پارچه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
یک بازار پارچه در پیاده‌روهای شهر کراچی پاکستان.

پارچه لایه‌ای نرمش‌پذیر است که از شبکه‌ای از نخ‌ها و یا الیاف طبیعی یا مصنوعی تشکیل شده‌است. که نوع نخ‌ها و یا الیاف و ساختار و نحوه قرار گیری انها در کنار یکدیگر ساختمان پارچه و خصوصیات فیزیکی آن را بوجود می‌آورد.[۱] پارچه را از روشهای بافت تاری-پودی، بافت حلقوی(کش‌بافی یا قلاب بافی)، روشهای بی بافت، گره زدن تولید می‌شود.

پارچه‌ها از نظر مواد بکار رفته انواع گوناگون دارند از جمله پنبه‌ای(نخی)، پشمی، ابریشمی. غیره. به بخشی از بازار که پارچه‌فروشی‌ها در آن قرار دارند بازار بزازها گفته می‌شود.[۲]

پیشینهٔ بافت پارچه در ایران[ویرایش]

کاوش‌ها و پژوهش‌های دانشمندان و پژوهشگران در صد سالهٔ اخیر نشان داده است که ایرانیان از پیشتازانی بوده‌اند که به کار بافندگی پارچه پرداخته‌اند. حتا ساکنین ایران باستان در دورهٔ دوم سنگ (یا به اصطلاح عصر حجر میانین) با فن پارچه‌بافی آشنا بوده‌اند. برای اثبات این واقعیت، بهترین گواه؛ سفال‌ها، نگین‌ها و مهره‌هایی‌اند که بیش از هشت هزار سال قبل از میلاد در ژرفای خاک‌های این مرز و بوم جا گرفته‌اند. پروفسور کارلتون کن که برای ادارهٔ کل باستان‌شناسی کار می‌کرد، ضمن کاوش‌هایی در سال‌های ۱۳۲۸ تا ۱۳۲۹ (1949 تا 1950) در غاری موسوم به غار کمربند در نزدیکی دریای کاسپین، پارچه‌هایی به دست آورد که ثابت می‌کند اقوام ایرانی از همان آغاز غارنشینی، پشم گوسفند و بز را به‌صورت پارچه می‌بافتند. آزمایش‌هایی که با کربن ۱۴ بر روی پارچه‌ها انجام گرفت، نشان داد که قدمتشان به ۶۵۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسد. [۳]

لنگرها و دوک‌هایی که طی سی سال اخیر در حفاری‌های مختلف به‌دست آمده گواه وجود کارگاه‌های بافندگی در ایران کهن است. باستان‌شناسانی چون پروفسور گیرشمن و دکتر فیلیس اکرمن تایید می‌کنند که عمر این دوک‌ها و لنگرها، با نخستین آثار سکونت انسان در فلات ایران مطابقت کامل دارد. در دورهٔ تمدن شوش (۴۵۰۰ سال قبل از میلاد) فن پارچه‌بافی با توجه به ظرافت پارچه، راه کمال را طی کرده است؛ تیغهٔ مسینی که با سفال‌های عهد اول در شوش به‌دست آمده و اثر املاح مس بر روی پارچه‌ای که تیغه را در آن پیچیده بودند، گواه این مدعاست. هم‌اکنون قسمت‌هایی از این قطعه پارچه در موزه لوور موجود است. [۳]

از نوشته‌های گزنفون چنین برمی‌آید که، در دورهٔ مادها پارچه‌هایی زیباتر و بهتر از گذشته بافته می‌شده است. چنانکه کورش هخامنشی تحت‌تاثیر زیبایی و کمال لباس مادها قرار گرفت و نزدیکان خود را نیز برآن داشت تا مانند مادها لباس بپوشند. [۴]

نساجی ایران در دوره هخامنشی به‌ویژه در زمینهٔ بافت پارچه‌های ابریشمی، پشمی نرم و لطیف، مشهور بود و شاهان این دوره به داشتن لباس‌های زیبا و فاخر شهرت داشتند. یکی از دلایلی که برای نشان دادن پیشرفت صنعت پارچه‌بافی در زمان هخامنشیان ارائه می‌شود این است که اسکندر با آن همه تعصب یونانی‌گری، برحسب نوشته‌های هرودوت و پلوتارک از زمان ورود به ایران تا هنگام مرگش لباس‌های زربفت ایرانی بر تن می‌کرد. پلوتارک و دبودور همچنین نوشته‌اند که پارچه‌های زری که تار آن را از طلا و نقره می‌کشیدند و همچنین مخمل، پارچه‌های پشمی و پارچه‌های کتانی ایران در دورهٔ هخامنشیان بی اندازه مطلوب بود. [۵]

