رونالدینیو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
رونالدینیو
Ronaldinho Kazan.jpg
رونالدینیو در سال ۲۰۱۷
شناسنامه
نام کامل رونالدو د آسیس موریرا[۱]
زادروز ۲۱ مارس ۱۹۸۰ ‏(۳۸ سال)[۱]
زادگاه پورتو آلگری، برزیل
قد ۱٫۸۱ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ)[۱]
پست هافبک هجومی / مهاجم
باشگاه‌های جوانان
۱۹۸۷–۱۹۹۸ گرمیو
باشگاه‌های حرفه‌ای*
سال‌ها باشگاه‌ها بازی (گل)
۱۹۹۸–۲۰۰۱ گرمیو ۵۲ (۵۱)
۲۰۰۱–۲۰۰۳ پاری سن ژرمن ۵۵ (۴۷)
۲۰۰۳–۲۰۰۸ بارسلونا ۱۴۰ (۱۴۵)
۲۰۰۸–۲۰۱۱ آ.ث. میلان ۷۶ (۳۷)
۲۰۱۱–۲۰۱۲ فلامینگو ۳۳ (۴۵)
۲۰۱۲–۲۰۱۴ اتلتیکو مینیرو ۴۸ (۱۶)
۲۰۱۴–۲۰۱۵ کرتارو ۲۵ (۸)
۲۰۱۵ فلومیننزه ۷ (۰)
۲۰۱۸– بتیکا کنیا ۰ (۰)
مجموع ۴۴۱ (۳۶۷)
تیم ملی
۱۹۹۶ زیر ۱۷ سال برزیل ۶ (۲)
۱۹۹۹ زیر ۲۰ سال برزیل ۵ (۳)
۱۹۹۹–۲۰۰۸ زیر ۲۳ سال برزیل ۲۷ (۱۸)
۱۹۹۹–۲۰۱۳ برزیل ۴۷ (۵۳)
  • تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۰۶:۴۰, ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۵ (UTC).

رونالدو ده آسیس موریرا (به پرتغالی برزیل: Ronaldo de Assis Moreira) (زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۸۰) که بیشتر با نام‌های رونالدینیو گائوچو یا رونالدینیو (به پرتغالی برزیل: Ronaldinho Gaúcho) شناخته‌شده، بازیکن فوتبال سابق برزیلی است که برای تیم‌های باشگاهی پاری سن ژرمن، بارسلونا و آث میلان، و تیم ملی برزیل بیشتر در پست هافبک تهاجمی و گاهی در پست مهاجم بازی می‌کرد. رونالدینیو را یکی از بهترین بازیکنان نسل خود و حتی تاریخ فوتبال می‌دانند. رونالدینیو در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵، دو بار از سوی فیفا به‌عنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیده شد.

او با توانایی‌ها و دریبل‌های تکنیکی، خلاقیت، چابکی، شوت‌ها و ضربه آزادهای بادقت و فنی، حرکات نمایشی و فریب دادن بازیکنان به شهرت رسید و گزارشگران فوتبال و هوادارن لقب «شاعر فوتبال» را به او دادند.

رونالدینیو ابتدا فوتبال حرفه‌ای را در باشگاه گرمیو برزیل شروع کرد و سپس در بیست سالگی به تیم پاری سن ژرمن فرانسه پیوست و نیز پس از درخشش در این تیم در سال ۲۰۰۳ به بارسلونا اسپانیا انتقال یافت. او در دومین فصل حضورش با بارسلونا به قهرمانی در لالیگا رسید و جایزه بازیکن سال فوتبال جهان را دریافت کرد. او همچنین در فصل بعدی حضورش در قهرمانی بارسلونا پس از ۱۴ سال در لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۵–۲۰۰۶ و قهرمانی دوباره در لالیگا نقش زیادی داشت. رونالدینیو پس از به ثمر رساندن دو گل انفرادی دیدنی در بازی الکلاسیکو، تبدیل به دومین بازیکن پس از دیه‌گو مارادونا شد که در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو مورد تشویق و تحسین تماشاگران رئال مادرید قرار می‌گیرد. رونالدینیو برای دومین سال پیاپی بازیکن سال فوتبال جهان و همچنین بهترین بازیکن سال اروپا شد. او پس از مصدومیت در سال ۲۰۰۸ به تیم آث میلان ایتالیا پیوست و درحالیکه در این مدت درگیر حواشی شده و افت کرده بود، به برزیل بازگشت. او در مدت زمان حضور خود در تیم‌های فلامینگو و اتلتیکو مینیرو، قهرمان جام لیبرتادورس و بازیکن سال فوتبال آمریکای جنوبی در سال ۲۰۱۳ شد. نام او در فیفا ۱۰۰ (لیستی صدنفره از بهترین بازیکنان ادوار فوتبال به انتخاب پله) قرار گرفته‌است.

