امیلی دیکنسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
امیلی دیکنسون
تنها تصویر امیلی دیکنسون که در کوه هولیوک در دسامبر ۱۸۴۶ و یا اوایل ۱۸۴۷ از داگرئیوتایپ، این تصویر تنها تصویر معتبر از دوران پس از کودکی اوست. تصویر اصلی توسط بایگانی و مجموعه ویژه در دانشکده امهرست نگهداری می‌شود.
زادروز ۱۰ دسامبر ۱۸۳۰
امهرست, ماساچوست
درگذشت ۱۵ مه ۱۸۸۶
امهرست, ماساچوست
ملیت آمریکایی
دوره قرن نوزدهم میلادی


امیلی الیزابت دیکنسون (به انگلیسی: Emily Elizabeth Dickinson) شاعر آمریکایی (۱۰ دسامبر ۱۸۳۰- ۱۵می ۱۸۸۶) در شهر امهرست در ایالت ماساچوست آمریکا و در یک خانواده متشخص و اصیل به دنیا آمد، او بیشتر خلوت گزیده بود و زندگی در انزوا را ترجیح می‌داد. در دوران جوانی به مدت ۷ سال در آکادمی امهرست درس خواند و قبل از بازگشتش به شهر خود، مدت کوتاهی را نیز در یک مدرسه مذهبی گذراند. او به‌خاطر پوشیدن لباس سفید و عدم استقبال از مهمان در بین ساکنین معروف گشت، و بیشتر دوستی‌هایش از طریق نامه و مکاتبه بود. اگرچه او شاعر پرکاری بود ولی تعداد کمی از شعرهایش (نزدیک به ۱۸۰۰عدد) به چاپ رسید.[۱] آثاری که در زمان حیاتش به چاپ رسید دچار تغییر می‌گشتند تا با معیارهای متعارف شعری وقت مطابق شوند. شعرهای دیکنسون در زمان خود منحصر به‌فرد بودند، زیرا دارای خطوط کوتاه، عدم وجود عنوان در شعر و از قافیه کج یا نیم قافیه برخوردار بودند که چیزی غیرمتعارف بود.[۲] بسیاری از شعرهای او دارای درون‌مایه مرگ و جاودانگی بودند، که در نامه‌هایش نیز مشهود بود.

اگرچه بیشتر آشنایان او از نوشتنش آگاه بودند، اما پس از مرگش بود که خواهرکوچکترش لاوینیا از حافظهٔ نهان شعری او پرده برداشت و آثارش آشکار گشت. اولین مجموعه شعری او، در سال ۱۸۹۰ و توسط آشنایانش، توماس ونت‌وورث هیگنسون و مابل لومیس تاد منتشر شد، که آن دو نیز آثارش را بسیار ویرایش کردند. کامل‌ترین مجموعه شعری او در سال ۱۹۵۵ توسط پروفسور توماس جانسون با نام شعرهای امیلی دیکنسون چاپ گشت. با وجود برخی از شک و تردیدها در اواخر قرن۱۹ و اوایل ۲۰ در خصوص قابلیت‌های ادبی دیکنسون، امروزه دیکنسون به عنوان یکی از مهم‌ترین شاعران آمریکایی شناخته می‌شود.[۳][۴]

او را شاعر معتکف نیز گویند یا به قول دکتر الهی قمشه‌ای دختر مولانا چرا که او بسیار با ابهام سخن می‌گوید. او شاعر قطعه معروف "I'm nobody! Who are you?" (من هیچکسم تو که هستی؟) می‌باشد.

زندگی[ویرایش]

خانواده و کودکی[ویرایش]

امیلی الیزابت در ۱۰دسامبر ۱۸۳۰ در موزه خانوادگی امیلی دیکنسون در امهرست، ماساچوست در یک خانواده برجسته و متوسط به دنیا آمد. پدرش ادوارد دیکنسون نزدیک به چهل سال خزانه دار کالج امهرست بود و در شرایط متعددی خدمت کرد و به عنوان یک قانون‌گذار ایالتی، و به نمایندگی از منطقه همپشایر در کنگره ایالات متحده حضور یافت. در ۶ می ۱۸۲۸ با امیلی نورکراس از مانسون ازدواج کرد. آنان صاحب ۳ فرزند شدند:

  • ویلیام آستین (۱۸۲۹-۱۸۹۵)
  • امیلی الیزابت
  • لاوینیا نورکراس(۱۸۳۳-۱۸۹۹)

امیلی جوان دختر خوش‌رفتاری بود. زمانی که امیلی در دوسالگی به مونسون سفر کرد، عمه او از ایشان به خوبی و خوشی یادکرده‌است. عمه امیلی از علاقه بسیار او به موسیقی و استعداد خاص او در پیانو اشاره، و از آن با نام "موزیک" یاد کرده است.[۵] در ۷ سپتامبر، ۱۸۴۰، دیکنسون و خواهر کوچکترش لاوینیا در آکادمی امهرست، شروع به درس‌خواندن نمودند. ref name="Sew337">Sewall (1974), 337.</ref> در همان زمان، پدرش منزلی در خیابان پلیزانت شمالی خریداری‌کرد.[۶] برادر امیلی، آستین، بعدها از این خانه با عنوان "عمارت" یاد کرده، که در زمان غیبت پدرومادرشان با عنوان "ارباب و بانو" در آن ریاست می‌کردند.[۷]

