انسان ماهر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
انسان ماهر
KNM-ER 1470 & 1813.png
آرایه‌شناسی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پستانداران
راسته: نخستی‌ها
تیره: میمون آدم‌نما
سرده: انسان
Species: H. habilis
نام علمی
Homo habilis
Leakey et al, 1964

انسان ماهر از گونهٔ انسان تباران است که در عصر گلاسین و اوایل عصر کالابرین در دور زمین‌شناسی پلیستوسن یعنی زمانی حدود ۲٫۱ تا ۱٫۵ میلیون سال قبل زندگی می‌کرده‌است. نمونهٔ مرجع، (فسیل) OH7 است که در سال ۱۹۶۰ درتنگ الداوی در تانزانیا کشف شد، محلی که نخستین ابزار سنگی الدوایی نیز در آن کشف شده‌است. در ۱۹۶۴ این فسیل‌ها به عنوان گونهٔ جدیدی از انسان سرده شناسایی شده و نام دوبخشی ا. ماهر به انگلیسی H.habilis (انسان ماهر) به آن اطلاق شد.

انسان ماهر در ظاهر و ریخت‌شناسی در مقایسه با سایر گونه‌های (زیرشاخه‌های) سرده انسان، کمترین شباهت را به انسان مدرن داراست (به جز انسان رودولفی که طبقه‌بندی آن نیز به همین اندازه مورد بحث می‌باشد) و دسته‌بندی آن به عنوان یکی از زیرشاخه‌های انسان سرده از زمان پیدایش آن در دهه ۱۹۶۰ محل مناقشه و اختلاف نظر بوده.

بازسازی علمی چهره یک انسان ماهر

LD350-1، فسیل استخوان آرواره‌ای که در سال ۲۰۱۳ کشف شد و قدمت ان به ۲٫۸ میلیون سال می‌رسد، احتمال می‌رود که متعلق به گونهٔ حد فاصل جنوبی کپی و انسان ماهر باشد.

طبقه‌بندی تحت عنوان انسان سرده[ویرایش]

میان پژوهشگران ودانشمندان بحث‌های بسیاری در خصوص طبقه‌بندی این گونه در گروه انسان (سرده) یا جنوبی کپی وجود دارد. اندازهٔ کوچک و وجود نشانه‌های بدویت، تعدادی از متخصصین، از جمله ریچارد لیکی را بر آن داشته‌است که انسان ماهر را از گونهٔ انسان سرده خارج کرده و در طبقهٔ جنوبی کپی تحت عنوان جنوبی کپی ماهر جای دهند.

لوئیس لیکی (پدر ریچارد لیکی) دیرین‌مردم‌شناس بریتانیایی، کسی که نخستین بار احتمال وجود انسان ماهر را مطرح کرد و همسرش ماری لیکی اولین نشانه‌های انسان ماهر را کشف کردند: دو دندان همونین.

این دندان‌ها بعداً به عنوان «دندان شیری» شناخته شدند و بر خلاف دندان دائمی استفاده از آن به عنوان مبنای ارتباط با سرده ممکن نبود، اما ماری لیکی در ۱۹۵۹ جمجمهٔ یک بزرگسال جوان را بازیابی نمود که مغزی کوچک، صورتی دراز، دندان‌های نیش کوچک و دندان‌های جونده بزرگ داشت و از همین رو «مرد فندق‌شکن» نامیده شد.

انسان ماهر کوتاه بود و در مقایسه با انسان مدرن به شکلی نامتناسب بازوانی دراز داشت، اما پیشانی او در مقایسه با جنوبی کپی کمتر برآمده بود. حجم جمجمه انسان ماهر نیز اندکی کمتر از نصف جمجمه انسان مدرن بود. علی‌رغم ریخت بدنی جانور (میمون) – گونه، غالباً در کنار بازمانده‌های انسان ماهر ابزار سنگی اولیه یافت شده‌است (تنگ الداوی در تانزانیا و دریاچهٔ تورکانا در کنیا)

انسان ماهر غالباً به عنوان اجدادِ گرسیل‌ها یا انسان کارورز شناخته می‌شوند که خود اجداد انسان راست قامت هستند. مباحثات پیرامون صحت گروه‌بندی فسیل‌های یافته شده تحت یک گروه مجزا ادامه یافت. دسته‌ای از دیرین‌مردم‌شناسان اعتقاد داشتند که این آرایه اصولاً نامعتبر بوده و فسیل‌های دسته‌بندی‌شده تحت این گروه همگی ترکیبی از گونه‌های جنوبی کپی و انسان سرده هستند.

