نلی بلای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نلی بلای
نلی بلای در ۱۸۹۰
نلی بلای در ۱۸۹۰
نام اصلی
الیزابت جین کوکران
زاده۵ مهٔ ۱۸۶۴
آرمسترانگ کانتی، پنسیلوانیا
درگذشته۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۲ (۵۷ سال)
نیویورک سیتی
پیشهروزنامه‌نگار و نویسنده
ملیتآمریکایی
همسر(ها)رابرت سیمن

نلی بلای (به انگلیسی: Nellie Bly) (زاده ۵ مه ۱۸۶۴ با نام الیزابت جین کوکران – درگذشته ۲۷ ژانویه ۱۹۲۲) روزنامه‌نگار و صنعتگر و مخترع و خیر و نویسنده مشهور آمریکایی بود. او در انجام دو کار شهرت دارد: شکستن رکورد سفر به دور دنیا در شبیه‌سازی رمان ژول ورن[۱] و یک تحقیق که در آن او خود را به دیوانگی زد تا بتواند یک آسایشگاه روانی را از داخل مورد مطالعه قرار دهد. او در جوانی به پیشنهاد خودش و با به خطر انداختن جان خود، با روزنامه پولیتزر قراردادی امضا میکند تا دست به افشاگری وضعیت یک آسایشگاه روانی در جزیره بلک ولز (امروزه جزیره روزولت نامیده میشود)در نیویورک بزند. او خود را به دیوانگی زده و در این آسایشگاه به مدت ده روز بستری میشود. شدت شکنجه در این آسایشگاه موجب فراموشی موقت او شده ولی او توانست از آن مکان جان سالم به در برد و مشاهدات خود را در کتابی با نام ده روز در دیوانه خانه به چاپ رساند. این کتاب موجب شهرت یک شبه او در آمریکا گردید و او را تبدیل به اولین روزنامه نگاران مشهور جهان نمود. افشاگری مخفیانه او اولین نوع افشاگری جنجالی در تاریخ آمریکا محسوب میشود. همچنین این افشاگری موجب اصلاح شیوه های سلامت ذهن در سطح جهانی گردید. در نتیجه اقدام او هیات منصفه ای به بررسی وضعیت آن آسایشگاه پرداخت و آن را تعطیل نمود. فیلم فرار از دیوانه خانه در سال 2019 با بازی کریستینا ریچی بر پایه این اتفاق ساخته شده است. دولت آمریکا به منظور تجلیل از فعالیت روزنامه‌نگاری شجاعانه وی، یک تمبر پستی به نام و یاد وی منتشر کرده‌است که عکس «نلی بلی» بر روی آن چاپ شده‌است. همچنین در سال 1998 نام او در تالار مشاهیر زنان به ثبت رسید.

مسافرت به دور دنیا

در سال ۱۸۸۸ میلادی بلی به سردبیر خود در نیویورک تایمز پیشنهاد داد که سفری به دور دنیا داشته باشد و تلاش نمود که برای اولین مرتبه موضوع داستان کتاب دور دنیا در هشتاد روز را در عمل اثبات نماید. پس از گذشت ۱ سال، در ساعت ۹:۴۰ بامداد ۱۴ نوامبر ۱۸۸۹ [۲] نلی سوار بر کشتی آگوستا ویکتوریا گردید که یک کشتی بخار فعال در خط هامبورگ آمریکا لاین بود[۳] و به این تربیب، بلی سفر ۴۰۰۷۰ کیلومتری خودش را آغاز کرد. لباسی که برای این سفر تدارک دید، یک لباس پشمی، یک پالتو مستحکم و چندین دست لباس زیر قابل‌تعویض به همراه یک کیف سفری کوچک بود که وسایل آرایش او را حمل می‌نمود. بلی همچنین بیشتر پول خود را که شامل ۲۰۰ پوند از اسکناس‌های بانکی انگلستان، طلا و مقداری حواله‌های آمریکایی می‌گردید را درون یک کیف و به دور گردنش آویخت.[۴][۵]

روزنامهٔ نیویورک برای حفظ علاقه و تحریک کنجکاوی خوانندگان در قبال سفر بلی، مسابقه‌ای تحت عنوان حدس‌وگمان نلی بلای ترتیب داد که در آن از خوانندگان خواسته می‌شد تا زمان رسیدن بلی به مقصد بعدی را حدس بزنند. البته این موضوع با جوایزی نیز همراه بود که ابتدا عنوان شد یک مسافرت رایگان به اروپا است و بعد نیز عنوان شد که تقبل پرداخت هزینهٔ مسافرت است.[۶][۷] بلای با کمک کشتی‌های بخار و شبکهٔ راه‌آهن موجود سفر کرد.[۸] همین موضوع باعث بروز موانع چندی به ویژه دربخش آسیایی سفر وی گشت.[۹] در طول توقف، توانست از قرارگاه جذامی‌ها در چین بازدید نماید[۱۰][۱۱] و در سنگاپور نیز یک میمون ابتیاع نمود.[۱۰][۱۲] در تاریخ ۲۱ ژانویه در یک آب و هوای طوفانی بر پهنهٔ اقیانوس آرام با خط کشتیرانی وایت استار لاین بلی وارد سان فرانسیسکو شد[۹][۱۳] و در نهایت در ۲۵ ژانویه ۱۸۹۰، ساعت ۳:۵۱ بعدازظهر به نیوجرسی، مبدأ سفرش بازگشت.[۱۴] نلی بلای پس از ۷۲ روز عزیمت از هابوکن، نیوجرسی به نیویورک بازگشت در حالی که تمام دنیا را به تنهایی پیموده بود.[۳] در سال ۱۸۹۰ بلای سفر دور دنیای خودش را در کتابی تحت عنوان دور دنیا در هفتاد و دو روز به رشتهٔ تحریر درآورد.

نگارخانه

منابع

  1. "Five Reasons why a Google Doodle Tribute to Nellie Bly is justified". Biharprabha. May 5, 2015. Retrieved May 5, 2015.
  2. Ruddick 1999, p. 4.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Kroeger 1994, p. 146.
  4. Kroeger 1994, p. 141.
  5. Ruddick 1999, p. 5.
  6. Ruddick 1999, p. 5.
  7. Kroeger 1994, p. 150.
  8. Ruddick 1999, p. 6.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ Bear, David. "Around the World With Nellie Bly." Pittsburgh Post-Gazette, November 26, 2006
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ Ruddick 1999, p. 7.
  11. Kroeger 1994, p. 160.
  12. Kroeger 1994, p. 158.
  13. "Phineas Fogg Outdone". Daily Alta California. January 22, 1890. Retrieved July 20, 2013.
  14. Ruddick 1999, p. 8.