تقویت‌کننده الکترونیکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تقویت‌کنندهٔ الکترونیکی، مدار یا سیستمی برای تقویت دامنه یا توان یک سیگنال است. افزون بر این، تقویت‌کننده باید شکل سیگنال را تا جای ممکن حفظ کرده و آن را به هم نریزد و اصطلاحاً سیگنال را دچار اِعوِجاج (Distortion) نکند.[۱]

مبحث تقویت‌کننده‌ها یکی از اساسی‌ترین مباحث در مهندسی الکترونیک است. کاربرد تقویت‌کننده‌ها بسیار گسترده است و آن‌ها انواع فراوانی دارند. تقریباً در همه کاربردهایی که در آنها، عملیات یا پردازشی روی یک سیگنال اجرا می‌شود، دست‌کم یک بار تقویت سیگنال لازم است؛ از تقویت‌کننده‌ها برای تقویت صدا در سازهایی مانند گیتار برقی، برای تقویت سیگنال دریافت‌شده در یک گیرنده رادیویی، یا برای تقویت صدا در دستگاه‌های پخش خانگی و خودرو، و غیره استفاده می‌شود.

مدار يک تقویت‌کننده سه‌طبقه فیدبک‌دار؛ طبقۀ اول، یک تقویت‌کنندۀ تفاضلی است (شامل Q1, Q2). طبقۀ دوم، یک تقویت‌کنندۀ سادۀ امیتر-مشترک است (Q3)، و طبقه سوم یک تقویت‌کنندۀ توان کلاسِ AB است (Q4, Q5). مقاومت R8، فیدبَک را شکل می‌دهد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Amplifier". Wikipedia. 2019-02-13.