در سال ۲۰۰۷ یافته‌های جدید این نظریه که انسان ماهر و انسان راست قامت هم‌زمان می‌زیسته‌اند را تأیید کرد و این باور که این دو گروه، نوادگان جداگانه از یک جد (نیا) هستند را اثبات نمود و این نظریه را که انسان ماهر سلف یا جد انسان راست‌قامت است، باطل کرد.

نظریهٔ دیگر در خصوص رابطهٔ اجدادی انسان ماهر و انسان راست‌قامت ارائه شده‌است مبنی بر اینکه این رابطه کلدوژنتیک بوده و نه آناژنتیک. به این معنا که زیر شاخه‌ای از انسان‌های ماهر به مرور به انسان راست‌قامت تبدیل شده‌اند و زیر شاخه‌ای دیگر تا زمان انقراض بدون تغییر به صورت انسان ماهر ادامهٔ نسل داده‌اند.

اندازه مغز انسان ماهر، نه ۳۶۳ تا ۶۰۰ سی‌سی، آنچنان که قبلاً تصور می‌شد بلکه ۵۵۰ تا ۶۸۷ سی‌سی بوده‌است. یک بازسازی مجازی منتشر شده در سال ۲۰۱۵ حجم کلی جمجمه را ۷۲۹ تا ۸۲۴ میلی‌لیتر ارزیابی کرد که بزرگتر از برآوردهای قبلی بود. حجم مغز انسان ماهر با اندازه متوسط ۶۴۰ حدوداً ۵۰٪ بزرگتر از مغز جنوبی کپی اما به میزان قابل ملاحظه‌ای کوچکتر از مغز انسان خردمند با حجم ۱۳۵۰ تا ۱۴۵۰ سی‌سی است. این انسان‌تبارها با قدی ۱٫۳ متر (۳ فوت و۴ اینچ) کوچکتر از انسان مدرن بوده‌اند.

در سال ۲۰۱۳بخشی از فسیل استخوان آرواره متعلق به ۲٫۸ میلیون سال قبل در منطقه تحقیقاتی لدی- گرو در استان عفر کشف شد. این نمونه قدیمی‌ترین مدرک به دست آمده از انسان (سرده) تاکنون می‌باشد و به نظر می‌رسد متعلق به گونه‌ای حد فاصل جنوبی کپی و انسان ماهر باشد. گونهٔ مورد بحث در دوران پس از تغییر اقلیم در این منطقه می‌زیسته، تغییری که جنگل‌ها و آبراهه‌ها را به دشت‌های هموار و بی‌درخت تبدیل کرد.

فسیل‌ها[ویرایش]

OH62[ویرایش]

یک مجموعهٔ فسیلی (OH62، مخفف هومونین الداوی نمونهٔ ۶۲) توسط دونالد جانسون و تیم وایت در تنگه الداوی به سال ۱۹۸۶ کشف شد. مجموعه‌ای متشکل از استخوان‌هایی مهم از دنده‌های فوقانی و تحتانی و همچنین استخوان بازو و ران که این یافته‌ها در آن زمان مباحث بسیاری برانگیخت.

مکانیزم حرکتی نمونه OH62 بیشتر مبتنی بر ارتباط دندهٔ پیشین و دندهٔ عقبی تشخیص داده شد که مشابه رفتارهای حرکتی گونه‌های بدوی بود. تحلیل‌های اولیه عمدتاً بر مبنای مقایسه با نمونه جنوبی کپی عفاری AL.288 «لوسی» متمرکز بود. بر اساس ابعاد استخوان‌ها –اندازه‌گیری شده یا تخمین‌زده‌شده– طول استخوان‌های فوقانی OH62 مساوی یا بلندتر از AL288 بود، در حالی که استخوان‌های تحتانی (به ویژه استخوان ران) کوتاه‌تر بود.

با استناد به طول استخوان بازو، ۲۶۴ میلی‌متر و طول تخمینی استخوان ران «نه چندان بزرگ‌تر از AL288-1 به طول ۲۸۰ میلی‌متر» ضریب هومروفمورال humerofemoral (طول بازو تقسیم بر طول ران ضرب در ۱۰۰) حدود ۹۵٪ به دست می‌آید که بیشتر با شامپانزه‌های مدرن با ضریب ۱٫۰۰ مشابهت دارد تا انسان مدرن با ضریب متوسط ۰٫۷۲. از این نظر در مقایسه با جنوبی کپی عفاری با ضریب ۰٫۸۵، نمونهٔ OH62 بیشتر بدوی واولیه به حساب می‌آید.