دیکنسون در سال‌های جوانی با «تهدید عمیق» مرگ روبرو گشت، علی‌الخصوص پس مرگ نزدیکانش این وضع بدتر نیز شد. هنگامی که سوفیا هولاند، عموزادهٔ دوم، و دوست نزدیکش در بیماری تیفوس در سال ۱۸۴۴ جان باخت، امیلی دچار آسیب‌های روانی شدید شد. با به یادآوری این حادثه ۲ سال بعد، امیلی این مطلب را نوشت که: «به دلیل اینکه من اجازه پیدا نکردم تا از او مراقبت، و یا حتی در چهره او نگاه کنم، من نیز سزاوار مرگم».[۸] او به حدی دچار مالیخولیا گشت که پدرومادرش او را برای بهبود به بوستون فرستادند.[۹] با بهبود وضعیت جسمی و روحی، به آکادمی امهرست بازگشت تا تحصیلاتش را ادامه‌دهد. در این مدت، او با افرادی چون آبیاه روت، آبی وود، و سوزان هانتینگتون گیلبرت(که بعدها برادرش آستین با او ازدواج کرد) آشنا شد، که دوستان نزدیکی برای او در ادامه زندگیش شدند.

در سال ۱۸۴۵، یک تجدید حیات مذهبی در امهرست اتفاق افتاد که در نتیجه آن ۴۶ اعتراف به ایمان در میان هم‌سالان دیکنسون اتفاق افتاد. درهمان سال به یکی از دوستانش نامه‌ای نوشت و در آن اظهار داشت: «من هیچ‌وقت چنین آرامش و شادمانی در زندگی خود تجربه نکرده بودم و در طی آن احساس کردم منجی خود را یافته‌ام.»[۱۰] این تجربه مدت زیادی دوام نیاورد: دیکنسون هیچ‌وقت به صورت علنی اعلام نکرد که ایمان‌آورده است و تنها چند سال به طور منظم در جلسات شرکت کرد.[۱۱]

تاثیرات اولیه و نگارش[ویرایش]

وقتی که ۱۸ سالش بود، خانواده دیکنسون با وکیل جوانی به نام بنجامین فرانکلین نیوتون دوستی می‌کردند. با استناد به نامه‌ای که دیکنسون بعد از مرگ نیوتون نوشته است، او «قبل از رفتن به وورچستر، برای ادامه تحصیلاتش، به مدت ۲ سال با پدرم بود و تاثیر بسیاری در خانواده ما داشت.»[۱۲] اگرچه رابطه عاطفی نداشتند، نیوتون تاثیر به‌سزایی در او داشت و (بعداز هامفری) دومین فرد مسنی بود که امیلی از آنان به عنوان مربی، معلم و یا کارشناس در زندگی خود بهره جسته‌است.[۱۳]

نیوتون او را با آثار ویلیام ووردورث آشنا کرد، و مجموعه شعر اول رالف والدو امرسون را به او هدیه داد، که تاثیر رهایی بخشی در او داشت. او بعدها نوشت که «آنچه که دانشجوی حقوق پدرم به من آموخت، لمس رازهای بهار بود».[۱۴] نیوتون او را مورد احترام قرار می‌داد و به عنوان شاعر قبول داشت. هنگامی که او با بیماری سل دست و پنجه نرم می‌کرد، نامه‌ای به او نوشت و درآن اظهار داشت، که آرزو داشت تا بیشتر عمر می‌کرد تا آینده‌ای را که برای او پیش بینی‌کرده بود، ببیند.[۱۵]

دیکنسون نه تنها با انجیل بلکه با ادبیات معاصر خودش نیز آشنایی داشت.[۱۶] او هم‌چنین تحت تاثیر نامه‌های نیویورک لیدیا ماریا چایلد قرار گرفت که آن را نیز از نیوتون هدیه گرفته بود. یکی‌از دوستانش نیز جین ایر، اثر شارلوت برونته را در اواخر ۱۸۴۹ به او هدیه داد.[۱۷] تاثیر جین ایر در او غیرقابل وصف است. ویلیام شکسپیر نیز نفوذ بسیاری در شخصیت وی داشت. به گونه‌ای که به یکی از دوستانش نوشته «چرا دست کس دیگری به جز این را بگیریم؟» و به یکی دیگر نوشته، «چرا کتاب دیگری باید نیاز داشته باشیم؟»[۱۸]

بزرگسالی و انزوا[ویرایش]

دیکنسون در اوایل سال ۱۸۵۰ نوشته است: «امهرست این زمستان با خوشی زنده است... چه شهر بزرگی است این شهر!» روح والای او پس از یک وفات دیگر به مالیخولیا تبدیل شد. مدیر آکادمی امهرست، لئونارد هامپری، در سن ۲۵ سالگی از "لخته شدن خون" در مغزش فوت کرد.[۱۹] دو سال پس از مرگ، او به دوستش آبیاه، میزان افسردگی خود را نشان داد:

