رتیکولوسیتوپنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
رتیکولوسیتوپنی

رتیکولوسیتوپنی یک اصطلاح پزشکی برای کاهش غیرطبیعی سلول‌های رتیکولوسیت در بدن است. رتیکولوسیت‌ها سلول‌های گلبول قرمز تازه و نابالغ و نارس هستند که دارای هسته هستند.[۱]

دلایل

رتیکولوسیتوپنی معمولاً نتیجه عفونت ویروسی پارواویروس بی۱۹ است که به سلول‌های نارس گلبول قرمز حمله کرده و آنها را از بین می‌برد و تولید گلبول‌های قرمز را متوقف می‌کند.

اگر عفونت در افراد دارای کم‌خونی داسی‌شکل،[۲] اسفروسیتوز یا بتا تالاسمی رخ دهد، منجر به ترکیب دو مکانیسم ناشی از کم‌خونی می‌شود: کاهش تولید سلول‌های گلبول قرمز و همولیز. نتیجه آن آنمی سریع و شدید (بحران آپلاستیک) است که ممکن است به انتقال خون نیاز داشته باشد.[۳]

منابع

  1. «Reticulocytopenia - an overview | ScienceDirect Topics». www.sciencedirect.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۳-۲۰.
  2. "Sickle Cell Disease - Basic Principles and Clinical Practice" Edited by Stephen H. Embury, Robert P. Hebbel, Narla Mohandas and Martin Steinberg. Copyright 1996 by Lippincott-Raven. Section IV p352.
  3. CROSBY, WILLIAM H.; RAPPAPORT, HENRY (1956-10-01). "Reticulocytopenia in Autoimmune Hemolytic Anemia". Blood. 11 (10): 929–936. doi:10.1182/blood.V11.10.929.929. ISSN 0006-4971.
طبقه‌بندی