پس از انقراض دولت هخامنشی، مدت ۵ قرن از نظر بسیاری از صنایع و هنرها از جمله صنعت بافندگی پیشرفت چشمگیری پدید نیامد. این توقف صنعتی و هنری مولود دو عامل است. یکی نفوذ تمدن و سلیقه یونانی‌ها در دوره سلوکی‌ها که موجب امحای فرهنگ و تمدن ایران و توقف هرگونه پیشرفتی در فنون و صنایع خاص ایرانی شد. دوم روحیهٔ جنگجویی و جهانگیری پادشاهان اشکانی که هرچند افتخارات تاریخی بسیاری را سبب شد و در بعضی مواقع ناگزیر به جنگ بودند، با این همه پادشاهان این دوره را از پرداختن به این هنر، تشویق و تربیت صنعتگران و هنرمندان فارغ می‌کرد. از زمان اشکانیان یافته‌های فراوانی در دست نیست تنها اثری که از نساجی این دوره به‌دست آمده چند تکه پارچهٔ ابریشمی است که به‌همراه قطعه پارچه‌های بافته شده در چین، ضمن کشفیات ناحیهٔ لولان در منتهی‌الیه ایران خاوری امروز به دست آمده است.[۶]

به گفتهٔ اکثریت قریب به‌اتفاق پژوهشگران و مورخان، دورهٔ ساسانی یکی از درخشان‌ترین و گویاترین دوره‌ها از نظر بافندگی بوده است. مسعودی در کتاب مروج‌الذهب می‌نویسد: «نیمی از شوکت و عظمت این دوره را باید در توسعهٔ صنایع از جمله صنعت بافندگی جستجو کرد.» خوشبختانه بافته‌های این دوره به‌وفور در موزه‌ها و کلیساهای غربیان حفظ شده است. دکتر محمد حسن زکی در کتاب صنایع ایران بعد از اسلام درباره بافته‌های این دوره می‌گوید: «در این دوره، بافندگی ایران به اوج عظمت، ترقی و رونق خود رسید.» [۶]

در دورهٔ اسلامی به سبب درگیری عمومی ایرانیان با اعراب و چند پارگی حکومت‌ها در دوره‌های مختلف، صنعت بافندگی از درخشندگی و پیشرفت افتاده بود و در بسیاری از دوره‌ها صنعت پارچه‌بافی چنان سیر نزولی می‌پیمود که گمان نمی‌رفت دیگر هرگز شکوفا شود. مهاجمان هم دلِ خوشی از تمدن و فرهنگ ایرانی نداشتند، با این همه صنعت پارچه‌بافی با ایستادگی هرچه تمام‌تر، بار دیگر خود را نمایان ساخت. هنرمندان این پیشهٔ ظریف با وجود آنکه بسیاری از خلفا، با خوار شمردن آن و این‌که جولاهگی شغل پستی است درصدد نابودی آن برآمدند، چنان کردند که پارچه‌بافان در زمرهٔ نجیب‌ترین، با اعتبارترین و اصلی‌ترین شاغلان به‌حساب آمدند.[۷]

دروران سلاجقه را باید دوران شکوفایی دوبارهٔ هنر ایران دانست. از آن دوره حدود ۵۰ تکه پارچه باقی مانده‌است که اوج هنر در آنها دیده می‌شود. در این دوره پیچیده‌ترین و ظریف‌ترین نقشه‌ها بافته می‌شد. در این دوره بافت شطرنجی یک‌درمیان و دولا معمول‌تر بود و پارچه‌های دورو و اطلسی در کمال مهارت رایج بود.[۶]