KNMER1813[ویرایش]

KNMER1813 یک استخوان جمجمه نسبتاً کامل با قدمت ۱٫۹ میلیون سال است که در سال ۱۹۷۳ توسط کامویا کمیو در منطقه کوبی فوراً در کنیا کشف شد و با حجم مغز ۵۱۰ سی سی در مقایسه با نمونه‌های قبلی نمونهٔ شاخصی به حساب نمی‌آمد.

OH24[ویرایش]

OH24 (تویگی) یک استخوان جمجمهٔ تغییر شکل یافته با قدمت ۱٫۸ میلیون سال است که در اکتبر ۱۹۶۸ در تنگه الداوی در تانزانیا کشف شد. حجم مغز کمی کوچکتر از ۶۰۰ سی سی بوده و پیشانی آن در مقایسه با نمونه‌های بدوی‌ترِ جنوبی کپی، برآمدگی کمتری دارد.

OH7[ویرایش]

OH7 با قدمت ۱٫۷۵ میلیون سال که توسط ماری و لویس لیکی در ۴ نوامبر ۱۹۶۰ در تنگه الداوی در تانزانیا کشف شد. این فسیل از یک استخوان آرواره تحتانی کامل با دندان تشکیل شده که با توجه به سایز کوچک دندان، محققان حجم مغز این موجود نوجوان را ۳۶۳ سی‌سی تخمین زده‌اند. به همراه این مجموعه حدود ۲۰ تکه استخوان دست چپ نیز به دست آمد. توبیاس و نایپر در شناسایی و کلاسه‌بندی گونهٔ فسیل همکاری داشتند.

KNMER 1805[ویرایش]

KNMER 1805 نمونه‌ای است متعلق به انسان ماهر بزرگ‌سال با قدمت ۱٫۷۴ میلیون سال و متشکل از سه بخش از استخوان جمجمه که در کوبی فورای کنیا کشف شد. سابقاً با توجه به نوع پیش‌آمدگی چانه و شکل جمجمه تصور می‌شد که این نمونه به یک انسان راست‌قامت تعلق داشته باشد.

رژیم غذایی[ویرایش]

براساس تحلیل‌های مایکروویر(Microwear-Texture Analysis) بافت دندانی انسان ماهر (همانند سایر گونه‌های اولیهٔ ردهٔانسان سرده از انسان‌تبارها) به احتمال قوی برای استفاده از غذاهای سفت مناسب نبوده‌است. ترکیب متوسط نسوج مایکرویر، انسان ماهر را در بازه‌ای بین تغذیه‌کنندگان از غذاهای سفت و برگ‌خواران جای می‌دهد.

این محاسبات، نتیجهٔ تحلیل درصد خلل در ساختار سطحی دندان (تناوب و عمق پوسیدگی دندان ناشی از مصرف نوع بخصوصی از مواد غذایی) می‌باشد. اندازه‌گیری دوام رویهٔ دندانی در یک گونه با توجه به مصرف نوع خاص مواد غذایی آن گونه، شیوه‌ای به شدت مرسوم بوده و از این رو قابل استناد می‌باشد. این اندازه‌گیری‌ها دلالت بر آن دارد که رژیم غذایی انسان ماهر در گذر زمان غذاهای متنوعی را در برمی‌گرفته و او موجودی همه‌چیزخوار به‌شمار می‌آمده‌است.

تفاسیر[ویرایش]

گمان می‌رود که انسان ماهر در استفاده از ابزار سنگی الدوایی متعلق به پارینه سنگی زیرین، استاد بوده و از ورقه‌های سنگی استفاده می‌کرده‌است. او این ابزار را برای قصابی و کندن پوست حیوانات به کار می‌برده. این ورقه‌های سنگی پیشرفته‌تر از انواع پیشین خود بودند و به انسان ماهر این امکان را دادند که در نبرد بر ضد نخستی سانان برای تسخیر محیط زیست اطراف فاتح میدان باشد.

این نظریه که آیا انسان ماهر، نخستین گونه از هومنین‌ها بوده که فناوری ابزار سنگی را به کار برده هنوز محل مناقشه است، چنان‌که در مجاورت جنوبی کپی گارهی نیز با قدمت ۲٫۶ میلیون سال، ابزار سنگی کشف شده‌است.