«. . . بعضی از دوستانم مردند، و بعضی دیگر در خواب به سر می‌برند- خواب در گورستان کلیسا- این ساعت از شب غم‌انگیز است- زمانی این موقع، ساعت مطالعه من بود- استاد من در استراحت به‌سر می‌برد و برگه‌های کتاب تنها مانده‌اند، و اشک‌هایم سرازیر شده‌اند و من نمی‌توانم آن‌ها را پاک کنم؛ و دلیلش این نیست که نمی‌توانم، بلکه آن‌ها تنها چیزهایی هستند که من می‌توانم در ادای درگذشت هامپری، پرداخت کنم».[۲۰]

[[پرونده: Emily Dickinson Homestead, Amherst, Massachusetts (from left).JPG|بندانگشتی|عمارت همیشه سبز، خانه خانواده آستین و سوزان، که توسط ادوارد دیکنسون ساخته شد.]]

در سال ۱۸۵۰، مهم‌ترین و احساسی‌ترین رابطه امیلی با سوگیلبرت بود. امیلی بیش از ۳۰۰ نامه، یعنی بیش از آنچه که برای دیگران فرستاده بود، در طول دوستی‌شان برای او فرستاد. سو یک حامی برای شاعر بود، نقش دوست‌داشتنی ترینو تاثیرگذارترین دوست، و یک نصیحت کننده را برای او اجرا می‌کرد و دیکنسون نصیحت‌های ویرایشی او را پیروی می‌کرد. سو هم‌چنین نقشی اصلی در پیشرفت ذهن خلاق او داشت.[۲۱] سو در سال ۱۸۵۶ پس از ۴سال معاشقه با آستین ازدواج کرد. ادوارد خانه‌ای برای خودش و سو بنا نهاد و نام آن را همیشه سبز انتخاب کرد، و دلیل آن قرارگرفتن خانه در غربی موطن‌شان بود.[۲۲] در ارتباط با دوستی امیلی و سو اختلاف‌نظرهایی وجود دارد. تاد عقیده داشت که به دلیل منزوی و ناسازگار بودن سو، امیلی بیشتر اوقات از دوستی طوفانی‌شان لطمه می‌خورد.[۲۳] درحالی که مفهوم «بی‌رحمانه» برای سو- که توسط رقیب‌های عشقی او ترویج شده بود- مورد اختلاف است، و دلیلش فرزندان سو و آستین که در قید حیات بودند و امیلی با آنان رابطه نزدیکی داشت.

در بهار سال ۱۸۵۵، امیلی به همراه مادر و خواهرش، یکی از طولانی‌ترین سفرهایش به دور از خانه را تجربه کرد.[۲۴] ابتدا آنان سه هفته در واشینگتن سپری کردند، چرا که پدرش ماساچوست را در کنگره ایالات متحده تشریح می‌کرد. سپس آنان مدت زمان ۲هفته را در فیلادلفیا برای ملاقات با اقوام گذراندند.

در سپتامبر ۲۰۱۲، بایگانی کالج امهرست و کلکسیون خاص این تصویر داگرئیوتایپ را منتشر و آن را به دیکنسون و دوستش کیت اسکات ترنر، (۱۸۵۹) نسبت دادند؛ اصل بودن این عکس هنوز تصدیق نشده‌است.[۲۵]

از اواسط دهه ۱۸۵۰، مادر امیلی به دلیل بیماری‌های مزمن مختلف به بستر بیماری افتاد و سرانجام در ۱۸۸۲ جان سپرد.[۲۶] مسئولیت‌های خانگی بیشتر بردوش او افتاد، و خودش را در خانه رعیتی محدود کرد. سال‌ها بعد لاوینیا بیان کرد که به‌خاطر اینکه مادرش به صورت مزمن بیمار بود، یکی از دخترانش همیشه باید همراه او می‌بود.[۲۷] امیلی خودش این مسئولیت را پذیرفت، و زندگیش را در کتاب‌هایش، و هم‌خو با طبیعت یافت، و به زندگی ادامه داد.

با مرور شعرهایی که قبلا نوشته بود، شروع به پاکنویس کردن آن‌ها، و ویراست دقیق دست‌نوشته‌ها و کتاب‌هایش نمود.[۲۸] چهل جزوه‌ای که او از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۵ تهیه نمود، دربردارندهٔ نزدیک به ۸۰۰ شعر بود. کسی از وجود چنین جزوه‌هایی تا قبل از مرگ وی خبر نداشت.

نیمهٔ نخست دهه ۱۸۶۰، و پس از زندگی به دور از اجتماع وی، بیشترین دوره نگارش دیکنسون بود[۲۹] محققان و پژوهشگران مدرن، به علت خروج و انزوای شدید دیکنسون به دو دسته تقسیم شدند. درحالی که او به داشتن «استرس شدید عصبی» شناخته شد،[۳۰] امروزه برخی معتقدند که او از بیماری ترس از مکان‌های شلوغ[۳۱] و صرع[۳۲] رنج می‌برده است.