پروفسور پوپ در کتاب شاهکارهای هنر ایران به شناسایی نابسامانی‌ها و عقب‌ماندگی‌های سال‌های استیلای مغول بر ایران در زمینه نساجی می‌پردازد. او معتقد است : «استیلای مغول با آنکه نخست در سفال‌سازی و فلزکاری تاثیر مهمی نداشت، طراحی پارچه را به‌کلی تغییر داد. نقش‌هایی که از پیش از اسلام رواج داشت به‌کلی متروک شد. ترکیب‌ها و تصاویر همه از رواج افتادند. رنگ روشن و حتی سفید که برای زمینه‌های طرح‌ها انتخاب می‌شد تا طرحو شکل را برجسته‌تر جلوه دهد دیگر به‌کار نرفت و به‌جای آن رنگ‌های تند و تیره برای زمینه معمول شد. حتی روش کار هم تغییر کرد. سبک پارچه‌ها کم‌وبیش یکنواخت بود و اصل و منشاء طرح‌های این دوره غالباً نامعلوم است. هجوم سبک چینی و مغولی که سرشار از خشونت بود در پارچه‌بافی موثر افتاد. در دوره تیموری پارچه‌بافان را از شهرهای مختلف جمع‌آوری، و به سمرقند اعزام کردند تا در آنجا مشغول کار گردند. بدیهی است آنچه در قالب دستور و سلیقه تیموریان به‌وجود آمد نمی‌توانست گامی به‌سوی پیشرفت باشد.»[۸]

به حقیقت باید گفت دوران صفویان، اوج شکوه و بلندی هنر و تمدن ایرانیان بوده‌است که پس از اسلام مانند آن دیده و شنیده نشده‌است. آنان دوباره نام ایران را در اندیشه‌ها زنده کردند. بر اثر حمایت بی‌دریغ شاهان صفوی از هنرمندان توفیق عظیمی در پارچه‌بافی به‌دست آمد. به‌راحتی می‌توان پذیرفت که هنرمندان این دوره خاصه در زمان شاه عباس کبیر بافته شده است در تمام تاریخ هنر نساجی جهان همتا ندارد.[۸]

با سقوط صفویان به دست افغانها، چراغ هنر ایران هم رو به خاموشی گرایید. افشاریه و زندیه و قاجاریان هم هیچ کاری برای نجات آن انجام ندادند. اگر دوره قاجاریه را یکی از بدترین و دردآورترین دوران در طول تاریخ ایران در زمینه صنعت نساجی و بافندگی پارچه‌های دستی و سنتی بدانیم، بجاست. از طرفی دوره قاجار مصادف است با نهضت همه جانبه کارخانه‌های پارچه‌بافی اروپا، همچنین پارچه‌های روسی که افراد سودجو با رضایت شاهان وقت بی‌رویه و ارزان وارد کشور می‌کردند و مانع برابری تولید کارگاه‌های دستی و سنتی با کارگاه‌های ماشینی می‌شد. صنعتگران و هنرمندان هم که نه حمایتی می‌شدند و نه بازاری برای فروش دست از کار کشیدند واین هنر چندین هزار ساله را به‌دست فراموشی سپردند. [۹]

انواع پارچه[ویرایش]

پارچه‌های شناخته شده در بازار سنتی ایران:[۱۰]