اتصال استخوان مفصل دنده پیشین به دنده پشتی در انسان ماهر مشابه عفاری‌های اولیه بوده که کمتر شبیه انسان‌هاست. این بدین معناست که شاید انسان خردمند برخلاف باورهای موجود، چندان مشابه انسان ماهر نبوده. حال آنکه تناسبات بدنی انسان ماهر مطابق با شواهد کارنیودنتال (مطالعه استخوان فک و جمجمه) مشابهت بیشتری با انسان راست‌قامت را نشان می‌دهد.

غالب متخصصین بر این باورند که هوش و سازماندهی اجتماعی در انسان‌های ماهر بسیار تکامل‌یافته‌تر و آگاهانه‌تر از نمونه‌های مشابه در جنوبی‌کپی‌ها و شامپانزه‌ها بوده‌است. انسان ماهر در ابتدا از ابزار برای در هم شکستن و شکافتن استفاده می‌کرده، مثلاً برای دریدن گوشت مردار و نه برای دفاع یا شکار؛ لذا علی‌رغم استفاده از ابزار، انسان ماهر شکارچی موفقی نبوده‌است، برخلاف خواهرانش (احتمالاً منظور انسان راست‌قامت است) یا به تعبیر برخی نوادگانش.

بنا بر شواهد فسیلی فراوان موجود، انسان ماهر قوت غالب حیوانات شکارچی بزرگ مانند دینوفلیس‌ها بوده، نوعی گربهٔ شکارچی عظیم‌الجثه با دندان‌های بزرگ و بیرون‌زده با اندازه‌ای مشابه جگوار.

انسان ماهر با گونه‌های دیگری از نخستی‌سانانِ دوپای انسان‌گونه، همزیستی داشته که از آن جمله می‌توان به گونهٔ پرامردم بویسی اشاره کرد که گمان می‌رود این همزیستی چندین هزار سال ادامه داشته‌است.

احتمالاً انسان ماهر به علت ابداع سریع‌تر ابزار و نوع رژیم غذایی متنوع‌تر توانسته‌است بقای خود و گونه‌های دیگر نوادگانش را تضمین نماید، حال آن که پرامردم بویسی و سایر گونه‌های پرامردمی از مجموعهٔ فسیلی ناپدید شده‌اند. (FOSSIL RECORD)

انسان ماهر همچنین برای دوره‌ای به طول ۵۰۰۰۰۰ سال با انسان راست‌قامت در آفریقا همزیستی داشته‌است.

منابع[ویرایش]

  • Wood, Bernard, Collard, Mark. "The Human Genus". Science, New Series, 284 (5411) 65–71

Homo habilis
Temporal range: 2.3–1.5 Ma
Homo habilis skull - Naturmuseum Senckenberg - DSC02097.JPG
Lateral view of the KNM-ER 1813 cranium (replica), Naturmuseum Senckenberg
Scientific classification edit
Kingdom: Animalia
Phylum: Chordata
Class: Mammalia
Order: Primates
Suborder: Haplorhini
Infraorder: Simiiformes
Family: Hominidae
Subfamily: Homininae
Tribe: Hominini
Genus: Homo
Species:
H. habilis
Binomial name
Homo habilis
Leakey et al., 1964

Homo habilis is a proposed archaic species of Homo, which lived between roughly 2.1 and 1.5 million years ago, during the Gelasian and early Calabrian stages of the Pleistocene geological epoch.[1]

The type specimen is OH 7, discovered in 1960 at Olduvai Gorge in Tanzania, associated with the Oldowan lithic industry; the fossils were identified as a separate species of Homo with the proposed binomial name of H. habilis ("handy man") in 1964.[2] In its appearance and morphology, H. habilis is intermediate between Australopithecus and the somewhat younger Homo erectus and its classification in the genus Homo has been the subject of controversial debate since its original proposal.[3] A main argument for its classification as the first Homo ("human") species was its use of flaked stone tools. However, evidence for earlier tool use (3.39 million years ago) by undisputed members of Australopithecus has been found in the 1990s.[4][5]

In January 2019, scientists reported that Australopithecus sediba is distinct from, but shares anatomical similarities to, both the older Australopithecus africanus, and the younger Homo habilis.[6]

Classification as Homo

Forensic reconstruction of an adult female H. habilis by Élisabeth Daynès (2010), based on the KNM-ER 1813 cranium.