دسته گل‌ها و شعرها[ویرایش]

جودیت فار محقق، بیان می‌کند که دیکنسون در طول زندگی خود بیش‌تر به‌عنوان باغبان شناخته می‌شد و نه به عنوان شاعر. دیکنسون از سن ۹ سالگی و به همراه خواهرش گیاه‌شناسی می‌خواند و از باغشان در حیاط خانه مراقبت می‌کرد.[۳۳] او در طول حیاتش، مجموعه‌ای ۶۶صفحه‌ای از گیاهان فشرده را در یک هرباریوم چرمی خشک، جمع‌آوری نمود. این مجموعه شامل ۴۲۴ گل خشک شده بود، که توسط او جمع‌آوری، دسته بندی و برچسب زنی شده‌بودند.[۳۴] در کل دیکنسون، گل‌های عجیب و غریب معطری را کاشته، و نوشته بود: «می‌توانید باعبور از اتاق نهارخوری به سمت هنرستان، ساکن جزایر ادویه شوید که در سبدهایی آویزان هستند». دیکنسون اکثر اوقات دسته‌گل‌هایی برای دوستانش به همراه چندین شعر می‌فرستاد، اما آنها به گل بیشتر از شعر اهمیت می‌دادند.

اواخر عمر[ویرایش]

در ۱۶ ژوئن ۱۸۷۴، هنگامی که در بوستون بودند، ادوارد دیکنسون سکته کرده و جان سپرد. هنگام برگزاری مراسم تدفین، که در ورودی سالن منزل برگزار می‌شد، امیلی در اتاق خود ماند؛ و در مراسم گرامی‌داشتی که در ۲۸ ژوئن برگزار می‌شد، شرکت نکرد.[۳۵] او به هیگینسون نامه نوشته و درآن اظهار داشت: که پدرش قلب صاف و دردمندی داشته و فکر نمی‌کند که کسی همچون او وجود داشته باشد.[۳۶] یک سال بعد، در ۱۵ ژوئن سال ۱۸۷۵، مادر امیلی نیز دچار سکته‌ای گشت، که سبب فلج جزئی و از دست دادن بخشی از حافظه‌اش گشت. با روزبه‌روز بدترشدن وضعیت جسمانی مادرش، امیلی با نوشتن:«خانه دیگر خانه نیست»، تاسف خود را بیان کرد.[۳۷] اوتیس فیلیپ لرد، قاضی پیر در دادگاه عالی قضایی ماساچوست از سالم در سال ۱۸۷۲ یا ۱۸۷۳ با خانواده دیکنسون آشنا گشت. پس از مرگ همسر لرد در سال ۱۸۷۷، دوستی او با امیلی تبدیل به یک رابطه رومانتیک گشت، و دلیل این ادعا نامه‌هایی است که نابود شدند.[۳۸] چندین نامه‌ای که باقی مانده، شامل نقل قول‌هایی از آثار شکسپیر است که دربردارندهٔ اتللو، آنتونی وکلئوپاترا، هملت و کینگ لیر می‌باشد. دیکنسون این مطلب را نوشت که: «درحالی که بقیه مردم به کلیسا می‌روند، من به درون خود مراجعه می‌کنم، مگر نه این است که تو کلیسای من هستی، و ما سرود روحانی داریم که کسی جز خودمان از آن آگاه نیست؟».[۳۹] و آن‌ها هر یکشنبه نامه‌های مذهبی به یکدیگر می‌نوشتند. دیکنسون با دید مثبتی به این روز می‌نگریست، چنان که از یکی از نامه‌هایی که از او باقی‌مانده، او این مطلب را نوشته است: «سه‌شنبه‌ها یک روز واقعا غمگین است».[۴۰] پس‌از چندین سال بیماری، قاضی لرد در مارس ۱۸۸۴ جان سپرد. دیکنسون از این اتفاق با نام "آخرین از دست رفته" یاد کرد.[۴۱]

زوال و مرگ[ویرایش]

اگرچه دیکنسون در سال‌های پایانی عمرش نیز به نوشتن ادامه می‌داد، ولی از ویرایش و ترتیب‌بندی شعرهایش دست کشید. او هم‌چنین از طرف خواهرش لاوینیا، مجبور به سوزاندن برگه‌هایش شد.[۴۲] لاوینیا که هیچ‌گاه ازدواج نکرد، تا پایان عمر در موطن خود ماند و در سال ۱۸۹۹ درگذشت.

سنگ قبر امیلی دیکنسون در مقبره خانوادگی

دهه ۱۸۸۰ زمان سختی برای بازماندگان خانواده دیکنسون بود. مادر دیکنسون در ۱۴نوامبر ۱۸۸۲ فوت‌کرد. سال بعد فرزند سوم آستین و سو، گیلبرت - سوگلی امیلی- از تب تیفوئید یا حصبه درگذشت.[۴۳] در تابستان همان سال، تاریکی بزرگی که به سویش می‌آمد را مشاهده کرد و در حال آشپزی در آشپزخانه غش نمود. او تا نیمه‌های آن شب بیهوش ماند و سپس هفته‌ها بیماری به دنبال آن به سویش آمد. در ۳۰ نوامبر ۱۸۸۵ ضعف و بیماریش به حدی گشت که آستین را از سفر به بوستون منصرف کرد. در ۱۵می ۱۸۸۶، پس از وخیم‌تر شدن علائم بیماری، امیلی دیکنسون در سن ۵۵سالگی درگذشت. آستین در خاطرات خود نوشته است: «آن روز بسیار بد بود. . . او از نفس کشیدن دست کشید و آن نفس‌های سوزناکش تا ساعت ۶ ادامه یافت.» پزشک دیکنسون علت مرگ او را بیماری آشکار و مدت زمان بیماری را دوسال و نیم اعلام‌کرد.

