جیل استاین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جیل استاین
Jill 2012.jpg
شناسنامه
زادروز ۱۴ مهٔ ۱۹۵۰(۱۹۵۰-خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�»-۱۴) ‏(۶۳ سال)
زادگاه شیکاگو، ایلی‌نوی، ایالات متحده آمریکا
همسر ریچارد روهر
فرزندان بن و نوح
تحصیلات دانشگاه هاروارد
اطلاعات سیاسی
حزب سیاسی حزب سبز آمریکا
سمت نامزد ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا
سمت‌های پیشین پزشک
وب‌گاه رسمی http://www.jillstein.org
ن • ب • و

جیل استاین (به انگلیسی: Jill Stein)‏ (زادهٔ ۱۴ مه ۱۹۵۰ در شیکاگو) پزشک آمریکایی و نامزد انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا در سال ۲۰۱۲ و از طرف حزب سبز آمریکا است.[۱][۲][۳] او پیش از این در سال ۲۰۰۲ کاندیدای فرمانداری ماساچوست بود.[۴][۵][۶]

محتویات

زندگی [ویرایش]

استاین در ۱۴ مهٔ ۱۹۵۰ در شیکاگو زاده شد و در هایلند پارک، ایلی‌نوی بزرگ شد.[۷] او دانش‌آموختهٔ کالج هاروارد (۱۹۷۳) و دانشکده پزشکی هاروارد (۱۹۷۹) است.[۸][۹][۱۰]

استاین که با همسرش ریچارد روهر که او نیز پزشک است و دو پسرشان هم‌اکنون شهروند لکسینگتون، ماساچوست هستند.[۱۱]

فعالیت‌های انتخاباتی [ویرایش]

فرمانداری، ۲۰۰۲ [ویرایش]

استین در یک اعتراض ضد زغال‌سنگ.

استاین نامزد حزب سبز-رنگین‌کمان در انتخابات فرمانداری ماساچوست در سال ۲۰۰۲ بود که در این انتخابات او با ۷۶٬۵۳۰ رأی که حدود ۳٫۵ درصد از آرا بود از بین پنج نامزد در جایگاه سوم قرار گرفت.[۱۲]

مجلس نمایندگان ایالت ماساچوست، ۲۰۰۴ [ویرایش]

پس از رسیده به رتبهٔ سوم در انتخابات فرمانداری ماساچوست در سال ۲۰۰۲، استاین در سال ۲۰۰۴ برای نمایندگی مجلس نمایندگان ایالتی از منطقهٔ لکسینگتون، ماساچوست اقدام کرد.[۱۳] در این انتخابات او با کسب ۳٬۹۱۱ رأی که برابر با ۲۱٫۳ درصد از آرای مأخوذه در سه دور رأی‌گیری بود نتیجه را به نمایندهٔ کنونی این منطقه، توماس استنلی واگذار کرد که ۵۹٫۶ درصد از آرا را کسب کرده بود.[۱۴]

دبیر مشترک‌المنافع ماساچوست، ۲۰۰۶ [ویرایش]

استاین در ۴ مارس ۲۰۰۶ برای سمت دبیر مشترک‌المنافع ماساچوست و از طرف حزب سبز-رنگین‌کمان نامزد شد و در مصاف با بیل گالوین نامزد حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا با کسب ۳۵۳٬۵۵۱ رأی که ۱۸ درصد آرای مأخوذه بود نتیجه را واگذار کرد.[۱۵] رسیدن به ۱۸ درصد از نتیجهٔ آرای مأخوذه تا آن زمان بهترین نتیجهٔ انتخاباتی برای یک نامزد حزب سبز آمریکا در انتخابات دبیری مشترک‌المنافع در تمام ایالات بود.[نیازمند منبع]

جیل استاین در فوریهٔ ۲۰۱۰ نامزدی خود برای فرمانداری را اعلام می‌کند

نماینده شهر لکسینگتون در نشست شهر، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۸ [ویرایش]

استاین در مارس ۲۰۰۵ در انتخابات محلی لکسینگتون، ماساچوست به عنوان نمایندهٔ شهر از حوزهٔ ۲ در نشست شهر برگزیده شد.[۱۶] او از میان شانزده نامزد که برای دسیتابی به هفت کرسی با یکدیگر رقابت می‌کردند با کسب ۵۳۹ رأی که برابر با ۲۰٫۶ درصد آرای مأخوذه بود به رتبهٔ اول رسید.[۱۷] او همچنین در سال ۲۰۰۸ با کسب رتبهٔ دوم از سیزده نامزد برای کسب هشت کرسی دوباره به این سمت انتخاب گردید.[۱۸]