در ردهٔ ملی رونالدینیو در ۹۷ بازی برای تیم ملی برزیل به میدان رفت و توانست ۳۳ گل به ثمر برساند. او یکی از بازیکنان تأثیرگذار در قهرمانی برزیل در جام جهانی ۲۰۰۲ بود. در بازی مقابل انگلیس، رونالدینیو با ضربه آزاد از فاصلهٔ ۳۵ متری گلی را به ثمر رساند. همچنین درخشش او در کنار ریوالدو و رونالدو باعث شد تا به‌عنوان یکی از بازیکنان تیم منتخب جام جهانی انتخاب شود. او در جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۰۵ با زدن سه گل در این رقابت‌ها و درخشش در مسابقه فینال، با برزیل به قهرمانی رسید تا مجموعاً با ۹ گلِ زده، بهترین گلزن تاریخ این رقابت‌ها شود.

وی بعد از جدایی از باشگاه فلومیننزه در سپتامبر ۲۰۱۵، دیگر به عضویت هیچ باشگاهی درنیامد و سرانجام در ژانویه ۲۰۱۸ از دنیای فوتبال کناره‌گیری کرد.

سابقهٔ فوتبال[ویرایش]

ردهٔ ملی[ویرایش]

رونالدینیو در تیم زیر ۱۷ سال برزیل شرکت داشت و در جام جهانی زیر ۱۷ سال مصر ۱۹۹۷ برای برزیل به میدان آمد و اولین گل خود را مقابل استرالیا با پنالتی به ثمر رساند.

او اولین بار در سال ۱۹۹۹، هنگامی که ۱۹ سال سن داشت به تیم ملی بزرگسالان برزیل دعوت شد و در ۲۶ ژوئن آن سال برای اولین بار مقابل لتونی به میدان آمد. اولین تورنمنتی که او در آن شرکت داشت، کوپا آمریکا ۱۹۹۹ بود که او در اولین بازی خود در این مسابقات (در مقابل ونزوئلا) گلی را به ثمر رساند و در نهایت با برزیل به قهرمانی در این مسابقات رسید.

او سپس در جام کنفدراسیون‌ها ۱۹۹۹ به میدان رفت و تا فینال این جام، در تمام دیدارها گلزنی کرد. برزیل در فینال به مکزیک با نتیجه ۳–۴ باخت اما رونالدینیو بهترین بازیکن و نیز آقای گل شد و کفش طلا و توپ طلایی این جام را از آن خود کرد.

در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی او برای تیم زیر ۲۳ سال برزیل به رقابت پرداخت و در ۴ بازی یک گل زد. برزیل در یک‌چهارم نهایی این مسابقات به کامرون باخت.

جام جهانی ۲۰۰۲[ویرایش]

رونالدینیو در قهرمانی برزیل در جام جهانی ۲۰۰۲ نیز نقش داشت. او ۲ بار گلزنی و پاس‌های کلیدی زیادی در بازی‌های برزیل ارسال کرد. او اولین گل خود را به چین زد و در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی مقابل انگلستان، ضربه آزادی را از فاصله ۳۵ متری شوت کرد که دیوید سیمن دروازه‌بان انگلستان نتوانست مانع بازشدن دروازه شود. او در همان بازی به علت خطا روی دنی میلز اخراج شد و نیمه نهایی را از دست داد اما مجدداً در فینال به میدان آمد و در پیروزی دو بر صفر مقابل آلمان و قهرمانی این جام شرکت داشت.

در ۹ ژوئن ۲۰۰۵ او به عنوان کاپیتان تیم ملی برزیل در مسابقات جام کنفدراسیون‌ها حضور داشت، ۳ بار گلزنی کرد و به همراه برزیل فاتح آن مسابقات شد. فینال این جام بین آرژانتین و برزیل برگزار شد که به پیروزی ۴–۱ برزیلی‌ها انجامید و رونالدینیو به‌عنوان مرد میدان شناخته شد. او به همراه مهاجم مکزیکی کواوتموک بلانکو با ۹ گل، برترین گلزن تاریخ جام کنفدراسیون‌هاست.

