او در سال ۲۰۰۳ به همراه میلان قهرمانی کوپا ایتالیا را کسب کرد. عنوانی که میلان پس از ۲۶ سال دوباره به دست آورد. در همین فصل سیدورف توانست سومین مدال لیگ قهرمانان اروپا را به گردن بیندازد تا نخستین بازیکنی باشد که توانسته با سه تیم مختلف این عنوان را کسب کند.[۳۰] در این فینال تمام ایتالیایی بین میلان و یوونتوس، پس از تساوی ۰–۰ در ۱۲۰ دقیقه، در حالی که سیدورف نتوانست پنالتی خودش را به گل تبدیل کند، میلان توانست در ضربات پنالتی یوونتوس را شکت دهد. در ادامه در فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۴ سیدورف نقش مهمی را در قهرمانی میلان در سری آ داشت. این عنوان همچنین چهارمین عنوان سیدورف در لیگ‌های باشگاهی پس از دو قهرمانی با آژاکس و یک قهرمانی با رئال مادرید بود.

سیدورف همچنین نقش مهمی در رسیدن میلان به فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۵ ایفا کرد. در حالی که تک گل نخستین بازی مرحلهٔ گروهی برابر شاختار دونتسک را در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۴ به ثمر رساند و ۱۳ بار در این رقابت‌ها به میدان رفت.[۳۹] او در فینال که در برابر لیورپول انجام می‌شد از ابتدا در ترکیب بود، در این بازی میلان پیروزی ۳–۰ را از دست داد تا پس از تساوی ۳–۳ در ضربات پنالتی مغلوب حریف انگلیسی شود. سیدورف در بین پنالتی زنان میلان نبود.[۴۰] میلان همچنین در این فصل پس از یوونتوس در ردهٔ دوم سری آ قرار گرفت. در حالی که بعدها این عنوان از یوونتوس به دلیل تبانی پس گرفته شد.[۴۱]

رسوایی تبانی در فوتبال ایتالیا باعث تضعیف سری آ و میلان شد. ولی میلانی‌ها اجازه یافتند تا بازی‌های خود در اروپا را ادامه دهند که این امر باعث شد بهترین بازیکنانشان در این تیم بمانند. زوج کاکا و سیدورف زوجی حیرت‌انگیز شد. این دو توانستند با تأثیرگذاری بر چندین گل برابر بایرن مونیخ و منچستر یونایتد راه میلان را برای رسیدن دوباره به فینال لیگ قهرمانان هموار کند. در فینال میلان باز هم در برابر لیورپول قرار گرفت. این بازی که در آتن برگزار شد میلان توانست ۲–۱ حریف را شکست دهد. این چهارمین عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا سیدورف بود. در همین سال سیدورف یکی از بازیکنان میلانی بود که توانست عنوان قهرمانی جام باشگاه‌های جهان را کسب کند که این امر او را نخستین بازیکن اروپایی کرد که توانسته با ۳ باشگاه مختلف اروپایی این عنوان را کسب کند (با آژاکس در سال ۱۹۹۵ و رئال مادرید در سال ۱۹۹۸). او در پایان توانست عنوان توپ نقره‌ای مسابقات را از آن خود کند.[۴۲]

کلارنس سیدورف در حال بازی برای میلان برابر اریک ادو از پی‌اس‌وی در بازی دوستانه.

در پایان فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ سیدورف توانست عنوان بهترین هافبک لیگ قهرمانان اروپا را کسب کند. او صدمین بازی خود در لیگ قهرمانان اروپا را در ۴ دسامبر و در برابر سلتیک انجام داد.

در میلان سیدورف به همراه جنارو گتوزو و آندره‌آ پیرلو مثلث وحشتناکی را از فصل ۲۰۰۲–۲۰۰۳ در خط هافبک میلان ایجاد کردند. این سه هافبک تا پیش از فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ در ترکیب میلان بازی می‌کردند (پیرلو میلان را در تابستان ۲۰۱۱ ترک کرد). اگرچه از فرم ایده‌آل خود خارج شده بودند. تحت هدایت کارلو آنچلوتی وظیفهٔ آن‌ها حمایت از یک هافبک هجومی بود که این هافبک یکی از بین روی کاستا، ریوالدو، کاکا یا رونالدینیو بود.