پارچه زربفت برجسته
  • چیت (= پارچهٔ پنبه‌ای و نقش داری که بیشتر مزین به نقش گل‌های کوچک و بزرگ بود)
  • چلوار (= پارچهٔ پنبه‌ای سفید و آهار دار و بسیار پر مصرفی که از آن پیراهن و زیرجامه و ملحفه و روبالشی تهیه می‌کردند)
  • کرباس (= کرباس یا کرپاس، پارچهٔ پنبه‌ای سفید و درشت بافت که غالباً زنان و مردان روستایی از آن جامه می‌ساختند و برای کفن نیز به کار می‌رفت)
  • متقال (= پارچهٔ پنبه‌ای سفید شبیه به کرباس اما از آن لطیف تر)
  • کتان (= پارچه‌ای که از الیاف ساقهٔ کتان ساخته می‌شود. کتان گیاه علفی یکساله‌ای است دارای برگ‌های سبز مات و ساقهٔ متشکل از الیاف نرم و بلند. از این الیاف نخ کتانی هم به دست می‌آورند)
  • مخمل (= پارچه‌ای نخی یا ابریشمی که یک روی آن صاف و روی دیگر دارای پرزهای لطیف و نزدیک به هم و به یک سو خوابیده‌است)
  • حریر (= پارچهٔ ابریشمی نازک) وال، تور، فاستونی
  • ململ (= نوعی پارچهٔ نخی لطیف و نازک و سفید)
  • ماهوت (= پارچه‌ای ضخیم تمام پشم، نرم، کمی براق، با سطح پرز دار)
  • کریشه (پارچهٔ سبک نخی دارای گل‌های برجسته)
  • کلوکه (= پارچهٔ نخی که بیشتر برای چادر مشکی بکار می‌رفت)
  • کرپدوشین (= یا کربدوشین پارچه‌ای از خانوادهٔ کرپ که از ابریشم خام بافته می‌شد)
  • آغبانو (= پارچه‌ای نازک و پنبه‌ای که بیشتر برای چارقد و چادر به مصرف می‌رسید)
  • گاواردین (= نوعی پارچهٔ معتبر و مرغوب انگلیسی که بیشتر به مصرف کت و شلوار مردانه می‌رسد)
  • دبیت (= پارچه‌ای نخی که بیشتر آستر لباس و رویهٔ لحاف می‌شد و نوع علی اکبری آن از همه مرغوب تر بود.حاج علی اکبر شخصی بود که دبیت را به کارخانه‌های دبیت بافی لندن سفارش می‌داد)
  • مخمل‌های کاشان
  • زربفت‌های کاشان (= پارچه‌های زربفتی که در کاشان بافته می‌شود)
  • زربفت‌های یزد (= زربفت‌هایی که به دست زنان زردشتی یزد بافته می‌شد)
  • بورسا (= بروسا یکی از بنادر معروف ترکیه‌است که محصولات ابریشمی آن شهرت جهانی داشت)
  • شال‌های کشمیر (= این شال‌ها را به تقلید از شال‌های کشمیر با پشم شتر در کرمان می‌بافتند)
  • پارچه‌های زری دوزی شدهٔ اصفهان
  • قدک نخی قزوین
  • عبای لار.
  • شیرشکری
  • بادیس

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «Textile Terms». textile museum. بازبینی‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۰۷. 
  2. از بازار کفاش‌ها تا سرای دلگشا.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ گل‌های ابریشمی، ص ۲۰.
  4. گل‌های ابریشمی، ص ۲۲.
  5. گل‌های ابریشمی، ص ۲۲ تا ۲۳.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ گل‌های ابریشمی، ص ۲۴.
  7. گل‌های ابریشمی، ص ۲۵.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ گل‌های ابریشمی، ص ۲۶.
  9. گل‌های ابریشمی، ص ۲۷ تا۲۸.
  10. طهران قدیم، ص ۲۳۳.

منابع[ویرایش]

  • مژگانی، سید حسین. گل‌های ابریشمی، تهران: انتشارات سروش، ۱۳۸۰. ISBN 964-435-587-3. سروش خانه کتاب
  • شهری، جعفر. طهران قدیم، تهران: انتشارات معین، جلد سوم، ۱۳۷۶.
  • «از بازار کفاش‌ها تا سرای دلگشا». روزنامهٔ شرق، سه‌شنبه ۳ شهریور ۱۳۸۳.
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پارچه موجود است.
"Fabric" redirects here. For other uses, see Fabric (disambiguation) and Textile (disambiguation).
Sunday textile market on the sidewalks of Karachi, Pakistan
Simple textile – magnified
A small fabric shop in Al-Mukalla, Yemen
Late antique textile, Egyptian, now in the Dumbarton Oaks collection.
Mrs. Condé Nast wearing one of the famous Fortuny tea gowns. This one has no tunic but is finely pleated, in the Fortuny manner, and falls in long lines, closely following the figure, to the floor.
Traditional Romanian table cloth, Maramureș.

A textile[1] or cloth[2] is a flexible woven material consisting of a network of natural or artificial fibres often referred to as thread or yarn. Yarn is produced by spinning raw fibres of wool, flax, cotton, or other material to produce long strands.[3] Textiles are formed by weaving, knitting, crocheting, knotting, or pressing fibres together (felt).

The words fabric and cloth are used in textile assembly trades (such as tailoring and dressmaking) as synonyms for textile. However, there are subtle differences in these terms in specialized usage. Textile refers to any material made of interlacing fibres. Fabric refers to any material made through weaving, knitting, spreading, crocheting, or bonding that may be used in production of further goods (garments, etc.). Cloth may be used synonymously with fabric but often refers to a finished piece of fabric used for a specific purpose (e.g., table cloth).

