مفرد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تک‌بیت یا فرد یا مفرد یک قالب شعر کهن فارسی است که از یک بیت (معادل دو مصراع) تشکیل شده‌است. در بعضی مواقع هم ممکن است به دو بیت برسد که هر بیت قافیهٔ جداگانه دارد. بیشتر تک‌بیتی‌ها تبدیل به ضرب‌المثل شده‌است. سعدی، صائب تبریزی و هاتف اصفهانی از معروف‌ترین سرایندگان تک‌بیت بوده‌اند.

نمونه[ویرایش]

می‌میرم و همچنان نظر بر چپ و راست/ تا آنکه نظر در او توان کرد، کجاست؟ (سعدی)

سخن را سر است ای خردمند و بن/ میاور سخن در میان سخُن (سعدی)[۱]

گرت به گوشه چشمی نظر بود به اسیران/ دوای درد من اول که بی گناه بخستی (سعدی)[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

لغت‌نامهٔ دهخدا، با کمی افزودن متن کلیات سعدی.

  1. «گلستان/باب چهارم - ویکی‌نبشته». fa.wikisource.org. بازبینی‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۲. 
  2. Co، PBDP. «سعدی» گرت به گوشه چشمی نظر بود به اسیران». siminsagh.net. بازبینی‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۲.