There has been scholarly debate regarding its placement in the genus Homo rather than the genus Australopithecus.[7][8] The small size and rather primitive attributes have led some experts (Richard Leakey among them) to propose excluding H. habilis from the genus Homo and placing them instead in Australopithecus as Australopithecus habilis.[9]

Louis Leakey (father of Richard Leakey), the British-Kenyan paleoanthropologist who was the first to suggest the existence of H. habilis, and his wife, Mary Leakey, found the first trace of H. habilis in 1955: two hominin teeth. These were later classified as "milk teeth", and therefore considered difficult to link to taxa, unlike permanent teeth.

H. habilis was short and had disproportionately long arms compared to modern humans; however, it had a less protruding face than the australopithecines from which it is thought to have descended. H. habilis had a cranial capacity slightly less than half of the size of modern humans. Despite the ape-like morphology of the bodies, H. habilis remains are often accompanied by primitive stone tools (e.g. Olduvai Gorge, Tanzania and Lake Turkana, Kenya).

Homo habilis has often been thought to be the ancestor of the more gracile and sophisticated Homo ergaster, which in turn gave rise to the more human-appearing species, Homo erectus. Debates continue over whether all of the known fossils are properly attributed to the species, and some paleoanthropologists regard the taxon as invalid, made up of fossil specimens of Australopithecus and Homo.[10] New findings in 2007 seemed to confirm the view that H. habilis and H. erectus coexisted, representing separate lineages from a common ancestor instead of H. erectus being descended from H. habilis.[11] An alternative explanation would be that any ancestral relationship from H. habilis to H. erectus would have to have been cladogenetic rather than anagenetic (meaning that if an isolated subgroup population of H. habilis became the ancestor of H. erectus, other subgroups remained as unchanged H. habilis until their much later extinction).[12]

Discoveries at Dmanisi, Georgia, which had diverse physical traits and differences in tooth wear, suggest to some scholars that all the contemporary groups of early Homo in Africa, including Homo ergaster, Homo habilis, and Homo rudolfensis are of the same species and should be assigned to Homo erectus, with the implication that variation between these "species" represents the prolonged evolution of one lineage, rather than interspecific differences.[13][14][15][16]

Morphology

H. habilis brain size has been shown to range from 550 cm3 (34 cu in) to 687 cm3 (41.9 cu in), rather than from 363 cm3 (22.2 cu in) to 600 cm3 (37 cu in) as previously[year needed] thought.[8][17]

A virtual reconstruction published in 2015 estimated the endocranial volume at between 729 ml (25.7 imp fl oz; 24.7 US fl oz) and 824 ml (29.0 imp fl oz; 27.9 US fl oz), larger than any previously published value.[18]

H. habilis' brain capacity of around 640 cm3 (39 cu in) was on average 50% larger than australopithecines, but considerably smaller than the 1,350 cm3 (82 cu in) to 1,450 cm3 (88 cu in) range of modern Homo sapiens. These hominins were smaller than modern humans, on average standing no more than 1.3 m (4 ft 3 in).

The body proportions for H. habilis are in accordance with craniodental evidence, suggesting closer association with H. erectus.[19]

Homo habilis KNM-ER 1813 not a cast

Diet

Based on dental microwear-texture analysis, Homo habilis (as well as other early Homo-class hominins) likely did not specialize on particularly tough foods. Microwear-texture complexity is, on average, somewhere between that of tough-food feeders and leaf feeders (folivores.)[20] These measurements are analyses of the percentages of tooth surface structure containing "pits" (frequency and depth of dental damage resulting from consumption of certain foods across species). It is a heavily used, and henceforth widely accepted as reliable, measure of wear that a species, on average, endures from eating certain food. These measurements point to an increasingly generalized, and generally omnivorous diet in Homo habilis.[21]

Behaviour

Forensic reconstruction of Homo habilis, , exhibit in LWL-Museum für Archäologie, Herne, Germany (2007 photograph).[22]

Homo habilis is thought to have mastered the Lower Paleolithic Olduwan tool set, which used stone flakes. H. habilis used these stones to butcher and skin animals.[23] These stone flakes were more advanced than any tools previously used, and gave H. habilis the edge it needed to prosper in hostile environments previously too formidable for primates. Whether H. habilis was the first hominin to master stone tool technology remains controversial, as Australopithecus garhi, dated to 2.6 million years ago, has been found along with stone tool implements.

