موسیقی الکتروآکوستیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

موسیقی الکتروآکوستیک (به انگلیسی: Electroacoustic music) ژانری در موسیقی هنری غربی در عصر مدرن[نیازمند منبع] است که در آن آهنگسازان از فناوری های الکترونیکی برای دستکاری رنگ یا طنین صدای آکوستیک استفاده می کنند. این دستکاری می تواند با پردازش سیگنال صوتی، مانند افزودن ریورب یا تغییر گام صدا بر ابزارهای صوتی انجام پذیرد.[۱]

تحولات اولیه در آهنگسازی موسیقی الکتروآکوستیک و تبدیلش به رسانه ای ثابت در قرن بیستم، ربط داده شده است به فعالیت‌های گروپ دو روشاقشه موزیکاله (به فرانسه: Groupe de Recherches Musicales) در شبکه تلویزیونی اوآرتی‌اف در پاریس، منزلگاه موسیقی کانکریت، استودیوی رادیو و تلویزیون آلمان شمال غربی (ان‌دابلیودی‌آر) (به انگلیسی :Studio for Electroacoustic Music (WDR)) در شهر کلن، جایی که تمرکز بر ساخت موسیقی الکترونیک قرار دارد، و در مرکز موسیقی الکترونیک کلمبیا-پرینستون واقع در نیویورک، جایی که موسیقی نواری، موسیقی الکترونیک و موسیقی رایانه‌ای از آنجا تکوین یافت. [۲]

اولین سازهای موسیقی الکترونیکی عملی از اوایل دهه ۱۹۰۰ شروع به پیدایش کردند. [۲]

جستارهای وابسته

منابع

  1. "Electro-Acoustic Music Genre Overview". AllMusic. Retrieved 2021-06-27.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «نسخه انگلیسی «موسیقی الکترواکوستیک» در ویکی پدیای انگلیسی».