ظاهر (اسلام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ظاهر در اصطلاح اسلامی به برداشت ظاهری از معنای قرآن گفته می‌شود. ظاهر نقطه مقابل باطن است که فهم و دانش قرآن را در انحصار افراد ویژه‌ای برمی‌شمارد. از دیدگاه شیعیان، این افراد چهارده معصوم هستند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی‌