Most experts assume the intelligence and social organization of H. habilis were more sophisticated than typical australopithecines or chimpanzees. H. habilis used tools primarily for scavenging, such as cleaving meat off carrion, rather than defense or hunting. Yet, despite tool usage, H. habilis was not the master hunter its sister species (or descendants) proved to be, as ample fossil evidence indicates H. habilis was a staple in the diet of large predatory animals, such as Dinofelis, a large scimitar-toothed predatory cat the size of a jaguar.[24]

Homo habilis coexisted with other Homo-like bipedal primates, such as Paranthropus boisei, some of which prospered for many millennia. However, H. habilis, possibly because of its early tool innovation and a less specialized diet, became the precursor of an entire line of new species, whereas Paranthropus boisei and its robust relatives disappeared from the fossil record. H. habilis may also have coexisted with H. erectus in Africa for a period of 500,000 years.[25]

Fossils

OH 7

Reconstruction of OH 7: Skull, facial reconstruction and artistic portrait (Cinquantenaire Museum, Brussels, 2016 photograph)

OH 7 dates to 1.75 million years old, and was discovered by Mary and Louis Leakey on 4 November 1960 at Olduvai Gorge, Tanzania. It is a lower jaw complete with teeth; due to the size of the small teeth, researchers estimate this juvenile individual had a brain volume of 363 cm³. In 1964, found were more than 20 fragments of the left hand. Leakey, paleontologist John Napier, and paleoanthropologist Phillip Tobias identified these discoveries as Homo habilis and assisted in classifying OH 7 as the type fossil.[26]

The OH 7 hand of Homo habilis combines traits associated with a precision grip and adaptations related to climbing, which fits well with the semi-long, humanlike hindlimb proportions and a rather chimpanzee-like upper-to-lower arm ratio.

OH 24

OH 24 (Twiggy) is a roughly deformed cranium about 1.8 million years old discovered in October 1968 at Olduvai Gorge, Tanzania. The brain volume is just under 600 cm³; also, a reduction in the protruding face is present compared to members of more primitive australopithecines.

KNM-ER 1813

KNM-ER 1813 is a relatively complete cranium, which dates to 1.9 million years old, discovered at Koobi Fora, Kenya by Kamoya Kimeu in 1973. The brain capacity is 510 cm³, not as impressive as other early specimen and forms of H. habilis discovered.

KNM-ER 1805

KNM-ER 1805 is a specimen of an adult H. habilis made of three pieces of cranium dating to 1.74 million years old from Koobi Fora, Kenya, discovered in 1974. Previous assumptions were that this specimen belongs to H. erectus based on the degree of prognathism and overall cranial shape.

OH 62

One set of fossil remains (OH 62, for "Olduvai Hominid specimen 62"), discovered by Donald Johanson and Tim White in Olduvai Gorge in 1986, included the important upper and lower limbs, specifically the humerus and femur.[27] Their finding stimulated some debate at the time.[28] Locomotor affinities of OH 62 have been assessed primarily on the basis of its forelimb to hind limb proportions, which are known to be associated with locomotor behavior among living primates. Initial analyses concentrated on comparisons to the Australopithecus afarensis A.L. 288-1 ("Lucy"). In most dimensions—measured or estimated—the OH 62 upper limb remains equaled or exceeded those of A.L. 288-1, while its lower limb remains (principally the femur) appeared to be smaller. In particular, using a length estimate for the humerus of 264 mm, and a length estimate for the less complete femur of "no greater than that of A.L. 288-1 (280 mm)," a possible humerofemoral length index is close to 95%, which is more like that of modern chimpanzees (averaging about 1.00) than modern humans (averaging about 0.72). In this sense, it was more "primitive" than A.L. 288-1, with a length index of 0.85.[29]

LD 350-1

LD 350-1 is a fossil jawbone fragment discovered in 2013, which has been dated to 2.8 million years ago and argued to be intermediate between Australopithecus and H. habilis.[30] The fossil was claimed as the earliest evidence of the genus Homo known to date. The individual in question lived just after a major climate shift in the region, when forests and waterways were rapidly replaced by arid savannah.[31]

