مقفا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مقفا بیتی است که فقط یک مصرع آن قافیه دارد. در شعر زیر از بیت دوم تا آخر غزل همهء بیتها مقفّا هستند، زیر فقط یک مصراع آنها (مصراع‌های طرف چپ) دارای قافیه هستند.

ای ساربان، آهسته رو کارام جانم می‌رود وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود
من ماندهام مهجور از او، بیچاره و رنجور از اوگویی که نیشی دور از او، در استخوانم میرود
او میرود دامن کشان، من زهر تنهایی چشاندیگر مپرس از من نشان، کزدل نشانم میرود
سعدی، فعان از دست ما لایق نبود ای بی وفا طاقت نمیدارم جفا، کار از فغانم میرود

منابع[ویرایش]

  • کتاب درسی آرایه‌های ادبی، متوسطه - نظری، علوم انسانی، سال سوم،آخرین تاریخ بروز رسانی: ۱۳۹۰