انتخابات فرمانداری، ۲۰۱۰ [ویرایش]

در ۸ فوریهٔ ۲۰۱۰ استاین اعلام کرد که در انتخابات فرمانداری ایالت ماساچوست در سال ۲۰۱۰ وارد رقابت شده‌است.[۱۹] او در این انتخابات به رقابت با معاون فرماندار، «ریچارد پی. پارسل» پرداخت که یک کارمند جراحی و ارزیاب ارگونومی از هولیوک بود.[۲۰] در مه این سال استاین دفتر انتخاباتی‌اش را در بوستون در دورچستر، ماساچوست باز کرد.[۲۱] استاین در این انتخابات در ۲ نوامبر ۲۰۱۰ با کسب ۳۲٬۸۱۶ رأی از مجموع ۲٬۲۸۷٬۴۰۷ رأی مأخوذه به کار خود پایان داد.

انتخابات ریاست جمهوری، ۲۰۱۲ [ویرایش]

در اوت ۲۰۱۱ استاین اعلام کرد که برای رسیدن به ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا در انتخابات انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا (۲۰۱۲) از طرف حزب سبز آمریکا وارد رقابت می‌شود. او در یک پرسش‌نامهٔ منتشرشده نوشت که تعدادی از فعالان سبز از او برای شرکت در انتخابات دعوت کرده‌اند و او احساس کرده‌است که پس از بحران سقف بدهی ایالات متحده آمریکا که او آن را «حملهٔ حیرت‌انگیر رئیس‌جمهور به تأمین اجتماعی، مدیکر و خدمات درمانی — خیانتی به منافع عمومی» نامیده، احتمال موفقیت وجود دارد. در این نظرسنجی او اعلام کرد که نامزدی خود را در پایان سپتامبر ۲۰۱۱ اعلام خواهد کرد.[۳] او بعداً اعلام کرد که نامزدی خود را در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ اعلام می‌کند.[۲۲]

در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ استاین در یک کنفرانس خبری در ماساچوست اعلام شروع به تبلیغات انتخاباتی کرد و گفت «همه‌مان فهمیم که ما، مردم عادی، مجبوریم تاوان بدهیم چون احزاب سیاسی که در خدمت یک درصد بالای جامعه هستند قرار نیست مشکلاتی را حل کنند که باقی جامعه با آن مواجه‌اند. ما به افرادی در واشینگتن، دی. سی. نیاز داریم که حاضر نیستند توسط لابی‌گرها خریداری شوند و کسانی که برای تغییر فقط شعار نمی‌دهند.»[۲]

در دسامبر ۲۰۱۱ بن منسکی رهبر حزب سبز ایالت ویسکانسین به عنوان مدیر مبارزات انتخاباتی استاین اعلام گردید.[۲۳]

تصمیم استاین برای ورود به رقابت انتخابات ریاست جمهوری با یک انتخابات ساختگی در دانشگاه ایلینوی غربی مورد تشویق قرار گرفت؛ جایی که او در آن از حمایت‌های خوبی برخوردار است. در این اتخابات ساختگی که شامل بلیط‌های سبز برای استاین/مسپلی، بلیط‌های دموکراتیک اوباما/بایدن، و بلیط‌های جمهوری‌خواهان رامنی/رایان بود، استایل با رسیدن به رأی چشمگیر ۲۷ درصدی در مقابل ۳۳ درصد رأی برای رامنی و ۳۹ درصد برای اوباما به کار خود پایان داد. او که با این موفقیت تشویق شده بود، تصمیم گرفت که برای برنده‌شدن در انتخابات تلاش کند. استاین در یک مصاحبه گفت:

اگر اجازه دهید نقل‌قولی از آلیس واکر بکنم باید بگویم که «بهترین راه برای این‌که دست مردم را از قدرت کوتاه کنید این است که کاری کنید آن‌ها ندانند که باید با آن شروع کنند.» و این حقیقت دارد، برای جنبش محیط زیست، جنبش دانشجویی، جنبش ضدجنگ، جنبش بهداشت‌ودرمان‌به‌عنوان‌یک‌حق‌انسانی — اگر همهٔ ما کنار هم قرار بگیریم، حتی پتانسیل این را داریم که رویدادی از نوع میدان تحریر ایجاد کنیم و در ماه نوامبر کاخ سفید را به کاخ سبز بدل کنیم.[۲۴]