دیکنسون در حالی که در یک تابوت سفید با گل آفتاب‌گردان معطر به ثعلب و با یک جفت کفش راحتی زنانه ارغوانی رنگ و یک دسته، گل بنفشه در کنارش، دفن شد.[۴۴] مراسم تدفین در کتابخانه محلی، و ساده و کوتاه برگزار شد؛ هیگینسون که او را فقط ۲بار دیده بود، شعر" من روح ترسویی ندارم" از امیلی برونته را خواند که مورد علاقه دیکنسون بود. بنا به درخواست دیکنسون، تابوتش از میان زمین‌های گل آلاله حمل شده و در آرامگاه خانوادگی‌شان در گورستان غربی در خیابان سه‌بر دفن شد.[۴۵]

انتشارات[ویرایش]

برخلاف نوشتن‌های مداوم دیکنسون، کمتر از ۱۲ عدد از شعرهایش در طول حیاتش به چاپ رسید. پس از اینکه خواهرش لاوینیا مجموعه‌ای از او که بالغ بر ۱۸۰۰ شعر بود، کشف کرد، نخستین نسخه از شعرهایش ۴سال پس از مرگش انتشار یافت. از سال ۱۸۹۰به بعد آثار دیکنسون به صورت دنباله‌داری منتشر می‌شد.

معاصر[ویرایش]

"ایمن در خوابگاه آلاباستر" که "خواب" نامیده شد، در مجله اجتماعی اسپرینگ فیلد در ۱۸۶۲به چاپ رسیده است.

نخستین شعر او با نام «کسی این رز کوچک را نمی‌شناسد» بدون اجازه دیکنسون به چاپ رسید. این نشریه هم‌چنین شعر «شخص لاغر در چمنزار» را با نام «مار»، «ایمن در خوابگاه آلاباستر» را با نام «خواب» و «شعله‌ور در طلا و خاموش در بنفش» را با نام «غروب آفتاب» منتشر کرد.[۴۶] در سال ۱۸۶۴، تعدادی از شعرهایش تغییریافته و در مجله درام بیت به چاپ رسید تا کمک‌های دارویی برای سربازان درجنگ جمع‌آوری شود.[۴۷] یکی دیگر نیز در آوریل سال ۱۸۶۴ در مجله بروکلین دیلی یونیون به چاپ رسید.[۴۸] در سال ۱۸۷۰، هیگنسون شعرهای دیکنسون را به هلن هانت جکسون نشان داد، که به طور اتفاقی در آکادمی با دیکنسون در زمان بچگی هم‌دوره شده بود.[۴۹] جکسون در دنیای چاپ بسیار فعال بود و سعی‌کرد تا دیکنسون را قانع کند تا شعر "موفقیت شیرین‌ترین فرض است" را با نام مستعار در نسخه‌ای با نام "بالماسکه‌ای شاعران" به چاپ برساند. هرچند که این شعر نیز با توجه به اقتضای زمان دچار تغییراتی شد. این شعر آخرین شعر چاپ شده در زمان حیات دیکنسون بود.

آثار منتشر شده پس از مرگ[ویرایش]

پس از مرگ دیکنسون، لاوینیا دیکنسون، برسر قولش ایستاد و بیشتر شعرهای شاعر را سوزاند. این درحالی بود که دیکنسون هیچ اطلاعاتی از ۴۰ دفتر و کاغذهای آزادی که در یک صندوقچهٔ بسته نگه‌داشته بود، برجای نگذاشت.[۵۰]

جلد نخستین نسخه از شعرها، انتشار سال ۱۸۹۰

نخستین نسخه از شعرهای دیکنسون، که توسط مابل لومیس و هیگنسون ویرایش شد، در نوامبر سال ۱۸۹۰به چاپ رسید.[۵۱] اولین نسخه شامل ۱۱۵شعر منتقدانه، و با موفقیت همراه شد و در طول ۲ سال ۱۱ بار به چاپ رسید[۵۲] شعرها: سری دوم در سال ۱۸۹۱، تا ۵بار تا سال ۱۸۹۳ویرایش شد؛ سری سوم نیز در سال ۱۸۹۶پدیدار گشت.

