لیندسی گراهام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لیندسی گراهام
سناتور ایالات متحده
از کارولینای جنوبی
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۳ ژانویه ۲۰۰۳
Serving with تیم اسکات
پس از استروم ثورموند
عضو U.S. House of نمایندگان
از کارولینای جنوبی's 3rd حوزهٔ انتخابیهٔ
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۹۵ – ۳ ژانویه ۲۰۰۳
پس از Butler Derrick
پیش از J. Gresham Barrett
Member of the
South Carolina House of Representatives
from the 2nd District
مشغول به کار
۱۹۹۳ – ۱۹۹۵
اطلاعات شخصی
تولد Lindsey Olin Graham
۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۵(1955-07-09) ‏(۵۹ سال)
سنترل، کارولینای جنوبی
حزب سیاسی حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا
محل اقامت سنیکا، کارولینای جنوبی
محل تحصیل دانشگاه کارولینای جنوبی (B.A., J.D.)
پیشه Attorney
دین کنوانسیون بپتیست جنوبی
وب‌گاه www.lgraham.senate.gov
خدمت نظامی
خدمت/شاخه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت ۱۹۸۲–۱۹۸8 (active)
۱۹۸۸ – present (reserve)
درجه Colonel
یگان Judge Advocate General's Corps

لیندسی گراهام (به انگلیسی: Lindsey Graham) (زادهٔ ۹ ژوئیه ۱۹۵۵) سناتور ایالت کارولینای جنوبی در سنای ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۳ ژانویه ۲۰۰۳ به‌عضویت این مجلس درآمد. وی در زمرهٔ سناتورهای گروه دوم است که به‌مدت ۴ سال در سنا حضور دارند و تا تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۱۵ در این مجلس خواهد بود.[۱]

گراهام از مهمترین بازهای جنگ‌طلب و مداخله‌گرایان است.[۲] او به خاطر تمایلش به فراحزبی بودن و کار با دمکرات‌ها در خصوص مسایلی نظیر تغییر اقلیمی، اصلاح مالیاتی، و اصلاح مهاجرتی و اعتقادش به این که نباید تنها به خاطر مواضع سیاسی نامزدهای قضاوت در دیوان عالی با آنها مخالفت کرد شناخته می‌شود.[۳][۴][۵][۶][۷][۸] او همچنین منتقد جنبش تی پارتی، و خواهان یک حزب جمهوریخواه دربرگیرنده تر است.[۷][۹][۱۰][۱۱][۱۲][۱۳]

گراهام هرگز ازدواج نکرده و فرزندی ندارد.

اظهارنظرهای سرشناس[ویرایش]

  • «اگر شورای امنیت سازمان ملل متعاقب توافق ایران و گروه ۱+۵ تحریم‌های این کشور را بردارد کنگره نیز بودجه اختصاصی این نهاد بین‌المللی را قطع خواهد کرد.» (آمریکا در حدود بیست و دو درصد از بودجه مالی سازمان ملل را تأمین می‌کند)[۱۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. “Senators of the 113th Congress”. U.S. Senate. Retrieved 6 July 2013. 
  2. Stephen F. Hayes (October 13, 2014). "The Return of the GOP Hawks". The Weekly Standard. Retrieved October 9, 2014. 
  3. Jonathan Martin (May 9, 2013). "Lindsey Graham faces down primary challenge". Politico. Retrieved October 8, 2014. 
  4. James Podgers (August 5, 2012). "Sen. Lindsey Graham: Qualifications of Judicial Nominees Should Count More Than Politics". ABA Journal. Retrieved October 8, 2014. 
  5. Harold Maass (May 9, 2013). "Is Lindsey Graham going to get primaried?". The Week. Retrieved October 8, 2014. 
  6. Linda Killian (June 10, 2014). "Lindsey Graham vs. the Tea Party". The Wall Street Journal. Retrieved October 11, 2014. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Patrik Jonsson (June 11, 2014). "The un-Cantor: Sen. Lindsey Graham wins by poking eye of tea party (+video)". The Christian Science Monitor. Retrieved October 11, 2014. 
  8. Alex Altman (November 5, 2013). "Lindsey Graham: The Bipartisan Dealmaker Finds Issues to Please GOP Base". Time magazine. Retrieved October 11, 2014. 
  9. Keith Wagstaff (August 26, 2013). "Can Lindsey Graham survive the Tea Party's wrath?". The Week. Retrieved October 8, 2014. 
  10. Manu Raju (April 23, 2014). "How Lindsey Graham outmaneuvered the tea party". Politico. Retrieved April 24, 2014. 
  11. Robert Draper (July 1, 2010). "Lindsey Graham, This Year’s Maverick". The New York Times. Retrieved October 9, 2014. 
  12. Molly Ball (June 10, 2014). "How Lindsey Graham Stomped the Tea Party". The Atlantic. Retrieved October 9, 2014. 
  13. Patricia Murphy (June 10, 2014). "Lindsey Graham’s Tea Party Teflon". The Daily Beast. Retrieved October 11, 2014. 
  14. «سناتور آمریکایی: درصورت لغو تحریم‌های ایران، سازمان ملل از بودجه‌اش خداحافظی کند». Tasnim News Agency. ۲۰۱۵-۰۳-۱۵. بازبینی‌شده در ۲۰۱۵-۰۳-۱۵.