مانگا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مقایسه سبک مانگا با نگاره واقعی
کانجی کلمه مانگا
نمونه‌ای از یک شخصیت کارتونی مانگا
تکنیک سینمایی اوسامو تزوکا

مانگا[۱] (به ژاپنی: 漫画 Manga) به معنای صنعت کمیک‌استریپ و یا نشریات کارتونیست که در کشور ژاپن رونق فراوانی دارد و از دههٔ ۱۹۵۰ به بعد شروع به گسترش کرد.

کلمه مانگا را می‌توان به معنی «تصاویر طنزآمیز» ترجمه کرد، و مشخصهٔ بارز آن شخصیت‌های کارتونی هستند که اغلب دارای ویژگی‌های خاصی هستند که از دیگر کاراکترها متمایز می‌شوند، همانند اغراق بیش از حد در اندام‌های بدن که در اکثریت آن‌ها چشم‌های بزرگ به‌همراه دهان و بینی کوچک مشاهده می‌شود و همچنین معمولاً دارای موهایی با رنگ‌های غیرطبیعی هستند. جالب محبوبیتی‌است که این شخصیت‌ها بین مردم پیدا کرده‌اند بطوری که بیشتر انتشارات ژاپن اختصاص به مجلات کمیک‌استریپ پیدا کرده‌‌اند و مانگا توسط بسیاری از مردم کشور ژاپن خوانده می‌شود و محدود به طیف خاصی از اجتماع ژاپن نمی‌شود. شخصیت‌های مانگا معمولاً بیش از اندازه از خود احساسات اغراق‌آمیز نشان می‌دهند، هنگامی که شخصیتی گریه می‌کند، اشک‌هایش می‌توانند سطلی را پر از آب کند، زمانی که می‌خندد، چهره آن‌ها به اندازه دهانشان بزرگ شده و چشمانشان به صورت خطی صاف درمی‌آید، در هنگام عصبانیت صورت آن‌ها سرخ شده و بخار از سراسر بدن به ویژه سر آن‌ها بیرون می‌زند و در هنگام خجالت‌زدگی گونه‌هایشان به رنگ سرخ در می‌آید.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

کمیک‌استریپ در اصل متعلق به کشور آمریکا بوده که در جنگ جهانی وارد ژاپن شده و ژاپنی‌ها گوی سبقت را از آمریکایی‌ها ربوده‌اند و مانگا را تبدیل به نماد فرهنگی و هنری کشور خود کرده‌اند. شخصیت‌های آمریکایی معمولاً خشن و دارای صحنه‌های اکشن بوده ولی برعکس کاراکترهای ژاپنی دارای لطافت و نرمی می‌باشند. مانگا ژاپنی برخلاف کتاب‌های آمریکایی از سمت راست به چپ خوانده می‌شود

مانگاها ابتدا در مجله چاپ می‌شدند، ولی بعدها به خاطر محبوبیت قابل توجهی که پیدا کردند به صورت کتاب (Tankōbon) درآمدند. به مؤلفین و یا طراحان مانگا، مانگاکا گفته‌ می‌شود. مؤثرترین فرد در رشد مانگا اوسامو تزوکا است که می‌توان گفت مانگای مدرن، شبیه به چیزی که امروز به مانگا استایل (manga style) معروف است را بوجود آورد.

در ابتدا مانگاها برای کودکان نوشته می‌شدند و در مجله‌های مختص کودکان چاپ می‌شدند، که با کارهای متفاوت تزوکا در سبک‌های مختلف باعث شد که ردهٔ سنی مخاطبین گسترش پیدا کنند. مانگاهای اولیه ارزش هنری زیادی نداشتند ولی با پیدایش سبک‌های جدید و با ارزش‌های هنری بیشتر (مثل Gekiga و غیره) ارزش هنری بیشتری پیدا کرد، بطوری که حتی سبک مانگا اشخاصی چون ادوارد مک‌گینس و فرانک میلر را هم تحت تأثیر قرار داد.

به تدریج مفاهیم تابو (نظیر خشونت زیاد و پورنوگرافی) نیز به ژانرهای مانگا افزوده شد، به طوری که امروزه کتاب فروشی‌ها، مانگاهای خاصی را تنها به گرو سنی خاصی می‌فروشند.[۳]

تقسیم‌بندی مانگاها[ویرایش]

مانگاها بر اساس سن و سبک تقسیم‌بندی می‌شوند. مهم‌ترین دسته‌بندی مانگا عبارتند از:[۴]

  • شونن Shônen، مربوط به پسرها
  • شوجو Shôjo، مربوط به دخترها
  • سینن Seinen، مربوط به مردها و افراد بالغ
  • جوسِی Josei، مربوط به خانم‌ها
  • کودومو Kodomo، مربوط به کودکان

انواع مانگا[ویرایش]

  • شونن (SHONEN)

به نوعی از مانگا اطلاق می‌شود که مخصوص پسرها هست. معمولاً از نوع اکشن-ماجراجویی است که به گروه سنی ۸ الی ۱۸ ساله پسرها تعلق می‌گیرد. تا امروز این بخش محبوب‌ترین بخش در مانگا محسوب می‌شود و معمولاً به خاطر صحنه‌های بزرگ جنگی شناخته می‌شود. مانگاهایی مانند دراگون بال، ناروتو، یو-گی-او، بلیچ، وان پیس و همچنین یو یو هاکوشو از این بخش هستند.

