خودایمنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خودایمنی
آی‌سی‌دی-۹ 279.4
اُمیم 109100
دادگان بیماری‌ها 28805
سمپ D001327

با بیماری خودایمنی اشتباه نشود

خودایمنی دسته‌ای از اختلالات دستگاه ایمنی است که در آن برخی از سلول‌ها و مولکول‌های درون بدن، بیگانه تلقی شده و به اشتباه مورد حملهٔ دستگاه ایمنی بدن قرار می‌گیرند. به این ترتیب علیه سلول‌های خودی پاسخ ایمنی ایجاد می‌شود و دستگاه ایمنی به مبارزه با آن‌ها می‌پردازد.

علل بروز این اختلال در دستگاه ایمنی بدن هنوز مشخص نیست. با این حال، این واکنش ممکن است در اثر تولید نابه‌جا و نامتناسب پادتن‌هایی (اتوآنتی‌بادی) باشد که علیه پروتئین‌های سلول‌های بدن بوجود می‌آیند.

از جمله بیماری‌های خودایمنی می‌توان اسکلروز چندگانه (تخریب پوشش میلینی اطراف سلول‌های عصبی مغز و نخاعکولیت اولسروز، دیابت نوع یک (تخریب جزایر لانگرهانسگریوز، میاستنی گراویس، آرتریت روماتوئید و روماتیسم قلبی را نام برد.

انواع[ویرایش]

بیماریهای اتوایمیون براساس نوع سلولهای درگیر (مانند T-Cell و B cell) و یا سیستم ایمنی سلولی یا هومورال متفاوتند.

منابع[ویرایش]

  • زیست‌شناسی و آزمایشگاه ۲، نظری (رشته علوم تجربی)، چاپ هفتم ۱۳۸۶