بلندگو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تصویری از یک بلند گوی ارزان قیمت ۳٫۵ اینچی با دقت پخش کم
تصویری از یک مجموعه بلندگوی چهار تایی گران‌قیمت با دقت پخش زیاد

بلندگو یا اسپیکر (Speaker) به گونه‌ای دستگاه مبدل انرژی گفته می‌شود که انرژی الکتریکی را به صدا تبدیل می‌کند. از بلنگو برای ایجاد صدای بلندتر و واضح تر استفاده می‌شود. واژه بلندگو ممکن است تنها به یک ترانسدیوسر (که به آن درایور گویند) یا به سیستمی شامل چندین درایور و همچنین دیگر قطعات الکترونیکی اطلاق شود. بلندگو بخشی از هر سیستم صوتی است و معمولاً تفاوت کیفیت در سیستم‌های صوتی ناشی از این بخش است و بیشترین اعوجاج در صدا در این بخش صورت می‌گیرد.

تاریخچه[ویرایش]

فیلیپ رئیس یک بلندگوی الکتریکی را در سال ۱۸۶۳ در تلفن خود نصب کرد که قادر بود صدایی واضح را دوباره تولید کند.

باند یا بلندگو[ویرایش]

در ایران به بلندگویی که درون کابینت قرار می‌گیرد اصطلاحا «باند» می‌گویند و مشخص نیست که این اصطلاح با چه منظوری انتخاب شده‌است. شاید به این خاطر است که یک «باند» مجموعه ای است شامل یک یا چند بلندگو، کراس اور (مدار تطبیق دهنده و تفکیک کننده فرکانس‌های صدا)، کابینت یا جعبه بلندگو و مواد عایق مختلف که می‌تواند شامل مواد جذب کننده یا دیواره‌های مختلف تفکیک کننده داخل کابین باشد.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Loudspeaker». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ مارس ۲۰۰۹.