سیدورف در بازی برابر تیم پیشین خود، سمپدوریا به غیر ایتالیایی که بیشترین بازی را با پیراهن میلان دارد، تبدیل شد. در سیصد و نود و پنجمین بازی خود برای میلان، او رکورد تاریخی و برجستهٔ نیلس لیدهولم را شکست. همچنین در بازی سمپدوریا سیدورف با زدن گل به نهمین خارجی گلزن میلان با ۵۸ گل تبدیل شد. در ۲۹ مارس ۲۰۱۰ در تساوی ۱–۱ برابر لاتزیو، سیدورف مورد آزار شعارهای نژادپرستانه هواداران لاتزیو قرار گرفت. این امر موجب شد فدراسیون فوتبال ایتالیا ۱۵٬۰۰۰ یورو باشگاه اهل رم را جریمه کند. به همین دلیل بازیکنان ایتالیا علیه نژادپرستی اتحادیه تشکیل دادند.[۴۳]

در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۱ با نقش مؤثری که ایفا کرد، توانست برای بار دوم با میلان قهرمان اسکودتو شود. در آن فصل او توانست ۴ گل در ۳۶ بازی به ثمر برساند. در آغاز فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ سیدورف مدالی دیگر را به کلکسیون افتخارات خود افزود. او پس از کامبک میلان در بازی سوپر جام ایتالیا برابر حریف سنتی خود اینتر قهرمان این جام شد. سیدورف در این بازی که با برد ۲–۱ میلان همراه بود، ۹۰ دقیقه بازی کرد.[۴۴] او گل برتری میلان در نخستین بازی فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ سری آ برابر چزنا را در تاریخ ۲۴ سپتامبر به ثمر رساند تا میلان با نتیجهٔ ۱–۰ پیروز شود.[۴۵]

سیدورف رتبهٔ هفتم از ۲۰ بازیکن برتر لیگ قهرمانان را کسب کرد. فهرستی که در سال ۲۰۱۲ به مناسبت ۲۰ سالگی این رقابت‌ها در سال ۲۰۱۲ تهیه شد. این رتبه‌بندی توسط مجلهٔ چمپیونز که مجلهٔ رسمی یوفا است انجام شد.[۴۶] او در ۱۴ مه ۲۰۱۲ اعلام کرد که بازی برابر نووارا آخرین بازی او برای میلان خواهد بود. وی همچنین افزود که قصد دارد فوتبال را در باشگاهی دیگر ادامه دهد. در ۲۱ ژوئن سیدورف در کنفرانس خبری شرکت و اعلام کرد که قصد دارد میلان را ترک کند. او گفت: «من میلان را پس از ۱۰ سال شگفت‌انگیز ترک می‌کنم… من یک خانواده را ترک می‌کنم.» او میلان را پس از ۱۰ سال با برنده شدن ۲ اسکودتو، ۲ لیگ قهرمانان و یک کوپا ایتالیا ترک کرد.[۴۷][۴۸] آدریانو گالیانی نائب رئیس میلان، پس از خروج سیدورف با بالاترین احترام دربارهٔ او گفت: «زمانی که میلان خوب بازی می‌کرد که معمولاً اتفاق می‌افتاد، سیدورف بازی شگفت‌انگیزی انجام می‌داد.»[۴۹]

بوتافوگو

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۲ سیدورف با قراردادی دو ساله به باشگاه برزیلی بوتافوگو پیوست.[۵۰] این هافبک کهنه‌کار نخستین بازی خود را در ۲۲ ژوئیه برابر گرمیو انجام داد.[۵۱][۵۲] در ۵ اوت، سیدورف نخستین گل خود را برای بوتافوگو برابر گویانیسه از طریق ضربه آزاد مستقیم به ثمر رساند. در روز ۵ سپتامبر، سیدورف دو گل و یک پاس گل را در برد ۳–۱ برابر کروزیرو به نام خودش ثبت کرد.[۵۳] در روز ۳ فوریه ۲۰۱۳ سیدورف با به ثمر رساندن ۳ گل برابر ماکائه، توانست برای نخستین بار در دوران فوتبالی‌اش هت‌تریک کند. پیش از آن بازی، در بازی برابر فلومیننزه، او توانست پاس گل برنده را به بولیوار بدهد.