See also

Notes

  1. ^ Friedemann Schrenk, Ottmar Kullmer, Timothy Bromage, "The Earliest Putative Homo Fossils", chapter 9 in: Winfried Henke, Ian Tattersall (eds.), Handbook of Paleoanthropology, 2007, pp. 1611–1631, doi:10.1007/978-3-540-33761-4_52. This date range overlaps with the emergence of Homo erectus. New York Times article Fossils in Kenya Challenge Linear Evolution published 9 August 2007.
  2. ^ Wood, Bernard "Fifty Years After Homo habilis", Nature. 3 April 2014. pp. 31–33.
  3. ^ Collard, Mark; Wood, Bernard (2015). "Defining the Genus Homo". Handbook of Paleoanthropology. pp. 2107–2144. doi:10.1007/978-3-642-39979-4_51. ISBN 978-3-642-39978-7.
  4. ^ Jones, S.; Martin, R.; Pilbeam, D., eds. (1994). The Cambridge Encyclopedia of Human Evolution. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-32370-3.
  5. ^ McPherron, Shannon P.; Zeresenay Alemseged; Curtis W. Marean; Jonathan G. Wynn; Denne Reed; Denis Geraads; Rene Bobe; Hamdallah A. Bearat (2010). "Evidence for stone-tool-assisted consumption of animal tissues before 3.39 million years ago at Dikika, Ethiopia". Nature. 466 (7308): 857–860. Bibcode:2010Natur.466..857M. doi:10.1038/nature09248. PMID 20703305.
  6. ^ Dartmouth College (17 January 2019). "Understanding our early human ancestors: Australopithecus sediba". EurekAlert!. Retrieved 21 January 2019.
  7. ^ Wood and Richmond; Richmond, BG (2000). "Human evolution: taxonomy and paleobiology". Journal of Anatomy. 197 (Pt 1): 19–60. doi:10.1046/j.1469-7580.2000.19710019.x. PMC 1468107. PMID 10999270. p. 41: "A recent reassessment of cladistic and functional evidence concluded that there are few, if any, grounds for retaining H. habilis in Homo, and recommended that the material be transferred (or, for some, returned) to Australopithecus (Wood & Collard, 1999)."
  8. ^ a b Australian Museum: http://australianmuseum.net.au/Homo-habilis.
  9. ^ Miller J. M. A. (2000). "Craniofacial variation in Homo habilis: an analysis of the evidence for multiple species". American Journal of Physical Anthropology. 112 (1): 103–128. doi:10.1002/(SICI)1096-8644(200005)112:1<103::AID-AJPA10>3.0.CO;2-6. PMID 10766947.
  10. ^ Tattersall, I., & Schwartz, J. H., Extinct Humans, Westview Press, New York, 2001, p. 111.
  11. ^ F. Spoor; M. G. Leakey; P. N. Gathogo; F. H. Brown; S. C. Antón; I. McDougall; C. Kiarie; F. K. Manthi; L. N. Leakey (2007-08-09). "Implications of new early Homo fossils from Ileret, east of Lake Turkana, Kenya". Nature. 448 (7154): 688–691. doi:10.1038/nature05986. PMID 17687323.
  12. ^ F. Spoor; M. G. Leakey; P. N. Gathogo; F. H. Brown; S. C. Antón; I. McDougall; C. Kiarie; F. K. Manthi; L. N. Leakey (2007-08-09). "Implications of new early Homo fossils from Ileret, east of Lake Turkana, Kenya". Nature. 448 (7154): 688–691. doi:10.1038/nature05986. PMID 17687323. "A partial maxilla assigned to H. habilis reliably demonstrates that this species survived until later than previously recognized, making an anagenetic relationship with H. erectus unlikely" (emphasis added).
  13. ^ Margvelashvili, Ann; Zollikofer, Christoph P. E.; Lordkipanidze, David; Peltomäki, Timo; León, Marcia S. Ponce de (2013-10-02). "Tooth wear and dentoalveolar remodeling are key factors of morphological variation in the Dmanisi mandibles". Proceedings of the National Academy of Sciences. 110 (43): 17278–83. Bibcode:2013PNAS..11017278M. doi:10.1073/pnas.1316052110. ISSN 0027-8424. PMC 3808665. PMID 24101504.
  14. ^ Lordkipanidze, David; Ponce de León, Marcia S.; Margvelashvili, Ann; Rak, Yoel; Rightmire, G. Philip; Vekua, Abesalom; Zollikofer, Christoph P. E. (2013-10-18). "A Complete Skull from Dmanisi, Georgia, and the Evolutionary Biology of Early Homo". Science. 342 (6156): 326–331. Bibcode:2013Sci...342..326L. doi:10.1126/science.1238484. ISSN 0036-8075. PMID 24136960.
