خیابان فردوسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خیابان فردوسی (قدیم:خیابان علاءالدوله) یکی از خیابانهای شمالی-جنوبی قدیمی تهران است. با توجه به صرافی‌های متعدد و دلارفروشان غیر رسمی موجود در آن، این خیابان به یکی از خیابان‌های مهم شهر تهران از منظر اقتصادی تبدیل شده است.

تاریخچه[ویرایش]

این خیابان، در دوره قاجاریه به‌واسطه وجود باغ ایلخانی در آن، گاهی با عنوان خیابان باغ ایلخانی نیز خوانده می‌شده است. باغ ایلخانی که بعدها ساختمان بانک ملی ایران به جای آن ساخته شد، از بناهای ساخته شده توسط قلی‌خان ایلخانی، معروف به حاجی ایلخانی از رجال و شاهزادگان معروف قاجاری بود.[۱]

موقعیت[ویرایش]

تندیس فردوسی در میدان فردوسی در بخش شمالی خیابان فردوسی

این خیابان که در منطقه ۱۲ شهرداری تهران واقع است، در جنوب از میدان توپخانه آغاز شده و پس از گذر از چهارراه اسلامبول، به میدان فردوسی در شمال منتهی می‌شود. خیابان فردوسی از جنوب به شمال یکطرفه است.[۲]

وضع فعلی[ویرایش]

بخش‌هایی از خیابان فردوسی به اصناف و فروشندگان کفش و چرمینه، صرافی و نقره اختصاص دارد.[۳] سفارتخانه چندین کشور (همچون آلمان، انگلستان و ترکیه)، ساختمان مرکزی چندین بانک (مانند بانک ملی ایران، بانک سپه)، چند موزه (موزه جواهرات ملی، موزه سکه بانک سپه) و شرکت‌ها و موسسات بسیاری در طول این خیابان قرار دارند.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. نوستالژی اسکناس در فردوسی. . روزنامه جام جم ۱۳، ش. ۳۶۰۵ (۲۴ دی ۱۳۹۱): ۱۰. 
  2. «لااقل شاخ به شاخ». همشهری آنلاین. بازبینی‌شده در ۲۴ شهریور ۸۹. 
  3. «از چرم چینی تا نقره عتیقه». روزنامه تهران امروز. بازبینی‌شده در ۲۴ شهریور ۸۹. 
  4. «لااقل شاخ به شاخ». همشهری آنلاین. بازبینی‌شده در ۲۴ شهریور ۸۹. 

الگو:بلوار هنگام