ریگودا
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ریگودا (سانسکریت ऋग्वेद)مجموعهای از اشعار و سرودهای مذهبی آریاییان و کهنترین بخش کتاب وداها است. این کتاب در دوره ودایی که ایرانیان و هندیان با هم میزیستند، نگاشته شده است؛ و از نظر لفظ و معنا شباهت بسیاری با اوستا دارد. ریگودا شامل ۱۰۱۷ قطعه شعر و ۱۰۵۰۰ بیت است.
ریگودا یکی از چهار متن اصلی در مجموعهٔ سرودهای (شروتی) مقدس هندوئیسم به شمار میآید که جمعاً وداها نامیده میشوند. برخی از بیتهای ریگودا امروزه نیز در دعاهای مراسم دینی هندو استفاده میشود و به این خاطر این متن یکی از کهنترین نوشتههای بشری است که هنوز کاربرد دارد.
ریگودا یکی از کهنترین متون موجود در زبانهای هندواروپایی است و شواهد زبانشناسی نشان میدهد که باید در حدود سالهای ۱۷۰۰ تا ۱۱۰۰ پیش از میلاد در منطقهٔ شمال باختری شبهقاره هند تألیف شدهباشد.
منابع [ویرایش]
- پیس مالوری. سه گفتار درباره آریاییان. ترجمهٔ مسعود رجبنیا. تهران: یزدان، ۱۳۷۰. ۱۱۱.
- عباس قدیانی. تاریخ، فرهنگ و تمدن ایران در دوره آریاها. چاپ سوم. تهران: فرهنگ مکتوب، ۱۳۷۸. ۳۸۸.
- B. van Nooten and G. Holland, Rig Veda. A metrically restored text. Cambridge: Harvard Oriental Series 1994
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
