عاطفه (شعر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در شعر حالاتی چون اندوه، شادی، اضطراب، امید، ناامیدی، شگفتی و غیره که رخدادها در ذهن شاعر ایجاد می‌کند و او می‌کوشد که این حالت‌ها و تاثیرات ناشی از رویدادها را آنچنان که خود احساس کرده‌است به دیگران نیز انتقال دهد، عاطفه شعری نام دارد. اساسی ترین عامل پیدایی شعر عاطفه است. در شعر زیر سعدی حالت اندوه و غم خود را از جدایی و فراغ می‌گوید.

ای ساربان، آهسته رو کارام جانم می‌رود وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود
من مانده ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از اوگویی که نیشی دور از او، در استخوانم می رود
او میرود دامن کشان، من زهر تنهایی چشاندیگر مپرس از من نشان، کزدل نشانم می رود
سعدی، فغان از دست ما لایق نبود ای بی وفا طاقت نمی دارم جفا، کار از فغانم می رود

منابع[ویرایش]