  15. ^ "New Fossil May Trim Branches of Human Evolution - Science Friday". Science Friday. Retrieved 2018-01-30.
  16. ^ "Dmanisi Human: Skull from Georgia Implies All Early Homo Species were One | Anthropology | Sci-News.com". Breaking Science News | Sci-News.com. Retrieved 2018-01-30.
  17. ^ Brown, Graham; Fairfax, Stephanie; Sarao, Nidhi. Tree of Life Web Project: Human Evolution. Link: http://tolweb.org/treehouses/?treehouse_id=3710.
  18. ^ F. Spoor; P. Gunz; S. Neubauer; S. Stelzer; N. Scott; A. Kwekason; M. C. Dean (2015). "Reconstructed Homo habilis type OH 7 suggests deep-rooted species diversity in early Homo". Nature. 519 (7541): 83–86. doi:10.1038/nature14224. PMID 25739632.
  19. ^ Body Proportions of Homo Habilis Reviewed, Martin Haeusler, Journal of Human Evolution, Vol 46, Issue 4, p 433-465, pub APR 2004
  20. ^ Ungar, Peter (9 February 2012). "Dental Evidence for the Reconstruction of Diet in African Early Homo". Current Anthropology. 53: S318–S329. doi:10.1086/666700.
  21. ^ Ungar, Peter; Grine, Frederick; Teaford, Mark; Zaatari, Sireen (1 January 2006). "Dental Microwear and Diets of African Early Homo". Journal of Human Evolution. 50 (1): 78–95. doi:10.1016/j.jhevol.2005.08.007. PMID 16226788.
  22. ^ by W. Schnaubelt & N. Kieser (Atelier WILD LIFE ART); see Westfalen_in_der-Alt-und_Mittelsteinzeit, Landschaftsverband Westfalen-Lippe, Münster (2013), fig. 42.
  23. ^ Pollard, Elizabeth (2014-12-16). Worlds Together, Worlds Apart. 500 Fifth Avenue, New York, N.Y. 10110. p. 11. ISBN 978-0-393-91847-2.
  24. ^ Hillary Mayell. "Killer Cats Hunted Human Ancestors". National Geographic News. Retrieved 2008-02-15.
  25. ^ Urquhart, James (8 August 2007). "Finds test human origins theory". BBC News. Retrieved 27 July 2007.
  26. ^ "Alice Roberts - Evolution The Human Story - 2011.pdf". Google Docs. Retrieved 2018-11-17.
  27. ^ Donald C. Johanson; Fidelis T. Masao; Gerald G. Eck; Tim D. White; Robert C. Walter; William H. Kimbel; Berhane Asfaw; Paul Manega; Prosper Ndessokia; Gen Suwa (21 May 1987). "New partial skeleton of Homo habilis from Olduvai Gorge, Tanzania". Nature. 327 (6119): 205–209. doi:10.1038/327205a0. PMID 3106831.
  28. ^ Wood, Bernard (21 May 1987). "Who is the 'real' Homo habilis?". Nature. 327 (6119): 187–188. doi:10.1038/327187a0. PMID 3106828.
  29. ^ "Relative Limb Strength and Locomotion in Homo habilis", Ruff, Christopher, American Journal of Physical Anthropology, 138:90–100 (2009)
  30. ^ Villmoare B., Kimbel H., Seyoum C., Campisano C., DiMaggio E., Rowan J., Braun D., Arrowsmith J., Reed K. (2015). Early Homo at 2.8 Ma from Ledi-Geraru, Afar, Ethiopia. Science. doi:10.1126/science.aaa1343. See also e.g. "Oldest known member of human family found in Ethiopia". New Scientist. 4 March 2015. Retrieved 7 March 2015., Ghosh, Pallab (4 March 2015). "'First human' discovered in Ethiopia". bbc.co.uk. Retrieved 7 March 2015..
  31. ^ "Vertebrate fossils record a faunal turnover indicative of more open and probable arid habitats than those reconstructed earlier in this region, in broad agreement with hypotheses addressing the role of environmental forcing in hominin evolution at this time." DiMaggio E. N.; Campisano, C. J.; Rowan, J.; Dupont-Nivet, G.; Deino, A. L.; et al. (2015). "Late Pliocene fossiliferous sedimentary record and the environmental context of early Homo from Afar, Ethiopia". Science. 347 (6228): 1355–9. doi:10.1126/science.aaa1415. PMID 25739409.

References

External links