نزدیک به ۱۲ ویراست جدید از اشعار دیکنسون، چه آنهایی که قبلا منتشر نشده بودند و چه ویراست‌های جدید، بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۴۵ منتشر شدند.[۵۳] اولین نسخه از انتشارات علمی اشعارش، با جمع‌آوری و ویراست توسط توماس جانسون منتشر شد. برای به‌دست‌آوردن بورسیه تحصیلی، جانسون با جمع‌آوری چند منبع، همه اشعار دیکنسون را برای اولین بار در یک‌جا جمع‌آوری کرد.[۵۴] هدف جانسون از این‌کار، تهیه چیزی شبیه به آن چیزی بود که دیکنسون در دست‌نوشته‌هایش برجا گذاشته بود.[۵۵] ۳سال، جانسون به همراه تئودورا وارد، مجموعه کامل ۳ نسخه‌ای از آثار و نامه‌های دیکنسون را تدوین و منتشر کرد.

در سال ۱۹۸۱، نسخه خطی کتاب‌های امیلی دیکنسون، منتشر شد. با استناد به شواهد فیزیکی موجود در آثار اصلی، برای اولین بار اشعار به همان شکل اصلی اولیه منتشر شدند. پس از آن بسیاری از منتقدان به وحدت موضوعی در این مجموعه کوچک استدلال کردند، معتقد بودند که ترتیب اشعار به صورت تاریخی و یا متناسب است.

شعر[ویرایش]

اشعار دیکنسون به طور کلی به سه دوره مجزا تقسیم می‌گردند، اشعار هر دوره دارای خصوصیات و ویژگی‌های منحصر به فرد خود بودند.

• قبل از ۱۸۶۱. این اشعار اغلب معمولی و احساسی بودند.[۵۶] توماس جانسون که اشعار امیلی دیکنسون را منتشر کرد، تنها قادر بود ۵ شعر از او را قبل از سال ۱۸۵۸ تاریخ گذاری کند.[۵۷]

•۱۸۶۱-۱۸۶۵. این دوره خلاقانه‌ترین دوره او بود- این اشعار بسیار شدید و عاطفی بودند. جانسون تخمین زده است، که او ۸۶ شعر در سال ۱۸۶۱، ۳۶۶ شعر در سال ۱۸۶۲، ۱۴۱شعر در سال ۱۸۶۳، و۱۷۴ شعر در سال ۱۸۶۴ سروده است. او معتقد است این دوره زمانی بود که او درون‌مایه‌های زندگی و مرگ را به اوج خود رسانیده بود.[۵۸]

•پس از ۱۸۶۶. تخمین زده می‌شود که دو سوم از اشعار او قبل از این سال نوشته شده‌اند.

درون مایه اصلی[ویرایش]

دیکنسون هیچ اثری از ظرافت‌طبع و تمایلاتش در شعرهایش باقی‌نذاشته، به دلیل متفاوت بودن درون‌مایه‌ها شعرهایش، نمی‌توان آثارش را دسته بندی کرد. شعرهای دیکنسون به جز درون‌مایه‌های اصلی، از طنز، جناس، کنایه و هزلیات استفاده کرده است.[۵۹]

مقبولیت[ویرایش]

موج انتشار شعرهای دیکنسون پس از مرگش، اولین آشکارسازی برای عموم بود. شعرهایش توسط هیگنسون برای انتشار به تعویق افتاد، اما با اطلاع ویلیام دین هاولز ویراستار مجله هارپرز، شعرهایش پس از اولین انتشار در سال ۱۸۹۰ با اظهارنظرهای مختلفی مواجه گشت. هیگنسون خودش در مقدمه اولین جلد آثار دیکنسون، در مورد کیفیت اشعارش نوشت: «فهم و بصیرت خارق‌العاده‌ای دارد.» اگرچه "بدون کنترل و تزکیه مناسب" تجربه انتشار آثارش باید در زمان حیاتش به او اعطا می‌شد. قضاوتش در مورد اینکه آثارش "کامل و خرسندکننده نبود" در مقاله‌ای که در سال ۱۹۳۰منتشر، و توسط منتقدان جدید نکوهش شد.

موریس تامپسون، که به مدت دوازده سال ویراستار ایندیپندنت بود، در سال ۱۸۹۱ بیان کرد که شعر او" ترکیبی از نادرترین شخصیت و اصالت را دارا بود."[۶۰] اندرو لانگ، نویسندهٔ انگلیسی، آثار او را نقد می‌کند و عقیده دارد، «شعر باید برای وجود داشتن فرم و گرامر باید داشته باشد و درجایی که نیاز به قافیه باشد، باید دارای آن باشد. دانش نسل‌ها و طبیعت انسان بسیار براین پافشاری می‌کند.»