Alpaca Textile at the Otavalo Artisan Market in the Andes Mountains, Ecuador

Etymology

The word 'textile' is from Latin, from the adjective textilis, meaning 'woven', from textus, the past participle of the verb texere, 'to weave'.[4]

The word 'fabric' also derives from Latin, most recently from the Middle French fabrique, or 'building, thing made', and earlier as the Latin fabrica 'workshop; an art, trade; a skillful production, structure, fabric', which is from the Latin faber, or 'artisan who works in hard materials', from PIE dhabh-, meaning 'to fit together'.[5]

The word 'cloth' derives from the Old English clað, meaning a cloth, woven or felted material to wrap around one, from Proto-Germanic kalithaz (compare O.Frisian 'klath', Middle Dutch 'cleet', Dutch 'kleed', Middle High German 'kleit', and German 'kleid', all meaning "garment").[6] There are several different types of fabric from two main sources: manmade and natural. Inside natural, there are two others, plant and animal. Some examples of animal textiles are silk and wool. An example of a plant textile is cotton.

History

The discovery of dyed flax fibres in a cave in the Republic of Georgia dated to 34,000 BCE suggests textile-like materials were made even in prehistoric times.[7][8]

The production of textiles is a craft whose speed and scale of production has been altered almost beyond recognition by industrialization and the introduction of modern manufacturing techniques. However, for the main types of textiles, plain weave, twill, or satin weave, there is little difference between the ancient and modern methods.

Incas have been crafting quipus (or khipus) made of fibres either from a protein, such as spun and plied thread like wool or hair from camelids such as alpacas, llamas, and camels, or from a cellulose like cotton for thousands of years. Khipus are a series of knots along pieces of string. Until recently, they were thought to have been only a method of accounting, but new evidence discovered by Harvard professor Gary Urton indicates there may be more to the khipu than just numbers. Preservation of khipus found in museum and archive collections follow general textile preservation principles and practice.

During the 15th century, textiles were the largest single industry.[clarification needed] Before the 15th century textiles were produced only in a few towns but during[clarification needed], they shifted into districts like East Anglia, and the Cotswolds.[9]

Uses

Textiles have an assortment of uses, the most common of which are for clothing and for containers such as bags and baskets. In the household they are used in carpeting, upholstered furnishings, window shades, towels, coverings for tables, beds, and other flat surfaces, and in art. In the workplace they are used in industrial and scientific processes such as filtering. Miscellaneous uses include flags, backpacks, tents, nets, handkerchiefs, cleaning rags, transportation devices such as balloons, kites, sails, and parachutes; textiles are also used to provide strengthening in composite materials such as fibreglass and industrial geotextiles. Using textiles, children can learn to sew and quilt and to make collages and toys.

Textiles used for industrial purposes, and chosen for characteristics other than their appearance, are commonly referred to as technical textiles. Technical textiles include textile structures for automotive applications, medical textiles (e.g. implants), geotextiles (reinforcement of embankments), agrotextiles (textiles for crop protection), protective clothing (e.g. against heat and radiation for fire fighter clothing, against molten metals for welders, stab protection, and bullet proof vests). In all these applications stringent performance requirements must be met. Woven of threads coated with zinc oxide nanowires, laboratory fabric has been shown capable of "self-powering nanosystems" using vibrations created by everyday actions like wind or body movements.[10][11]

Fashion and textile designers

Fashion designers commonly rely on textile designs to set their fashion collections apart from others. Armani, the late Gianni Versace, and Emilio Pucci can be easily recognized by their signature print driven designs.

Sources and types

Textiles can be made from many materials. These materials come from four main sources: animal (wool, silk), plant (cotton, flax, jute), mineral (asbestos, glass fibre), and synthetic (nylon, polyester, acrylic). In the past, all textiles were made from natural fibres, including plant, animal, and mineral sources. In the 20th century, these were supplemented by artificial fibres made from petroleum.

Textiles are made in various strengths and degrees of durability, from the finest gossamer to the sturdiest canvas. The relative thickness of fibres in cloth is measured in deniers. Microfibre refers to fibres made of strands thinner than one denier.

Animal textiles

Animal textiles are commonly made from hair, fur, skin or silk (in the silkworms case).