  • شوجو (SHOJO)

این به بخشی از مانگا اطلاق می‌شود که مخصوص دخترها است. معمولاً از نوع رومانتیک است و کمتر حادثه درون آن به چشم می‌خورد که به گروه سنی ۱۰ الی ۱۸ ساله دخترها تعلق می‌گیرد. تا امروز این بخش دومین بخش محبوب در مانگا محسوب می‌شود و به سرعت در کشورهایی مانند آمریکا جای خود را تثبیت کرده‌است. مانگاهایی مانند سیلر مون، کابوی بیباپ و چوبیتس از برترین عناوین این بخش هستند.

  • سِینِن (SEINEN)

سینن به سبکی از مانگا اطلاق می‌شود که مخصوص آقایان ۱۸ تا ۴۰ سال است. بیشتر خشونت در این نوع از مانگا وجود دارد ولی صحنه‌های رمانتیک نیز هر چند گاهی در آن‌ها مشاهده می‌شود. از نمونه‌های این سبک مانگا، می‌توان به آکیرا و برزرک اشاره کرد.

  • جوسِی (JOSEI)

این بخش مخصوص خانم‌های ۱۸ تا ۳۰ سال هست که بیشتر دارای خصوصیات بالغانه و صحنه‌های پراحساس در آن‌ها وجود دارد و روی آن‌ها سرمایه‌گذاری چندانی صورت نگرفته است، همانند آماتسوکی و اوساگی دراپ.

  • جیدایگکی (JIDAIGEKI)

این بخش مربوط به مانگاهای تاریخی است، که بیشتر صحنه‌های جنگ و جدال در بر دارد. از بهترین نمونه‌های این بخش می‌توان به رورونی کنشین و لون ولف اند کاب اشاره کرد.

  • مکا (MECHA)

مکا همانطور که در انیمه‌ها هم دیده می‌شود، مربوط به روبات‌های بزرگ می‌شود. معمولاً صحنه‌های آن همراه با مبارزه‌های بزرگ و انفجاهای بسیار زیاد هست و معمولاً کاراکترهایش حالت فرشته‌ای را دارند که دنیا را نجات می‌دهد. از این بخش می‌توان به گاندم، اورکا سون و بیگ او اشاره کرد.

  • بیشوجو (BISHOUJO)

این نوع از مانگا دربردارنده دخترها و حیوانات بانمک هستند. از این نوع می‌توان به هامتارو و هلو کیتی اشاره کرد.

  • بیشونن (BISHONEN)

این نوع معمولاً از کاراکترهای پسر بسیار خوشتیپ استفاده می‌کند و مخاطب‌های آن معمولاً دخترهای جوان هستند. قهرمان‌های این بخش از مانگا معمولاً خیلی زن‌نما هستند. از انواع این بخش می‌توان به پیچ گیرل و اکس/۱۹۹۹ که ساخت کمپانی CLAMP هست اشاره کرد.

  • کودومو (KODOMO)

این بخش مربوط به کودکان می‌شود؛ معمولاً گروه سنی بین ۶ الی ۱۰ سال. از این بخش می‌توان به دیجی‌مون و پوکمون اشاره کرد.

  • شوجو-آی (SHOUJO-AI)

زیربخشی از مانگاهای شوجو مربوط به روابط بین دخترها است که در ژاپن با واژه یوری شناخته می‌شوند.

  • شونن-آی (SHONEN-AI)

زیربخشی از مانگاهای شونن مربوط به روابط بین پسرها است که در ژاپن با واژه یائویی شناخته می‌شوند.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. در ژاپنی «Maw – Nnnnn – Gah» تلفظ می‌شود.
  2. “Manga Overview”. comicbooks.about. Retrieved August 19, 2015. 
  3. “Manga and Anime”. japan-guide. Retrieved August 19, 2015. 
  4. “Basic Manga Genres”. dummies. Retrieved August 19, 2015. 
  5. “Manga defines each genre”. mangaupdates. Retrieved August 19, 2015. 

پیوند به بیرون[ویرایش]