توجه انتقادی به اشعار دیکنسون از سال ۱۸۹۷تا سال ۱۹۲۰بسیار ناچیز گشت.[۶۱] با آغاز قرن ۲۰، علاقه و توجه به آثارش بسیار گسترده شد و بسیاری از منتقدان براین باور شدند که او اساسا مدرن است. با مشاهده سبک اشعار دیکنسون به عنوان نتیجه فقدان دانش یا مهارت، منتقدان مدرن بر این باور بودند که بی‌نظمی‌های موجود به طور آگاهانه‌ای هنرمندانه بودند.[۶۲] در مقاله‌ای در سال ۱۹۱۵، الیزابت شفلی سرجنت الهامات شاعر را "جسورانه" و او را "گلی کمیاب که به سختی می‌توان نظیر آن را یافت، نامید.[۶۳] با رشد گسترده مقبولیت شعر مدرن در دهه ۱۹۲۰، ناکامی‌های دیکنسون در قرن ۱۹ پایان یافت و نسل‌های جدید خوانندگان او را بسیار خوشایند و شگفت انگیز دیدند؛ و ناگهان منتقدان مختلف او را شاعر زن بزرگ نامیدند و مکتب فکری جدید شروع به شکل‌گیری کرد.[۶۴]

در دهه ۱۹۳۰ تعدادی از منتقدان جدید- که در میان آنها آر. پی. بلکمور، الن تیت، کلینث بروکس و ایوور وینترز بودند- خصوصیات شعری دیکنسون را تحسین نمودند. بلک‌مور در تلاش برای توضیح و آشکارسازی بزرگی و عظمت شاعر، در سال ۱۹۳۷ در یک نقد برجسته نوشت که: «. . . او شاعری بود که در خلوت، و به‌صورت خستگی‌ناپذیری شعر می‌نوشت، درحالی که زنان دیگر درحال آشپزی یا کشبافی بودند. هدیه او برای کلمات و وضع نامناسب فرهنگی زمان خود بود که اورا به جای بردن به سمت رویهٔ صندلی به سمت شاعری کشاند. . . او آمد. . . در زمان مناسبی برای شعر: شعر سوفسطائی، بصیرت غیر عادی.»[۶۵]

با موج دوم فمینیسم احساس هم‌دردی فرهنگی بزرگی، نسبت به او، به عنوان شاعر مونث برانگیخته شد. در اولین نسخه از نقد ادبی از دیدگاه فمینیسم بر روی آثار دیکنسون، او را به عنوان بزرگترین زن شاعر انگلیسی زبان معرفی کردند.

میراث[ویرایش]

در اوایل قرن بیستم، میراث دیکنسون به طور کلی به مارتا دیکنسون بیانچی و میلیسنت تاد بینگهام رسید. بیانچی که عمارت همیشه سبز را همراه با حق چاپ اشعار عمه‌اش به ارث برد، آثاری چون چهره به چهره با امیلی دیکنسون و نامه‌های امیلی دیکنسون را به چاپ رسانید.

امیلی دیکنسون امروزه به عنوان یک شخص ماندگار و قدرتمند در فرهنگ آمریکا به شمار می‌رود. اگرچه بیشتر مقبولیت دیکنسون بر روی غیرعادی‌بودن و منزوی بودن طبیعت او بود، او بیشتر به عنوان مبتکر و شاعر پیش از مدرنیست تصدیق شده‌است. هارولد بلووم منتقد قرن بیستم، او را در کنار اشخاصی چون والت ویتمن، والاس استیونس، رابرت فراست، تی اس الیوت و هارت کرین به عنوان شاعر آمریکایی در بین ۲۶ نویسنده غربی تمام دوران قرار داد.

نمای امروزی خانه شخصی دیکنسون. در سال ۲۰۰۳ این خانه به موزه امیلی دیکنسون تبدیل شد.

آثار دیکنسون در ادبیات آمریکا و کلاس‌های شعر از دوره راهنمایی تا دانشگاه در آمریکا تدریس می‌شود. اشعار او گلچین شده، و به عنوان متن چندین آهنگ، توسط آهنگ‌سازانی نظیر آرون کوپلند، نیک پروس، جان آدامس و مایکل تیلسون توماس استفاده شده‌است.[۶۶] چندین مدرسه نیز به نام او نامگذاری شده است: به عنوان مثال دو مدرسه ابتدایی در بوزمان، مونتانا[۶۷] و ردموند، واشینگتن به نام امیلی دیکنسون وجود دارد. چند مجله ادبی – شامل مجله امیلی دیکنسون، مجله رسمی جامعه بین‌المللی امیلی دیکنسون- برای آزمودن آثارش به وجود آمد.[۶۸] یک تمبر ۸ سنتی در یادبود امیلی دیکنسون توسط اداره پست ایالات متحده در تاریخ ۲۸ آگوست ۱۹۷۱ منتشر شد و به عنوان دومین تمبر ادبی "شاعران امریکایی" قرار گرفت.[۶۹] نمایشنامه‌ای یک شخصیتی با نام زیبایی امهرست برای نخستین بار در سال ۱۹۷۶ در برادوی اجرا شد که صاحب چندین جایزه نیز گشت. بعدها نسخه تلویزیونی این اثر نیز به وجود آمد.