Wool refers to the hair of the domestic goat or sheep, which is distinguished from other types of animal hair in that the individual strands are coated with scales and tightly crimped, and the wool as a whole is coated with a wax mixture known as lanolin (sometimes called wool grease), which is waterproof and dirtproof[citation needed]. Woollen refers to a bulkier yarn produced from carded, non-parallel fibre, while worsted refers to a finer yarn spun from longer fibres which have been combed to be parallel. Wool is commonly used for warm clothing. Cashmere, the hair of the Indian cashmere goat, and mohair, the hair of the North African angora goat, are types of wool known for their softness.

Other animal textiles which are made from hair or fur are alpaca wool, vicuña wool, llama wool, and camel hair, generally used in the production of coats, jackets, ponchos, blankets, and other warm coverings. Angora refers to the long, thick, soft hair of the angora rabbit. Qiviut is the fine inner wool of the muskox.

Wadmal is a coarse cloth made of wool, produced in Scandinavia, mostly 1000~1500 CE.

Silk is an animal textile made from the fibres of the cocoon of the Chinese silkworm which is spun into a smooth fabric prized for its softness. There are two main types of the silk: 'mulberry silk' produced by the Bombyx Mori, and 'wild silk' such as Tussah silk. Silkworm larvae produce the first type if cultivated in habitats with fresh mulberry leaves for consumption, while Tussah silk is produced by silkworms feeding purely on oak leaves. Around four-fifths of the world's silk production consists of cultivated silk.[12]

Plant textiles

Grass, rush, hemp, and sisal are all used in making rope. In the first two, the entire plant is used for this purpose, while in the last two, only fibres from the plant are utilized. Coir (coconut fibre) is used in making twine, and also in floormats, doormats, brushes, mattresses, floor tiles, and sacking.

Traditional textile making tools from 14th century Persia

Straw and bamboo are both used to make hats. Straw, a dried form of grass, is also used for stuffing, as is kapok.

Fibres from pulpwood trees, cotton, rice, hemp, and nettle are used in making paper.

Cotton, flax, jute, hemp, modal and even bamboo fibre are all used in clothing. Piña (pineapple fibre) and ramie are also fibres used in clothing, generally with a blend of other fibres such as cotton. Nettles have also been used to make a fibre and fabric very similar to hemp or flax. The use of milkweed stalk fibre has also been reported, but it tends to be somewhat weaker than other fibres like hemp or flax.

Acetate is used to increase the shininess of certain fabrics such as silks, velvets, and taffetas.

Seaweed is used in the production of textiles: a water-soluble fibre known as alginate is produced and is used as a holding fibre; when the cloth is finished, the alginate is dissolved, leaving an open area.

Lyocell is a man-made fabric derived from wood pulp. It is often described as a man-made silk equivalent; it is a tough fabric that is often blended with other fabrics – cotton, for example.

Fibres from the stalks of plants, such as hemp, flax, and nettles, are also known as 'bast' fibres.

Mineral textiles

Asbestos and basalt fibre are used for vinyl tiles, sheeting, and adhesives, "transite" panels and siding, acoustical ceilings, stage curtains, and fire blankets.

Glass fibre is used in the production of spacesuits, ironing board and mattress covers, ropes and cables, reinforcement fibre for composite materials, insect netting, flame-retardant and protective fabric, soundproof, fireproof, and insulating fibres.

Metal fibre, metal foil, and metal wire have a variety of uses, including the production of cloth-of-gold and jewellery. Hardware cloth (US term only) is a coarse woven mesh of steel wire, used in construction. It is much like standard window screening, but heavier and with a more open weave. It is sometimes used together with screening on the lower part of screen doors, to resist scratching by dogs. It serves similar purposes as chicken wire, such as fences for poultry and traps for animal control.

Synthetic textiles

A variety of contemporary fabrics. From the left: evenweave cotton, velvet, printed cotton, calico, felt, satin, silk, hessian, polycotton.
Woven tartan of Clan Campbell, Scotland.
Embroidered skirts by the Alfaro-Nùñez family of Cochas, Peru, using traditional Peruvian embroidery methods.[13]

All synthetic textiles are used primarily in the production of clothing.

Polyester fibre is used in all types of clothing, either alone or blended with fibres such as cotton.

