ادبیات عاشقانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ادبیات عاشقانه گونه‌ای از ادبیات است که به بیان موضوعات و مضامین عاشقانه می‌پردازد. در ادبیات فارسی، ادبیات عاشقانه در زیرمجموعهٔ ادبیات غنایی قرار می‌گیرد. مثنوی و به‌ویژه مثنوی‌های عاشقانه در سبک عراقی شعر فارسی فراوان است. از شاعران شعر عاشقانه می‌توان به سعدی و قاآنی اشاره کرد. منظومه‌های لیلی و مجنون، خسرو و شیرین، یوسف و زلیخا، ویس و رامین، وامق و عذرا، ورقه و گلشاه، بیژن و منیژه و ناظر و منظور از جمله منظومه‌های عاشقانهٔ فارسی است.[۱]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]