اپراتور مجازی شبکه تلفن همراه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اپراتور مجازی شبکه تلفن همراه (به انگلیسی: Mobile Virtual Network Operator) یک نوع اپراتور تلفنی است، که خود عملأ دارای امکانات فیزیکی برای ارسال مکالمات و داده‌ها نمی‌باشد. این نوع اپراتور با بستن قرارداد با یک اپراتور دیگر که دارای امکانات فیزیکی برای ارسال مکالمات و داده‌ها است، این خدمات را بصورت عمده خریداری می‌کند، سپس با نشان تجاری و برند خود اقدام به فروش خدمات تلفن همراه، در بازار خرده‌فروشی می‌نماید.

تاریخچه[ویرایش]

نخستین MVNO توسط اپراتور دانمارکی TELE۲ راه اندازی شد و پس از آنکه موج این پدیده اروپا را فراگرفت، اپراتور مجازی موفق انگلیس در سال ۱۹۹۹ میلادی (۱۳۷۸ شمسی) با برند Nextel به فروش خدمات مخابراتی اپراتور UK پرداخت. موفقیت این اپراتور فاقد شبکه و تجهیزات به شکل گیری اپراتور مجازی «ویرجین موبایل» در ایالات متحده امریکا منجر شد. اپراتوری که توانست از ابتدای آغاز به کار خود تاکنون رقمی بالغ بر ۴۸۰ میلیون درآمد داشته باشد. [۱]

حق امتیاز اپراتور های مجازی mvono در ایران به گزارش "تلكام نیوز" ، هیات دولت در آخرین جلسه كاری خود به ریاست رییس‌ جمهور حق امتیاز پایه پروانه اپراتور مجازی تلفن همراه (MVNO) را به میزان 50 میلیارد ریال و پروانه اپراتور مجازی تلفن همراه نوع دوم را 20 میلیارد ریال تعیین و تصویب كرد. همچنین در این جلسه گفته شد در صورتیكه ارزش خالص روز درآمد پیش‌بینی شده در طرح تجاری بیش از 200 میلیارد ریال باشد، به ازای هر 50 میلیارد ریال 10 درصد به حق امتیاز اضافه خواهد شد. همچنین حق امتیاز پروانه ارایه خدمات ارتباطی (Servco) رقم 20 میلیارد ریال تعیین گردید. http://www.telecomnews.ir/Persian/ModulesPage.aspx?modulename=news&action=viewtext&news=2507

منابع[ویرایش]

  1. «بازار تلفن های همراه دوباره احیا می شود». روزنامه تعادل، ۲۱ آبان ۱۳۹۳. 
  • ویکیپدیای انگلیسی