پادشاهان آنژوین انگلستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
آنژِوین‌ها
Royal Arms of England (1198-1340).svg
نشان پذیرفته شده در سال ۱۱۹۸ میلادی
خانوادهٔ مادرخاندان شاتودون
کشورپادشاهی انگلستان
بنیانگذارجفری پلانتاژنه، کنت آنژو
رهبر کنونیمنقرض شده[۱]
آخرین حاکمجان انگلستان
عنوان‌ها
شاخه‌(های) فرعی

پادشاهان آنژِوین انگلستان (Cœur de Lion) منتسب به آنژو، یک خاندان سلطنتی انگلیسی در قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم بود. پادشاهانی از آنژوین‌ها همچون هِنری دوم، ریچارد یکم، و جان، در ۱۰ سال و از سال ۱۱۴۴ ادامه موفقیت‌آمیز نَسَب کنت‌های آنژو بودند. جِفری پلانتاژنه و فرزندش هِنری کورمانتل، که در آینده به عنوان هنری دوم نائل گردید، کنترل یک منطقه مختلف گسترده در غرب اروپا را در اختیار گرفتند که برای ۸۰ سال و به عنوان نگاهی به زادگاهشان به نام امپراتوری آنژوین نامیده می‌گردید. از دیدگاه یک نهاد سیاسی، آنژِوین‌ها ساختاری متفاوت نسبت به سلسله حکومت ماقبل خود یعنی نُرمَن‌ها و همینطور خاندان بعد از آنها موسوم به پلانتاژنه داشتند. جِفری، در ۱۱۴۴ به عنوان دوک نرماندی دست یافت و در ۱۱۵۱ درگذشت. وارث وی، هِنری، منطقه آکیتن را به دلیل ازدواج با الینور د آکیتن به دست آورد. هِنری در عین حال از طریق مادرش ملکه ماتیلدا، ادعای تاج و تخت انگلستان را داشت که در سال ۱۱۵۴ و پس از مرگ پادشاه استیون موفق به این مهم شد و بر اساس توارث به این پادشاهی با عنوان هِنری دوم نائل گشت.[۲]

سومین فرزند هنری، ریچارد، میراث‌دار تاج‌وتخت پدر شد و به دلیل رشادت‌ها و نبوغ نظامی ملقب به شیردل گردید.[۳] اگر چه او زاده و بزرگ‌شدهٔ انگلستان بود اما در بزرگسالی، دوران اندکی را در آنجا گذراند، شاید به اندازهٔ ۶ ماه. با همهٔ این احوال و به فرجام، ریچارد چه در انگلستان و چه در فرانسه، یک چهرهٔ تمثیلی و ماندگار باقی ماند و یکی از معدود پادشاهان انگلستان است که فرنامش، شیردل، در مقابل نام و عدد ترتیبی سلطنتی او نیز ذکر می‌گردد.[۴]

پس از درگذشت ریچارد، برادرش جان - پنجمین و آخرین فرزند بازماندهٔ هنری - تاج‌وتخت پادشاهی را به دست گرفت. جان در سال ۱۲۰۴ بسیاری از سرزمین‌ها، از جمله آنژو را از دست داده و به پادشاهی فرانسه سپرده بود. این پادشاه و جانشینان پس از وی به عنوان دوک‌نشینان آکیتن شناخته می‌شدند. از دست دادن آنژو - که نام این سلسله برگرفته از آن بود - باعث شد تا فرزند جان، هنری سوم، گاهی به عنوان اولین پلانتاژنه در نظر گرفته شود.[نیازمند منبع] نامی که برگرفته از اسم مستعار پدربزرگش، جفری بود. هر چند، در خلال مقطع تاریخی آنژوین‌ها - عصر آنژوین‌ها - و پادشاهان متعاقب انگلستان، هنری دوم نخستین پادشاه پلانتاژنه محسوب می گردد.[۵][۶][۷][۸][۹] از زمان جان، تا زمان سلطنت ریچارد دوم، این سلسله بدون نقصان در میان فرزندان پسر برای جانشینی ادامه یافت و سپس به دو شاخه در نَسَب خانوادگی به نام‌های دودمان لنکستر و دودمان یورک تقسیم شد. در قرن هفدهم، مورخین برای اشاره به این خاندان، صرفاً از نام پلانتاژنه استفاده کرده‌اند.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "The Angevins". The Official Website of The British Monarchy.
  2. Gillingham 2001, p. 1
  3. Turner & Heiser 2000, p. 71
  4. Harvey 1948, p. 58.
  5. Blockmans & Hoppenbrouwers 2014, p. 173
  6. Aurell 2003
  7. Gillingham 2007a, pp. 15–23
  8. Power 2007, pp. 85–86
  9. Warren 1991, pp. 228–229

پیوند به بیرون[ویرایش]