رونالدینیو در جام جهانی ۲۰۰۶ نیز حضور داشت اما در مرحلهٔ حذفی برزیل مغلوب فرانسه شد. او به سبب عملکرد ضعیف در این جام مورد انتقاد قرار گرفت.

باشگاهی[ویرایش]

گرمیو[ویرایش]

رونالدینیو فوتبال حرفه‌ای را از تیم جوانان گرمیو در شهر پورتو آلگره شروع کرد. اولین مربی او فیلیپه اسکولاری بود که بعدها در فتح جام جهانی ۲۰۰۲ نیز مربی او شد. او برای اولین بار در جام باشگاه‌های آمریکای جنوبی در تیم بزرگسالان به دنیا آمد و سبک بازی شامل تکنیکی، توانایی گلزنی بالا، و قدرت کنترل توپ به شهرتش انجامید و نهایتاً در ۱۹۹۹ در سن ۱۹ سالگی به تیم ملی برزیل دعوت شد.

او در سال ۲۰۰۱ درصدد جدایی از گرمیو بود و از بسیاری از باشگاه‌ها بخصوص باشگاه‌های انگلیسی پیشنهاد داشت. علی‌رغم تمام پیشنهادات (به‌عنوان مثال آرسنال یا باشگاه لیدز یونایتد با رقمی نجومی) او به لیگ ۱ فرانسه رفت و با عقد قراردادی پنج ساله به ارزش پنج میلیون یورو به پاری سن ژرمن پیوست.

پاری سن ژرمن[ویرایش]

پس از جدایی رونالدینیو درتابستان ۲۰۰۱، او با پیراهن پاری سن ژرمن به میدان رفت. در پی‌اس‌جی او با سرمربی تیم، لوئیس فرناندز مشکلاتی داشت و مربی مدعی بود که او بیش از حد درگیر زرق و برق پاریس و مسائل حاشیه‌ای است.

در ۲۲ فوریه ۲۰۰۳ رونالدینیو گل برگزیدهٔ فصل را در بازی با گنگام به‌ثمر رساند. همچنین برای عملکردش در جام حذفی فرانسه مورد تحسین قرار گرفت. او در نیمه‌نهایی بازی با بوردو دو بار گلزنی کرد تا پاری سن ژرمن ۲–۰ برنده‌شود و در فینال نیز درخشید. رونالدینیو در قهرمانی جام اینترتوتو نقش زیادی داشت.

او پس از موفقیت در جام جهانی ۲۰۰۲ و درخشش ویژه‌اش در پاری سن ژرمن پیشنهادهای بسیاری دریافت کرد و بالاخره در تابستان۲۰۰۳ قصد جدایی خود را اعلام کرد. درنتیجه باشگاه‌های بزرگ جهان، شروع به ارائهٔ پیشنهادهای خود کردند. منچستر یونایتد و رئال مادرید و بارسلونا مهم‌ترین پیشنهاددهنده‌ها بودند.

بارسلونا[ویرایش]

در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۳ رونالدینیو با مبلغ ۱۸ میلیون پوند به بارسلونا پیوست. خوان لاپورتا، رئیس وقت بارسلونا، ابتدا قول آوردن تیری آنری یا دیوید بکهام را داده بود اما با ماندن آنری در آرسنال و پیوستن بکهام به رئال مادرید او را بر آن داشت که برای رونالدینیو تلاش کند و نهایتاً از سد رقبایی چون منچستر یونایتد گذشت و او را جذب کرد. بدین ترتیب رونالدینیو در میان بازار شایعات به باشگاهی پیوست که قبلاً برزیلی‌های بسیاری را در خود پرورش داده بود همانند اواریستو، روماریو، رونالدو و ریوالدو.

رونالدینیو در فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۴ از همان ابتدا هنر خود را در بارسلونا نشان داد. او در بازی تدارکاتی مقابل آث میلان اولین گل خود را برای بارسا به‌ثمر رساند و از پایه‌های پیروزی ۲ بر صفر تیمش بود. او در این فصل از حضورش در لالیگا، ۱۵ بار گلزنی کرد و به همراه بارسلونا به نایب قهرمانی رسید. او در بازی الکلاسیکو مقابل رئال مادرید پاس گلی را به ژاوی داد تا بارسلونا پس از ۷ سال برای اولین در رقابت با این تیم پیروز شود.

