پرش به محتوا

الیزابت کدی استانتون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
الیزابت کیدی استانتون
الیزابت کیدی استانتون, ۱۸۸۰
نام هنگام تولدالیزابت کیدی
زادهٔ۱۲ نوامبر ۱۸۱۵
جانزتاون، نیویورک, ایالات متحده
درگذشت۲۶ اکتبر ۱۹۰۲ (۸۶ سال)
نیویورک, ایالات متحده
پیشه(ها)نویسنده, فعال حق رأی زنان، فعال حقوق زنان، طرفدار الغای برده‌داری
همسرهنری بروستر استانتون (ازواج ۱۸۴۰)
فرزندان۷، از جمله هریت استانتون بلچ از رهبران جنبش حق رای زنان
والدیندانیل کدی (۱۷۷۳–۱۸۵۹)
مارگارت لیوینگستون کدی (۱۷۸۵–۱۸۷۱)
امضاء

الیزابت کِیدی استانتون (انگلیسی: Elizabeth Cady Stanton‎؛ زاده ۱۲ نوامبر ۱۸۱۵ - درگذشته ۲۶ اکتبر ۱۹۰۲) فعال اجتماعی، حقوقدان و از رهبران جنبش حقوق زنان و حق رای زنان در آمریکا بود.

استانتون کسی بود که برای همایش «بانوان مجمع سنکا فالز» فراخوان داد، و پیش نویس اولیه «اعلامیه عقاید» را با درک عمیقی که از بی عدالتی ها داشت و تنفر موجهی که از وضعیت اسفبار زنان در وی ایجاده شده بود، نوشت. الیزابت کیدی استانتون مشهورترین مدافع حقوق زن در قرن نوزدهم بود. او تقریباً پنجاه سال هدایت نخستین جنبش زنان را در آمریکا بر عهده داشت. او بود که که برنامه کار این جنبش و پیش نویس اسنادش را نوشت و اعتقادات آن را با صراحت اظهار کرد.

دوران کودکی و تحصیلات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • استانتون هشتمین فرزند از میان یازده کودک خانواده‌اش بود. تنها او و چهار خواهرش بزرگ شدند. پدرش، دنیل کِیدی، وکیل شناخته‌شده‌ای بود که هم در کنگرهٔ آمریکا خدمت کرده و هم در دادگاه عالی ایالت نیویورک به‌عنوان قاضی فعالیت داشت. مادرش، مارگارت لیوینگستون کِیدی، اهل خانواده‌ای تحصیل‌کرده بود و در زندگی درگیر افسردگی بود.
  • الیزابت برخلاف بسیاری از دختران زمانه‌اش، تحصیلات رسمی داشت و در آکادمی جانزتاون ادامه تحصیل داد. او در درس‌هایی مانند ریاضیات و زبان سرآمد بود و حتی در مسابقه‌ای در زبان یونانی موفق شد. نخستین جرقهٔ آگاهی او نسبت به نابرابری‌های جنسیتی از همین زمان شکل گرفت.

ازدواج و خانواده

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۱۸۳۹ با هنری بروستر استانتون ملاقات کرد که از سخنرانان ماهر و از رهبران برجسته جنبش مبارزه با برده داری بود. جنبش مبارزه با برده‌ داری هنوز از مقبولیت عام برخور دار نبود و وی به کرات مورد حمله اوباش قرار گرفت. الیزابت و هنری خیلی زود عاشق یکدیگر شدند و کم تر از یک ماه خبر نامزدی خود را اعلام کردند. خانواده الیزابت با این ازدواج مخالف بوده؛ چرا که پدر او قاضی کیدی، از مخالفان الغای برده داری بود، چه برسد به ازدواج دختر خود با یکی از این افراد. یک سال، زمانی که هنری برای ماموریتی راهی لندن شد، یکبار دیگر از الیزلبت خواستگاری کرد و او پذیرفت. در متن سوگند ازدواج عبارت «تمکین کردن» حذف شده و الیزابت و هنری بر اساس اصل تساوی حقوق زن و مرد ازدواج کرده و راهی لندن شدند. آن‌ها صاحب هفت فرزند شدند که یکی «غیرمنتظره» بود. از جملهٔ فرزندانشان، هریت استانتون بلچ بود که بعدها راه مبارزه مادرش را پی گرفت.

الیزابت کیدی استانتون با دخترش

آغاز فعالیت در جنبش زنان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • تجربه‌ای تعیین‌کننده در زندگی‌اش، سفر به World Anti‑Slavery Convention در لندن بود، زمانی که زنان به دلیل جنسیت از سخنرانی منع شدند. این حادثه باعث شد او به مبارزه برای حقوق زنان متعهد شود.
  • در سال ۱۸۴۸، استانتون به‌ همراه لوکرشیا مات، مارتا کافین رایت و دیگر فعالان، کنوانسیون سنکا فالز را ترتیب دادند. او متن Declaration of Sentiments را نوشت، سندی که از حقوق مدنی و سیاسی برابر برای زنان حمایت می‌کرد. این کنوانسیون را به‌عنوان نقطه آغاز جنبش فمنیستی در آمریکا می‌دانند.

مبارزه سیاسی و سازمان‌سازی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • پس از جنگ داخلی، استانتون و سوزان بی. آنتونی سازمان Women's Loyal National League را برای لغو برده‌داری تأسیس کردند. آن‌ها موفق شدند ۴۰۰ هزار امضا جمع‌آوری کرده و به تصویب سیزدهمین متمم قانون اساسی کمک کنند.
  • در سال ۱۸۶۶، سازمان American Equal Rights Association (AERA) را بنیان نهادند تا حقوق برابر—اعم از نژادی و جنسیتی— را پیگیری کنند. این اتحاد بعدها به اختلافاتی منجر شد.

آثار برجسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • از آثار مهم استانتون می‌توان به کتاب The Woman’s Bible («کتاب مقدس زنان») اشاره کرد که در دو جلد (۱۸۹۵ و ۱۸۹۸) منتشر شد. این اثر با مشارکت ۲۶ زن، مروری انتقادی بر متن‌های مذهبی بود که زنان را پایین‌تر از مردان می‌دانست. کتاب به‌شدت مورد بحث و انتقاد فعالان محافظه‌کار قرار گرفت.
  • او همچنین مؤلف بخش‌هایی از کتاب «تاریخچه حق رأی زنان» بود، اثر شش‌جلدی که تاریخ جنبش حق رأی زنان را مستند می‌کرد؛ اولین دو جلد آن در دهه ۱۸۸۰ منتشر شدند.

تأثیر و میراث

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • به‌رغم برخی اختلافات درون‌جنبشی، همکاری و رفاقت عاطفی استانتون با سوزان بی. آنتونی تا پایان عمر پایدار ماند. آن‌ها هر دو را ستون‌های جنبش حق رأی زنان می‌دانند.
  • او بعد از مرگ در سال ۱۹۰۲، به‌تدریج مورد بازشناسی بیشتری قرار گرفت. خانهٔ او در سنکا فالز به‌عنوان National Historic Landmark ثبت شد، و در واشینگتن مجسمه‌ای از او، لوکرشیا مات و سوزان بی. آنتونی نصب شد.
  • همچنین فیلم مستند معروف Not for Ourselves Alone: The Story of Elizabeth Cady Stanton & Susan B. Anthony در سال‌های اخیر توجه و علاقه عمومی را به نقش کلیدی او در جنبش زنان احیا کرده است.

[۱]

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. دیلنی، تیم (۱۳۹۸). نظریه های کلاسیک جامعه شناسی. تهران: نی. شابک 978-964-312-983-5.