ناصر مقدم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ناصر مقدم
ناصر مقدم
معاون نخست‌وزیر ایران
پادشاه محمدرضا شاه پهلوی
چهارمین رئیس کل ساواک
مشغول به کار
اواسط خرداد ۱۳۵۷ – بهمن ۱۳۵۷
پس از نعمت‌الله نصیری
پیش از انحلال پست
اطلاعات شخصی
تولد ۳ تیر ۱۳۰۰
تهران، ایران
مرگ ۲۲ فروردین ۱۳۵۸
تهران، ایران
ملیت  ایران
پیشه سیاستمدار
دین اسلام
خدمت نظامی
درجه سپهبد
دستورات رئیس رکن دو ارتش
(اداره اطلاعات و ضداطلاعات ارتش)

سپهبد ناصر مقدم (زاده ۳ تیر ۱۳۰۰ - درگذشته ۲۲ فروردین ۱۳۵۸)، سیاست‌مدار ایرانی دوره پهلوی

ناصر مقدم فرزند یعقوب در سال ۱۳۰۰ متولد شد، تحصیلات نظامی خود را در دانشکده افسری و دانشگاه جنگ و فرماندهی عالی و ستاد مشترک به پایان رسانید و علاوه بر تحصیلات نظامی در رشته حقوق از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد. پس از قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ به ریاست اداره سوم ساواک منصوب شد که پی‌گیری فعالیت‌های روحانیون و مبارزان مذهبی را نیز به عهده داشت. مقدم تا پایان سال ۱۳۴۹ در این سمت باقی‌ماند. در سال ۱۳۵۰ از ساواک به ارتش بازگشت و به عنوان رئیس اداره دوم ستاد مشترک ارتش، مسئولیت امور «اطلاعات و ضد اطلاعات» ارتش را به عهده گرفت و تا درجه سپهبدی پیش رفت. سپهبد ناصر مقدم در اواسط خرداد ماه ۱۳۵۷ به جای نعمت‌الله نصیری به ریاست ساواک منصوب شد. پس از پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷) دستگیر و تحویل دادگاه انقلاب اسلامی شد و علی‌رغم کوشش‌هایی که توسط مهدی بازرگان نخست‌وزیر دولت موقت انقلاب برای جلوگیری از محاکمه وی به عمل آمد، جزو اولین گروه از مقامات نظام پیشین بود که محکوم به اعدام شد و حکم اعدام وی در بامداد ۲۲ فروردین ۱۳۵۸ به اجرا درآمد.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]