استاین در ژوئن ۲۰۱۲ پس از دستیابی به دوسوم آرای نمایندگان کالیفرنیا به عنوان نامزد احتمالی حزب سبز آمریکا انتخاب شد.[۲۵] او در یک سخنرانی پس از انتخابات کالیفرنیا گفت «رأی‌دهندگان مجبور نخواهند بود که در انتخابات پیش رو از بین دو خدمتگذار وال‌استریت انتخاب کنند. حالا ما می‌دانیم که در رأی‌گیری نامزد سومی هم خواهد بود که یک قهرمان واقعی برای مردم زحمتکش است.»"[۲۶]

در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ کمپین جیل استاین خبر داد که به اندازهٔ کافی سهم دریافت کرده‌است که برای بودجهٔ رقابتی اولیهٔ فصلی فدرال را دریافت کند و در انتظار تأیید آن از طرف کمیسیون انتخاباتی فدرال است. اگر بودجه تعلق بگیرد، استاین، پس از رالف نادر که در سال ۲۰۰۰ به عنوان اولین فرد، دومین نامزد ریاست جمهوری حزب سبز آمریکا خواهد بود که تاکنون واجد شرایط بوده‌است.[۲۷]

در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ استاین چری هونکالا، فعال ضدفقر را به عنوان همکار اجرایی خود در رقابت‌های انتخاباتی و نامزد حزب سبز برای معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا برگزید.[۲۸][۲۹]

در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ استاین به عنوان نامزد رسمی حزب سبز آمریکا در کنوانسیون ملی سبز ۲۰۱۲ در بالتیمور برگزیده شد.[۱][۳۰]

در ۱ اوت ۲۰۱۲ استاین، هونکالا و سه نفر دیگر در یک تحصن مقابل بانکی در فیلادلفیا در اعتراض به سلب حق مالکیت مسکن از طرف چند تن از ساکنان شهر که در تلاش برای نگه‌داشتن خانه‌های خود بودند دستگیر شد.[۳۱] استاین تمایلش را برای دستگیرشدن چنین توضیح داد:

خانه‌سازان و سرمایه‌داران با ایجاد حباب مسکن و تحمیل تقسیط بدهی مالکان تریلیون‌ها دلار پول به جیب زدند و وقتی مالکان دیگر نمی‌توانند آن‌چه را که آن‌ها خواسته‌اند را بازپرداخت کنند، می‌روند سراغ حکومت و تریلیون‌ها دلار از دولت کمک مالی دریافت می‌کنند. همهٔ تلاش دولت اوباما صرف این شده‌است که این سیستم را سرپا نگه‌دارد و هزینهٔ آن را مالیات‌دهندگان پرداخت کنند. حالا وقت آن است که این بازی خاتمه یابد. حالا وقت آن است که قوانین طوری نوشته شوند که از قربانیان محافظت کنند نه مجرمان.[۳۲]

مواضع [ویرایش]

جیل استاین بر پایهٔ خط مشی نیو دیل فرانکلین دلانو روزولت در مواجهه با رکود بزرگ، طرفدار نیو دیل سبز است[۳۳] که بر اساس آن برای مقابله با تغییرات آب و هوایی و مسائل زیست‌محیطی، شغل‌هایی در راستای استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر با هدف به کارگیری «هر آمریکایی مایل و قادر به کار» ایجاد خواهد شد.[۳۳] با استناد به تحقیقات دکتر فیلیپ هاروی، استاد حقوق و اقتصاد دانشگاه راتگرز به عنوان شواهدی از اثرات اقتصادی موفقیت‌آمیز پروژه‌های نیو دیل دههٔ ۱۹۳۰، از طرح‌هایی که استاین در نظر دارد می‌توان به کاهش ۳۰ درصدی هزینه‌های نظامی ایالات متحدهٔ آمریکا، بازگرداندن نیروهای نظامی آمریکا به کشور، افزایش مالیات‌ها در زمینه‌هایی از قبیل سود سرمایه، پناهگاه‌های مالیاتی دریایی و املاک و مستغلات چندمیلیون‌دلاری اشاره کرد. استاین همچنین برنامه‌هایی در نظر دارد تحت عنوان همگرایی در مقابل چیزی که او بحران‌های زیست‌محیطی فزاینده در آب، خاک، شیلات و جنگل‌ها می‌داند و بر اساس این برنامه‌ها با ایجاد زیرساخت‌های پایدار که بر اساس انرژی‌های تجدیدپذیر پاک عمل می‌کنند، همچنین اصول جوامع سازگار با محیط زیست مانند افزایش خطوط راه آهن حمل و نقل عمومی درون‌شهری و بین‌شهری، ایجاد «خیابان‌های کامل» که با داشتن ایمنی کافی موجب تشویق شهروندان به استفاده از دوچرخه و استفاده از سیستم‌های حمل و نقل پیاده شده و باعث توسعهٔ سیستم‌های غذایی منطقه‌محور می‌شود که بر اساس کشاورزی ارگانیک پایدار است.[۳۳]