در ۶ ژوئن سیدورف صدمین گل خود در لیگ را به ثمر رساند: ۱۱ گل با آژاکس، ۳ گل با سمپدوریا، ۱۵ گل با رئال مادرید، ۸ گل با اینتر، ۴۷ گل با میلان و ۱۶ گل با بوتافوگو.

در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۴ او کفش‌های خود را برای همیشه آویخت. او اعلام کرد که می‌خواهد از بازی کردن فوتبال را به پایان برساند تا سرمربی‌گری میلان را پس از اخراج ماسیمیلیانو آلگری بر عهده بگیرد.

دوران ملی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

با توجه به قوانین ضد تابعیت مضاعف در سورینام، بازیکنانی که تابعیت هلند را دارند نمی‌توانند برای مستعمره سابق هلند به میدان بروند به همین دلیل سیدورف زمانی که در آژاکس بود برای تیم ملی فوتبال هلند بازی کرد. نخستین بازی او در در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۴ زمانی که تنها ۱۸ سال داشت برابر لوکزامبورگ انجام گرفت.[۵۴] او با زدن گل در این بازی به تیم خود کمک کرد تا لوکزامبورگ را با نتیجه ۵–۰ در رقابت‌های مقدماتی یورو ۱۹۹۶ شکست دهد.[۵۵]

سیدورف در ترکیب هلند برای بازی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ انتخاب شد و در آنجا با از دست دادن پنالتی حساس برابر فرانسه موجب حذف هلند شد.[۵۶] وی همچنین در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸، جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ و جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ نیز برای هلند بازی کرد که در هر سه رقابت در مرحله نیمه نهایی از گردانه رقابت‌ها حذف شد.

در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۶ سیدورف برای نخستین بار از ژوئن ۲۰۰۴ برای جانشینی وسلی اسنایدر مصدوم به تیم ملی فراخوانده شد. او در تساوی ۱–۱ در برابر انگلستان بازی را آغاز کرد و ۹۰ دقیقه در ترکیب تیم هلند بازی کرد. سیدورف آخرین بازی‌های ملی خود از ۸۷ بازی برای هلند را در سال ۲۰۰۸ انجام داد.[۳۰] او در دور مقدماتی یورو ۲۰۰۸ برابر رومانی (۰–۰ در خانه) و اسلوونی (برد ۱–۰ در زمین حریف) به ترتیب ۴ و ۶ دقیقه بازی کرد. در مورد پست درست برای او در تیم ملی تردیدهایی وجود داشت. چرا که بازیکنان مورد علاقهٔ مارکو فان باستن، بازیکنانی جوان‌تر چون رافائل فن در فارت، وسلی اسنایدر و روبین فان پرسی بودند. در ۱۳ می ۲۰۰۸ سیدورف اعلام کرد که به دلیل برخی مشکلات با فان باستن در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ شرکت نخواهد کرد.[۵۷]

همکاری با استقلال

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در اردیبهشت ۱۴۰۴ باشگاه فوتبال استقلال اعلام کرد که قرار است کلارنس سیدورف را برای کمک به این باشگاه ورزشی به خدمت بگیرد. اما این خبر با تناقض همراه بود. زیرا مدیرعامل استقلال، اعلام کرد سیدورف به‌عنوان مدیر ورزشی همکاری می‌کند. اما بیانیه رسمی باشگاه مقام او را مشاور مدیرعامل عنوان کرد. همچنین وزارت ورزش و جوانان اعلام کرد که در جریان مذاکره باشگاه استقلال با سیدورف نیست.[۱۹]

