عشق شهسوارانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خدا به همراهت اثر ادموند لیتون، ۱۹۰۰ میلادی. بانویی در جامهٔ اواخر دوره ویکتوریا که پارچه‌ای قرمز به بازوی شوالیهٔ محبوبش می‌بندد و با این کار بازگشت پیروزمندانهٔ او را درخواست می‌کند.

عشق شهسوارانه (به انگلیسی: Courtly love یا fine amor)، رویکردی به عشق در ادبیات اروپای قرون وسطی بود که بر نجابت و شوالیه‌گری تاکید داشت. ادبیات آن دوران پر از داستان‌های شوالیه‌هایی بود که به خاطر عشق شهسوارانهٔ خود به ماجراجویی ها و انجام کارهای مختلفی دست می‌زدند تا به بانوی خود خدمت کنند. این گونه از عشق تنها گونه‌ای از داستان بود که برای سرگرم کردن طبقه اشراف ساخته و پرداخته می‌شد اما به مرور زمان این نگاه به عشق تغییراتی کرد و بازهٔ گسترده‌تری از مخاطبان را به خود علاقه‌مند کرد.

عشق شهسوارانه در پایان سده یازدهم میلادی در میان طبقهٔ اشراف و نجیب‌زادگان ناحیه آکیتن، پروانس،‌ شامپانی، بورگوندی، نورمن‌های جنوب ایتالیا شروع شد. عشق شهسوارانه چیزی میانهٔ احساسات شهوانی و دست‌آوردهای معنوی بود که اگرچه در ابتدا بصورت عشقی شهوانی به نظر می‌رسد اما در انتها به اعتلای معنوی و انسانی فرد می‌انجامد.

اصطلاح عشق شهسوارانه ابتدا در سال ۱۸۸۳ بدست گاستون پاریس بکار رفت و بارها با تعاریف و کاربردهای متفاوت مورد استفاده قرار گرفت تا اینکه در سدهٔ نوزدهم میلادی با پدید آمدن ادبیات رومانتیک مورد بی‌تفاوتی قرار گرفت. سرچشمهٔ آن، تفسیرها و نیز تاثیرات آن هنوز مورد بحث است.

مراحل عشق شهسوارانه[ویرایش]

باربارا تاکمن، مراحل عشق شهسوارانه را چنین برشمرده‌است:

  • دیدن بانوی موردنظر و شیفهٔ او شدن
  • تحسین او از دور
  • اظهار جانسپاری به او
  • عدم پذیرش عفیفانهٔ او از سوی بانو
  • اظهار عشق مجدد با اظهار دوباره سوگندهای پرهیزگاری و وفاداری ابدی
  • انجام اعمال شجاعانه برای دلربایی از بانو
  • پایان عشق پنهانی
  • ماجراها و مشکلات پایان‌ناپذیر که مانع رسیدن می‌شود

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]