پی‌نوشت [ویرایش]

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ . http://www.usatoday.com/news/politics/story/2012-07-14/green-party-jill-stein/56226288/1. 
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ . http://www.boston.com/Boston/politicalintelligence/2011/10/jill-stein-launches-bid-for-green-party-presidential-nomination/OpdxKAo0I7PVj9NcPj8pqI/index.html. 
  3. ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ Reply by Jill Stein, to the GPUS Outreach and exploratory questionnaire for the 2012 GPUS presidential nomination GP.org
  4. ↑ . http://www.bostonherald.com/news/politics/view/20100107stein_to_jump_into_gov_race_with_green-rainbow_bid/srvc=home&position=recent. 
  5. ↑ 2 more candidates jump into Mass. governor's race Boston Globe, February 4, 2010
  6. ↑ Wayland's Jill Stein to launch campaign for governor MetroWest Daily News, February 4, 1010
  7. ↑ . 
  8. ↑ Mass.Gov - Massachusetts Board of Registration in Medicine
  9. ↑ . http://www.thecrimson.harvard.edu/article/2002/10/2/governor-candidates-bicker-in-debate-republican/?print=1. 
  10. ↑ . http://www.nytimes.com/2012/07/13/us/politics/jill-stein-green-party-candidate-and-the-chances-of-making-a-difference.html?pagewanted=all. 
  11. ↑ . 
  12. ↑ "2002 Election Results, Governor" 'CNN.com. Retrieved October 14, 2011.
  13. ↑ State Election 2004 Candidates for Election Elections Division, Secretary of the Commonwealth of Massachusetts, retrieved February 8, 2010
  14. ↑ "State Election Results 2004." Elections Division, Secretary of the Commonwealth of Massachusetts, retrieved November 3, 2006.
  15. ↑ http://www.sec.state.ma.us/ele/elepdf/rov06.pdf
  16. ↑ . 
  17. ↑ . 
  18. ↑ . 
  19. ↑ Stein denounces Beacon Hill "corruption tax" as she announces run for governor Boston.com, February 8, 2010
  20. ↑ Gubernatorial candidate Jill Stein of Green-Rainbow Party, introduces lieutenant governor candidate Richard P. Purcell, of Holyoke The Republican (Springfield), April 3, 2010
  21. ↑ Stein’s grass-roots campaign planted in Fields Corner Boston Globe, May 16, 2010
  22. ↑ . 
  23. ↑ . 
  24. ↑ Hanscom, Greg. "Being Green: Presidential hopeful Jill Stein aims to rebuild a broken system." Grist. N.p. , 06 04 2012. Web. 22 Jun. 2012. <http://grist.org/election-2012/being-green-presidential-hopeful-jill-stein-aims-to-rebuild-a-broken-system/>.
  25. ↑ . 
  26. ↑ . 
  27. ↑ . 
  28. ↑ Caldwell, Leigh Ann (July 11, 2012) "Running mate revealed: Green Party running mate, that is", سی‌بی‌اس نیوز. Retrieved July 11, 2012.
  29. ↑ Steinmetz, Katy (July 11, 2012) "The Green Team: Jill Stein's Third-Party Bid to Shake Up 2012", تایم Swampland (election blog). Retrieved July 11, 2012.
  30. ↑ . 
  31. ↑ . http://news.bostonherald.com/news/us_politics/view/20120801green_party_nominee_jill_stein_arrested_in_philly_bank_sit-in/srvc=home&position=recent. 
  32. ↑ . 
  33. ↑ ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ ۳۳٫۲ . [پیوند مرده]

منابع [ویرایش]

پیوند به بیرون [ویرایش]

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=جیل_استاین&oldid=9993720»