با توجه به تعهدات کاری دیگر سیدورف پیشنهاد شده، همکاری با او در قالب مشاور آغاز شود. او باید در هر ماه حدود دو هفته در تهران باشد و در هنگام خروج از ایران به‌صورت آنلاین در عملکرد باشگاه مشارکت کند.[۱۹]

افتخارات[۵۸]

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

باشگاهی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آژاکس[۵۹]

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

رئال مادرید[۵۹]

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

میلان[۵۹]

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بوفتاگو

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

فردی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ Although the page does not exist anymore, his height was listed as 177 for his last AC Milan season.
  2. 1 2 "Clarence Seedorf – A.C. Milan squad 2011/2012". باشگاه فوتبال آ.ث. میلان. Retrieved 26 January 2012.
  3. ↑ «فوری: کلارنس سیدورف به استقلال پیوست». ورزش سه. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. ↑ «مدیرعامل استقلال رونمایی کرد؛ مشاور ورزشی خارجی!». خبرورزشی. ۲۰۲۵-۰۵-۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ «سیدورف و استقلال و مانعی در فدراسیون هلند!». ورزش سه. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۵-۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ Vissers, Willem. "Een hele eer voor Seedorf: een eigen plein in Almere". Volkskrant. Retrieved 3 December 2013.
  7. ↑ "AC Milan sends Seedorf Jr. to France". Tribalfootball. Archived from the original on 10 آوریل 2023. Retrieved 3 December 2013.
  8. ↑ "Clarence Seedorf profile". Inter Milano. Archived from the original on 18 ژانویه 2014. Retrieved 3 December 2013.
  9. ↑ "The evolution of Barcelona's DNA from Ajax". ESPN. Retrieved 3 December 2013.
  10. ↑ ABDOMEDIAGROUP (9 March 2011). "Kate Giles Interviews Clarence Seedorf on CNN". Archived from the original on 13 November 2021 – via YouTube.
  11. 1 2 "Seedorf reaches Milan landmark". fifa.com. FIFA. 13 May 2012. Archived from the original on 12 January 2015. Retrieved 23 April 2015.
  12. ↑ "Discover". Archived from the original on 24 September 2015. Retrieved 12 January 2015.
  13. ↑ "Seedorf, campione anche nel business". Retrieved 15 September 2014.
  14. ↑ "Big interview Clarence Seedorf paints picture of hunger and intelligence". Retrieved 15 September 2014.
  15. ↑ "Clarence Seedorf: One-on-One". Retrieved 15 September 2014.
  16. ↑ "La moglie di Seedorf fa belli i calciatori". Archived from the original on 10 April 2011. Retrieved 15 September 2014.
  17. ↑ "Após separação de brasileira, Seedorf se converte ao islamismo" [After separating from Brazilian woman, Seedorf converts to Islam] (in Portuguese). Universo Online. 8 March 2022. Retrieved 25 October 2023.
  18. ↑ Moreno Velazquez, Marcos Jesús (1 April 2022). "Clarence Seedorf asistió al sorteo del Mundial con la mujer que lo convirtió al Islam" [Clarence Seedorf attended the World Cup draw with the woman who converted him to Islam]. Mundo Deportivo (in Spanish). Retrieved 25 October 2023.
  19. 1 2 3 شادی افشار (خبرنگار) (۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۴). «سیدورف در استقلال؛ نیاز فنی، تاثیر همسر ایرانی یا ترفند تبلیغاتی؟». بی‌بی‌سی فارسی.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  20. ↑ "Seedorf editorialista del NY Times". Archived from the original on 4 مارس 2016. Retrieved 15 September 2014.