بخش ویژه گردآوری کتابخانه جونز، کلکسیونی از آثار امیلی دیکنسون مشمول بر تقریبا ۱۰۰فقره را دارا می‌باشد، که شامل نسخه‌های خطی و دستی اشعار و نامه‌ها، مکاتبات خانوادگی، مقالات و کتاب‌های علمی، تکه‌های قیچی شده روزنامه‌ها، پایان‌نامه‌ها، نمایشنامه‌ها، تصاویر و آثار ادبی هم‌دوره می‌باشد. بخش آرشیو دانشگاه امهرست صاحب وسایل قابل توجهی از امیلی دیکنسون، همچون گیرهٔ موهای دیکنسون و تنها تصویر معین از شاعر می‌باشد. موزه امیلی دیکنسون در سال ۲۰۰۳ ایجاد شد، این هنگامی بود که صاحب املاک عمارت همیشه سبز، که تا سال ۱۹۸۸جزو میراث خانواده دیکنسون محسوب می‌شد، به دانشکده واگذار گشت.

نمونه اشعار[ویرایش]

?I'm nobody!Who are you

?Are you nobody, too

Then there's a pair of us--don't tell

.They'd banish us, you know

!How dreary to be somebody

How public, like a frog

To tell your name the livelong day !To an admiring bog

من هیچکسم! تو کیستی؟

آیا تو نیز «هیچکسی»؟

پس اینگونه ما دوتاییم! فاش مکن!

زیرا تبعیدمان می‌کنند!

چقدر ملالت آور است «کسی» بودن!

چقدر مبتذل! بمانند قورباغه‌ای

تمام روز یک بند اسم خود را برای لجن زاری ستایشگر تکرار کردن!


منابع[ویرایش]

  1. Sources differ as to the number of poems that were published, but most put it between seven and ten.
  2. McNeil (1986), 2.
  3. Bloom (1999), 9
  4. Ford (1966), 122
  5. Wolff (1986), 45.
  6. Habegger (2001), 129.
  7. Sewall (1974) 322.
  8. Habegger (2001), 172.
  9. Wolff (1986), 77.
  10. Pickard (1967), 19.
  11. Habegger (2001), 213.
  12. Habegger (2001), 216.
  13. Sewall (1974), 401.
  14. Habegger (2001), 221.
  15. Habegger (2001), 218.
  16. Knapp (1989), 59.
  17. Ford (1966), 18.
  18. Sewall (1974), 700–701.
  19. Sewall (1974), 340.
  20. Sewall (1974), 341.
  21. Martin (2002), 53.
  22. Habegger (2001), 338.
  23. Pickard (1967), 21.
  24. Sewall (1974), 444.
  25. [https://www.amherst.edu/library/archives/holdings/edickinson/new_daguerreotype 'The World Is Not Acquainted With Us': A New Dickinson Daguerreotype?]" Amherst College Archives and Special Collections Website. September 6, 2012.
  26. Walsh (1971), 87.
  27. Habegger (2001). 342.
  28. Habegger (2001), 353.
  29. Ford (1966), 39.
  30. Habegger (2001), 405.
  31. Fuss, Diana. 1998. "[http://muse.jhu.edu/journals/differences/v010/10.3fuss.html Interior Chambers: The Emily Dickinson Homestead]". A Journal of Feminist Cultural Studies. 10(3). pp. 1–46
  32. "[http://www.guardian.co.uk/books/2010/feb/13/emily-dickinson-lyndall-gordon A bomb in her bosom: Emily Dickinson's secret life]". The Guardian. February 13, 2010. Retrieved August 20, 2010.
  33. Habegger (2001), 154.
  34. Parker, G9.
  35. Habegger (2001), 562.
  36. Habegger (2001), 566.
  37. Habegger (2001), 569.
  38. Habegger (2001: 587); Sewall (1974), 642.
  39. Sewall (1974), 651.
  40. Habegger (2001), 591.
  41. Habegger (2001), 597.
  42. Habegger (2001), 604.
  43. Walsh (1971), 26.
  44. Wolff (1986), 535.
  45. Farr (2005), 3–6.
  46. Wolff (1986), 245.
  47. Habegger (2001), 402–403.
  48. Habegger (2001), 403.
  49. Sewall (1974), 580–583.
  50. Farr (1996), 3.
  51. Wolff (1986), 537.
  52. McNeil (1986), 34; Blake (1964), 42.
  53. Grabher (1988), p. 243
  54. Martin (2002), 17.
  55. McNeil (1986), 35.
  56. Ford (1966), 68.
  57. Pickard (1967), 20.
  58. Johnson (1960), viii.
  59. Bloom (1998), 18.
  60. Blake (1964), 28.
  61. Blake (1964), vi.
  62. Wells (1929), 243–259.
  63. Blake (1964), 89.
  64. Blake (1964), 202.
  65. Blake (1964), 223.
  66. "Emily Dickinson". Emily Ezust's Lied and Art Song Texts website. Retrieved January 18, 2008. 
  67. "Mission Statement". Emily Dickinson School website, Bozeman, Montana. Archived from the original on October 2, 2007. Retrieved January 16, 2008. 
  68. "The Real Emily Dickinson". Emily Dickinson Elementary School website, Redmond, Washington. Retrieved July 24, 2008. 
  69. "The Emily Dickinson Journal". The Johns Hopkins University Press website, Baltimore. Retrieved December 18, 2007. 

ویکی‌پدیا انگلیسی

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ امیلی دیکنسون موجود است.
جستجو در ویکی‌گفتاورد مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به امیلی دیکنسون در ویکی‌گفتاورد موجود است.