زبان نیاایرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زبان فارسی
زبان نیاایرانی (۱۵۰۰ پیش از میلاد)

زبان‌های ایرانی غربی


زبان فارسی باستان (۵۲۵ - ۳۰۰ پیش از میلاد)

خط میخی هخامنشی


زبان پارسی میانه (۳۰۰ پیش از میلاد - ۸۰۰ میلادی)

خط پهلویخط مانویخط اوستایی


زبان فارسی (از ۸۰۰ میلادی)

الفبای فارسیالفبای تاجیکی

زبان نیاایرانی، نیازبان بازسازی‌شدهٔ شاخهٔ زبان‌های ایرانی خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی است، و بدین‌روی، نیایِ زبان‌های ایرانی همچون فارسی، سغدی، زازاکی، مازندرانی، کردی و غیره است. تصور می‌شود که نیاایرانیان مفروض، در آغاز هزارهٔ دوم پیش از میلاد زندگی می‌کرده‌اند، و معمولاً به حوزه‌های باستانیِ نیاهندوایرانیان و آندرونوو یا برخی تمدن‌های فلات ایران مرتبط می‌شوند.

نیاایرانی یک زبان سَتِم ناشی از زبان نیاهندوایرانی بوده، که خود نیاهندوایرانی نیز از زبان نیا-هندواروپایی بوده است. این زبان ظاهراً کمتر از یک هزاره از زبان اوستایی، و کمتر از دو هزاره از زبان نیا-هندواروپایی فاصلهٔ نسل داشته‌است.

منابع[ویرایش]

  • Proto-Iranian language، ویکی‌پدیای انگلیسی، برداشت شده در ۲۶ خرداد ۱۳۸۹.