  21. ↑ "Klinsmann and Seedorf join BBC's World Cup team". BBC Sport. 22 April 2010. Retrieved 9 March 2011.
  22. ↑ "World Cup 2010: Clarence Seedorf goes to Robben Island". BBC Sport. 7 July 2010. Retrieved 9 March 2011.
  23. ↑ "Seedorf – Off the field – Champions for Children". Retrieved 15 September 2014.
  24. ↑ Wright, David (8 June 2014). "Result: Clarence Seedorf scores hat-trick for Rest of World in Soccer Aid". Sportsmole. Retrieved 9 June 2014.
  25. ↑ "Wijnaldum jongste Feyenoord-debutant" (in Dutch). NOS.nl. Archived from the original on 30 سپتامبر 2007. Retrieved 13 August 2007.
  26. ↑ "AFC Ajax " season 1993/1994". Worldfootball.net. Retrieved 3 December 2013.
  27. ↑ UEFA Champions League – Matches – UEFA.com بایگانی‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine. 2000.uefa.com. Retrieved on 22 June 2013.
  28. ↑ 1994/95: Kluivert strikes late for Ajax – بایگانی‌شده در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine. Uefa.com (24 May 1995). Retrieved on 22 June 2013.
  29. ↑ The Dutch are past masters at self-destruction, mirror.co.uk
  30. 1 2 3 4 Paul Madden (1 April 2010). "Spanish Cumpleanos: Javier Irureta". Goal.com. Retrieved 27 April 2010.
  31. ↑ Clarence Seedord Transfer History. SKY Sports. Retrieved on 3 December 2013.
  32. ↑ Seedorf confirma saída do Milan e deixa futuro em aberto – Esporte – Notícia – VEJA.com. Veja.abril.com.br (21 June 2012). Retrieved on 22 June 2013.
  33. ↑ 1997/98: Seventh heaven for Madrid – بایگانی‌شده در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine. Uefa.com (20 May 1998). Retrieved on 22 June 2013.
  34. ↑ SEEDORF – against atletico madrid 1997. 30 August 2011. Retrieved 16 February 2012.
  35. ↑ "Oriali a Madrid per Seedorf Ed e' nata l' idea Benarrivo" (in Italian). La Gazzetta dello Sport. 9 August 1999. Retrieved 27 January 2010.
  36. ↑ CNN/SI – World Soccer – Inter Milan signs midfielder Seedorf – Friday December 24, 1999 11:56 AM بایگانی‌شده در ۲۰ مارس ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine. Sportsillustrated.cnn.com (24 December 1999). Retrieved on 22 June 2013.
  37. ↑ FINISHED Derby d’Italia Debate: Top 5 Inter-Juventus Matches From The Past –. Goal.com (16 April 2010). Retrieved on 22 June 2013.
  38. ↑ "Agreement reached between inter and ac milan for seedorf-coco swap". inter.it. 30 May 2002. Archived from the original on 18 اکتبر 2012. Retrieved 26 January 2010.
  39. ↑ UEFA Champions League 2004/05 – History – Shakhtar Donetsk-Milan – بایگانی‌شده در ۴ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine. Uefa.com. Retrieved on 22 June 2013.
  40. ↑ 2004/05: Liverpool belief defies Milan – بایگانی‌شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Uefa.com. Retrieved on 22 June 2013.
  41. ↑ BBC SPORT | Football | Europe | Punishments cut for Italian clubs. BBC News (26 July 2006). Retrieved on 22 June 2013.
  42. ↑ Kaka soars above the competition. FIFA.com (16 December 2007).
  43. ↑ "AIC bid to kick out racism". Sky Sports. 29 March 2010. Retrieved 18 February 2012.
  44. ↑ Supercoppa Italiana 2011: MILAN-INTER 2–1[پیوند مرده]. legaseriea.it (6 August 2011).
  45. ↑ Report: AC Milan v Cesena – Italian Serie A – ESPNFC بایگانی‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۱۳ توسط Archive.today. Soccernet.espn.go.com (24 September 2011). Retrieved on 22 June 2013.