پس از گذشت نیم فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۴ رونالدینیو از سوی فیفا بالاتر از تیری آنری و آندری شوچنکو به‌عنوان بازیکن سال فوتبال جهان انتخاب شد. او در ۱ مه ۲۰۰۵ پاس گلی را برای لیونل مسی فرستاد تا مسی برای اولین بار در بارسلونا گلزنی کند. او با بارسلونا فاتح لالیگا شد و نیز در لیگ قهرمانان اروپای این فصل درخشش خیره کننده‌ای داشت. در بازی‌ای که در زمین استمفورد بریج لندن برگزار می‌شد، بارسلونا با نتیجه ۴–۲ مغلوب چلسی شد اما رونالدینیو هردو گل بارسلونا را وارد دروازهٔ چلسی کرد. او در هنگام شوت‌زنی چندبار دروازه‌بان و بازیکنان چلسی را فریب داد و سپس توپ را به گوشهٔ دروازه فرستاد و گل دوم خود را به ثبت رساند که این گل مورد شگفتی بسیاری قرار گرفت.

رونالدینیو در فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۶ جوایز انفرادی بسیاری را دریافت کرد. او در سپتامبر ۲۰۰۵ بالاتر از ساموئل اتوئو و فرانک لمپارد، برای دومین بار بازیکن سال فوتبال جهان و نیز به‌عنوان بازیکن سال اروپا و بهترین مهاجم لیگ قهرمانان اروپا انتخاب شد. رونالدینیو سومین بازیکن در تاریخ فوتبال برزیل است که عنوان بهترین بازیکن سال اروپا را به دست آورده. ۱۹ نوامبر ۲۰۰۵ در بازی ال کلاسیکو، هواداران رئال مادرید در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو شاهد دریبل‌ها و هنرنمایی‌های رونالدینیو، و دو بار گلزنی انفرادی توسط او بودند که باعث پیروزی سه بر صفر بارسلونا مقابل رئال مادرید شد و باعث تشویق و تحسین قرار گرفتن او توسط هواداران رئال شد. رونالدینیو در سال ۲۰۰۶ نیز در جام قهرمانان اروپا برای بارسلونا به میدان آمد و پس از ۱۴ سال توانست برای این تیم قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را به‌دست بیاورد. در ۷ مارس ۲۰۰۶ او در بازی برگشت مقابل چلسی در نیوکمپ، انتقام سال گذشته را با به ثمر رساندن یک گل و تساوی یک بر یک مقابل چلسی گرفت. این تساوی باعث صعود بارسلونا به یک‌چهارم نهایی بازی‌ها شد. جلوهٔ دیگر رونالدینیو در ۱۸ آوریل ۲۰۰۶ و بازی رفت نیمه‌نهایی مقابل آث میلان بود که رونالدینیو با پاس خود، پایه‌گذار تک گل بازی توسط لودویک گیولی شد. او همچنین یکی از گل‌های بارسلونا مقابل بنفیکا را وارد دروازه این تیم کرد. بازی برگشت نیز بدون گل تمام شد تا بارسلونا با درخشش رونالدینیو به فینال بازی‌ها راه پیدا کند. در ۳ مه ۲۰۰۶ بارسلونا با شکست دادن یک بر صفر سلتاویگو قهرمان لالیگا شد و او این افتخار را نیز به کارنامه‌اش افزود. تنها چند هفته بعد، در ۱۷ می۲۰۰۶، بارسلونا به فینال جام باشگاه‌های اروپا به مصاف آرسنال رفت و این تیم را نیز ۲ بر یک مغلوب کرد که یکی از گل‌ها با پاس رونالدینیو و تمام کنندگی ساموئل اتوئو به‌ثمر رسید. رونالدینیو این فصل را با مجموع ۲۵ گل تمام کرد و در پایان فصل نام وی در تیم فوتبال منتخب سال فیفا و تیم باشگاهی منتخب سال فیفا آورده‌شد.

در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ وی در بازی با ویارئال از روی سانتر ژاوی گلی را با حرکت قیچی برگردان به ثمر رساند که به‌عنوان یکی از بهترین گل‌های لالیگا به ثبت رسید. او در این فصل پس از فابیو کاناوارو و زین‌الدین زیدان، سومین بازیکن سال جهان شد و مدتی بعد نیز از ناحیهٔ پایش مصدوم بود.

در فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۸، او ۲۰۰امین بازی خود را برای بارسلونا در مقابل اوساسونا به پایان رساند. اگرچه او به دلیل مصدومیت شدید از ناحیهٔ پا افت کرده‌بود. او پس از این برخلاف مدل زندگی حرفه‌ای و اختصاص دادن وقت خود به تمرین در فصل‌های گذشتهٔ موفقیت‌آمیز با بارسا، در مهمانی‌های بسیار حضور می‌یافت و عدم تعهد به تمرین و افت وضعیت فیزیکی در او دیده‌شد. در می ۲۰۰۸، مدیر باشگاه بارسلونا خوآن لاپورتا اعلام کرد که رونالدینیو برای ادامهٔ دوران حرفه‌ای خود به یک «چالش جدید» نیاز دارد. رونالدینیو در آخرین بازی خود برای بارسلونا دو بار گلزنی کرد و دو بار نیز پاس گل داد. او در زمان دریافت جام خوان گمپر نامه‌ای را به طرفداران و بازیکنان بارسلونا فرستاد و اظهار کرد که بهترین دوران فوتبال‌اش پنج سال بازی برای باشگاه کاتالان‌ها بوده و نیز از اینکه به اندازهٔ کافی در کنار لیونل مسی بازی نکرده، متأسف است.

آ.ث. میلان[ویرایش]

رونالدینیو با میلان در ۲۰۰۸

در ژوئیه ۲۰۰۸ رونالدینیو پیشنهاد ۲۵٫۵ میلیون پوندی منچستر سیتی را رد کرد[۲] تا به باشگاه ایتالیایی آ.ث. میلان با مبلغ ۲۲٫۰۵ میلیون یورو و دستمزد ۶٫۵ میلیون یورو بپیوندد.[۳][۴][۵] با توجه به اینکه شماره ۱۰ توسط کلارنس سیدورف پوشیده می‌شد، رونالدینیو شماره ۸۰ که سال تولد او بود را انتخاب کرد.[۶]

رونالدینیو اولین گل خودش را برای میلان در تاریخ ۲۸ سپتامبر در شهرآورد دلا مادونینا مقابل اینتر میلان به ثمر رساند که با برد ۱–۰ میلان همراه بود. در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۰۸ او دو گل مقابل سمپدوریا به ثمر رساند. در مرحله گروهی لیگ اروپا رونالدینیو یک گل در دقیقه ۹۳ مقابل براگا به ثمر رساند تا میلان برنده به رختکن برود.

رونالدینیو فصل ۰۸–۲۰۰۷ را با ۱۰ گل در ۳۲ بازی در مجموع تمام مسابقات به پایان رساند. او بعد از عملکرد خوبش در ابتدای فصل، مشکل تناسب‌اندام پیدا کرد و بیشتر بازی‌ها را از روی نیمکت شروع می‌کرد تا پایانی ناامیدکننده در آخر فصل با میلان داشته باشد. نداشتن از خودگذشتگی، حضور در مهمانی‌های دیر وقت شبانه و عدم روش زندگی حرفه‌ای ورزشکارانه باعث انتقاداتی از وی شد، مانند سخنان کارلو آنچلوتی مربی میلان که گفته‌بود افت رونالدینیو مرا متعجب نکرد. وضعیت فیزیکی او نیز به‌هم ریخته‌است اما دربارهٔ استعداد او شکی نیست.[۷] با این وجود او در ۲۰۱۰–۲۰۱۱ فصل موفقیت‌آمیزی را پشت سر گذاشت و رکورد بیشترین پاس گل‌های این فصل را از آن خود کرد. رونالدینیو در بازی با یوونتوس دو گل را به‌ثمر رساند تا آث. میلان این رقیب جدی خود را ۳–۰ شکست دهد. درخشش دیگر او در مقابل سیه نا بود که اولین هت تریک میلان را با پنالتی، سرزنی و شوت از سمت راست دروازه در این فصل به انجام رساند.

فلامینگو[ویرایش]

درسال ۲۰۱۱ رونالدینیو بار دیگر به لیگ برتر برزیل بازگشت اما او این بار به باشگاه فلامینگو پیوست. شماره ۱۰ و بازوبند کاپیتانی را تصاحب کرد. رونالدینیو در ۳۳ بازی که برای فلامینگو به میدان رفت، ۱۵ بار گلزنی کرد.

