سیستم صوتی خودرو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سیستم صوتی خودرو با رادیو و سی‌دی

سیستم صوتی خودرو (انگلیسی: Vehicle audio) تجهیزات نصب شده در یک خودرو یا وسیله نقلیه دیگر برای سرگرمی و گرفتن اطلاعات برای سرنشینان خودرو است. این سیستم تا سال ۱۹۵۰ فقط دارای یک رادیو ساده موج ای‌ام بود. از آن به بعد امکانات دیگری شامل رادیو موج اف‌ام (۱۹۵۲)، پخش سی‌دی (۱۹۸۴)، سیستم‌های ناوبری، یکپارچه سازی تلفن و بلوتوث و کنترل گوشی‌های هوشمند مانند کارپلی و اندروید اوتو اضافه شدند. در اوایل این سیستم با چند دکمه و کنترل از روی داشبورد کنترل می‌شد، اکنون می‌توان با کنترل فرمان و فرمان‌های صوتی این سیستم‌ها را کنترل کرد.

از این سیتم صوتی در ابتدا برای گوش دادن به موسیقی و رادیو استفاده می‌شد، در حال حاضر بخشی کامپیوتری ماشین، ارتباطات راه دور، سیستم امنیتی خودرو، تماس هندزفری، سامانه ناوبری خودرو، و سیستم تشخیص از راه دور نیز در این سیستم گنجانده شده و استفاده می‌شوند. همچنین می‌توان به وسیله این سیستم صدای ساختگی موتور را ایجاد کرد، مخصوصا برای خودروهای برقی و بدون صدا که با این صدا راننده حس میکند در یک خودروی سریع نشسته است.[۱] در سال ۲۰۱۵ برای فورد موستانگ، یک سیستم اکوبوست کنترل نویز فعال توسعه داده شد که صدای موتور تقویت شده را از طریق بلندگوهای ماشین پخش می‌کرد.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Harwell, Drew (2015-01-21). "America’s best-selling cars and trucks are built on lies: The rise of fake engine noise". The Washington Post (in en-US). ISSN 0190-8286. Retrieved 2016-01-16. 

پیوند به بیرون[ویرایش]