  46. ↑ Ryan Giggs, Steven Gerrard best Champions League players | Mail Online. Dailymail.co.uk (18 November 2011). Retrieved on 22 June 2013.
  47. ↑ Milan strengthen squad after Clarence Seedorf bids farewell | Football. guardian.co.uk (21 June 2012). Retrieved on 22 June 2013.
  48. ↑ Clarence Seedorf confirms AC Milan departure – ESPNFC بایگانی‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۳ توسط Archive.today. Soccernet.espn.go.com (21 June 2012). Retrieved on 22 June 2013.
  49. ↑ Seedorf Leaves Milan – بایگانی‌شده در ۲۰ مارس ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine. Legaseriea.it (21 June 2012). Retrieved on 22 June 2013.
  50. ↑ "Seedorf signs with Botafogo". FIFA. 1 July 2012. Archived from the original on 20 ژوئن 2015. Retrieved 20 مه 2017.
  51. ↑ "Botafogo lose to Gremio in Clarence Seedorf's official debut". Live Soccer TV. 22 July 2012.
  52. ↑ Grêmio estraga festa de Seedorf e vence o Botafogo no Rio de Janeiro | Gazeta Esportiva.Net (22 July 2012)
  53. ↑ Com golaço de Seedorf, Botafogo bate o Atlético-GO de virada | Gazeta Esportiva.Net (4 August 2012).
  54. ↑ "Clarence Seedorf – International Appearances". RSSSF.
  55. ↑ "Netherlands 5 – 0 Luxembourg". UEFA. 14 December 1994.
  56. ↑ "France reach last four after shoot-out success". UEFA. 6 October 2003.
  57. ↑ "Seedorf Blames Van Basten For Exit". Goal. 14 May 2008.
  58. ↑ published, Simone Stenti (2017-05-24). "The big interview: Clarence Seedorf – "The manager who had the biggest cultural impact on me? Sven-Goran Eriksson"". FourFourTwo (in English). Retrieved 2025-05-18.
  59. 1 2 3 "Clarence Seedorf - Career Honours". Soccerway.
  60. 1 2 3 Scholten, Berend (1 April 2019). "Four-time winner Seedorf one of a kind". UEFA. Retrieved 3 May 2020.
  61. ↑ uefa.com (18 May 2016). "UEFA Europa League – News – UEFA.com".
  62. ↑ "Clarence Seedorf – Dutch Talent of the Year". RSSSF.
  63. ↑ "Clarence Seedorf – ESM Team of the Year". RSSSF. Archived from the original on 7 February 2016.
  64. ↑ "Clarence Seedorf - UEFA Team of the Year 2002". UEFA. Archived from the original on 29 May 2014. Retrieved 1 August 2014.
  65. ↑ "Clarence Seedorf - UEFA Team of the Year 2007". UEFA. Archived from the original on 9 July 2015. Retrieved 1 August 2014.
  66. ↑ "UEFA Champions League Awards". UEFA. May 2011.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده)
  67. ↑ "FIFA Club World Cup Awards". RSSSF.
  68. ↑ "News & Media – FIFPro World Players' Union". Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 25 March 2015.
  69. ↑ "Ryan Giggs vs Clarence Seedorf: Who's the Best Player?". Bleacher Report.
  70. ↑ "Para Seedorf, seleção do prêmio Bola de Prata venceria a Champions". ESPN.br. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 24 March 2015.
  71. ↑ "Clarence Seedorf delighted with knighthood". RNW.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده)
  72. ↑ "Seedorf koninklijk onderscheiden". NOS. 21 April 2011.
  73. ↑ "Clarence Seedorf becomes a legacy champion". Nelsonmandela.org.
  74. ↑ "Fifa names greatest list". BBC. 4 March 2004.
  75. ↑ "AC Milan Hall of Fame: Clarence Seedorf". AC Milan. Retrieved 11 September 2014.
  76. ↑ "Il Golden Foot 2018 è Edinson Cavani" (in Italian). www.radiomontecarlo.net. 2 November 2018. Archived from the original on 28 مارس 2019. Retrieved 6 December 2018.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=کلارنس_سیدورف&oldid=44741268»