اتلتیکو مینیرو[ویرایش]

رونالدینیو پس از جدایی از باشگاه فلامینگو در سال ۲۰۱۲ به اتلتیکو مینیرو پیوست. او در این تیم شماره ۴۹ را در اشاره به سال تولد مادرش انتخاب نمود. اتلتیکو با کاپیتانی رونالدینهو در سال ۲۰۱۳ قهرمان جام لیبرتادورس شد.

کوئرتارو[ویرایش]

وی در سال ۲۰۱۴ نیز به تیمی در مکزیک به نام کوئرتارو (به انگلیسی: Querétaro) پیوست و در این تیم نیز شماره ۴۹ را به تن کرد.

فلومیننزه[ویرایش]

در ۱۱ ژوئیه سال ۲۰۱۵ میلادی رونالدینیو اعلام کرد که به برزیل بازگشته و با قراردادی ۱ و نیم ساله با فلومیننزه پیوست و در همان‌جا نیز از فوتبال کناره‌گیری کرد.

سبک بازی[ویرایش]

رونالدینیو نسبت به دیگر هافبک‌های تهاجمی نسل خود از توانایی گلزنی و پاسِ گل دادن بالایی برخوردار بود، به‌طوریکه این توانایی باعث شده بود تا از او گاهی در پست مهاجم استفاده می‌شد. او همچنین علاوه بر پست هافبک هجومی، توانایی بازی در پست‌های وینگر و هافبک کناری را دارا بود.

او با هردو پا و از داخل و خارج از محوطه جریمه گلزنی می‌کرد و یک شوت‌زن، کاشته‌زن و پنالتی‌زن با دقت و فنی بود. رونالدینیو در دوران فوتبالی خود همواره به دلیل خلاقیت، تکنیک‌های مخصوص، دریبل زنی و کنترل توپ مورد تحسین و ستایش هواداران، مجلات فوتبالی یا ورزشی و بازیکنان فوتبال قرار می‌گرفت، اگرچه از تعادل بدنی، چابکی، شتاب و توانایی جایگیری قابل توجهی نیز برخوردار بود. رونالدینیو اغلب با فریب دادن و سرتوپ زدن، و دریبل‌های تکنیکی، در رویارویی با بازیکنان حریف پیروز بود.

زندگی شخصی[ویرایش]

مادر رونالدینیو، میگوئلینا، سابقاً فروشندهٔ خانه‌به‌خانه بوده‌است و اکنون پرستار است. پدر او، ژائو، کارگر کشتی بود و در ضمن بازیکن فوتبال آماتوری برای تیم کروزیرو. ژائو هنگام هشت سالگی رونالدینیو هنگام شنا در استخر خانوادگی دچار حملهٔ قلبی شد و درگذشت. برادر بزرگ رونالدینیو، روبرتو، در سطح حرفه‌ای و برای باشگاه گرمیو بازی می‌کرد اما مصدومیت باعث شد فوتبال را کنار بگذارد. او بعدها مدیر برنامه‌های رونالدینیو شد.

رونالدینیو با خاناینا ناتیل ویانا مندس، رقاصه‌ای که سابقهٔ شرکت در برنامهٔ تلویزیونی «دومینگائو ده فائوستائو» را داشت، ازدواج کرد و در ۲۵ فوریه ۲۰۰۵ صاحب اولین فرزند خود از خاناینا شد و او را به یاد پدرش ژائو نام‌گذاری کرد.

معروف است که او از کودکی به فوتسال و فوتبال ساحلی علاقه داشت و استعدادش به همان‌جا برمی‌گردد. رونالدینیو از طرفداران پر و پا قرص موسیقی برزیلی است و با دوستانش طبل می‌نوازد و آواز می‌خواند.

پیوند به بیرون[ویرایش]

وبگاه رونالدینیو (به انگلیسی)

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ "Ronaldinho". Goal.com. Retrieved 21 January 2014.
  2. "Ronaldinho Snubs Man City for A.C. Milan – AOL Fanhouse, 7/16/08". Soccer.fanhouse.com. Retrieved 8 September 2010.
  3. page 180, AC Milan Group financial report 2008
  4. page 180, AC Milan Group financial report 2009
  5. page 178, AC Milan Group financial report 2010
  6. http://www.soccernews.com/ronaldinho-picks-shirt-number-80-at-ac-milan/4338/
  7. http://uk.reuters.com/article/uk-soccer-latam-ronaldinho-idUKTRE7055CP20110106
  • بعضی اطلاعات استخراج شده از: World Cup 2006, Souvenir Special by All Sports