Aramid fibre (e.g. Twaron) is used for flame-retardant clothing, cut-protection, and armor.

Acrylic is a fibre used to imitate wools, including cashmere, and is often used in replacement of them.

Nylon is a fibre used to imitate silk; it is used in the production of pantyhose. Thicker nylon fibres are used in rope and outdoor clothing.

Spandex (trade name Lycra) is a polyurethane product that can be made tight-fitting without impeding movement. It is used to make activewear, bras, and swimsuits.

Olefin fibre is a fibre used in activewear, linings, and warm clothing. Olefins are hydrophobic, allowing them to dry quickly. A sintered felt of olefin fibres is sold under the trade name Tyvek.

Ingeo is a polylactide fibre blended with other fibres such as cotton and used in clothing. It is more hydrophilic than most other synthetics, allowing it to wick away perspiration.

Lurex is a metallic fibre used in clothing embellishment.

Milk proteins have also been used to create synthetic fabric. Milk or casein fibre cloth was developed during World War I in Germany, and further developed in Italy and America during the 1930s.[14] Milk fibre fabric is not very durable and wrinkles easily, but has a pH similar to human skin and possesses anti-bacterial properties. It is marketed as a biodegradable, renewable synthetic fibre.[15]

Carbon fibre is mostly used in composite materials, together with resin, such as carbon fibre reinforced plastic. The fibres are made from polymer fibres through carbonization.

Production methods

Main article: Textile manufacturing
Top ten exporters of textiles—2008
($ billion)
 European Union 80.2
 People's Republic of China 65.3
 United States 12.5
 South Korea 10.4
 India 10.3
 Turkey 9.4
 Taiwan 9.2
 Japan 7.3
 Pakistan 7.2
 United Arab Emirates 5.8
 Indonesia 3.7
Source:[16]

Weaving is a textile production method which involves interlacing a set of longer threads (called the warp) with a set of crossing threads (called the weft). This is done on a frame or machine known as a loom, of which there are a number of types. Some weaving is still done by hand, but the vast majority is mechanised.

Knitting and crocheting involve interlacing loops of yarn, which are formed either on a knitting needle or on a crochet hook, together in a line. The two processes are different in that knitting has several active loops at one time, on the knitting needle waiting to interlock with another loop, while crocheting never has more than one active loop on the needle.

Spread Tow is a production method where the yarn are spread into thin tapes, and then the tapes are woven as warp and weft. This method is mostly used for composite materials; Spread Tow Fabrics can be made in carbon, aramide, etc.

Braiding or plaiting involves twisting threads together into cloth. Knotting involves tying threads together and is used in making macrame.

Lace is made by interlocking threads together independently, using a backing and any of the methods described above, to create a fine fabric with open holes in the work. Lace can be made by either hand or machine.

Carpets, rugs, velvet, velour, and velveteen are made by interlacing a secondary yarn through woven cloth, creating a tufted layer known as a nap or pile.

Felting involves pressing a mat of fibres together, and working them together until they become tangled. A liquid, such as soapy water, is usually added to lubricate the fibres, and to open up the microscopic scales on strands of wool.

Nonwoven textiles are manufactured by the bonding of fibres to make fabric. Bonding may be thermal or mechanical, or adhesives can be used.

Bark cloth is made by pounding bark until it is soft and flat.

Treatments

Textiles are often dyed, with fabrics available in almost every colour. The dying process often requires several dozen gallons of water for each pound of clothing.[17] Coloured designs in textiles can be created by weaving together fibres of different colours (tartan or Uzbek Ikat), adding coloured stitches to finished fabric (embroidery), creating patterns by resist dyeing methods, tying off areas of cloth and dyeing the rest (tie-dyeing), or drawing wax designs on cloth and dyeing in between them (batik), or using various printing processes on finished fabric. Woodblock printing, still used in India and elsewhere today, is the oldest of these dating back to at least 220 CE in China. Textiles are also sometimes bleached, making the textile pale or white.

Brilliantly dyed traditional woven textiles of Guatemala, and woman weaving on a backstrap loom.

Textiles are sometimes finished by chemical processes to change their characteristics. In the 19th century and early 20th century starching was commonly used to make clothing more resistant to stains and wrinkles. Since the 1990s, with advances in technologies such as permanent press process, finishing agents have been used to strengthen fabrics and make them wrinkle free.[18] More recently, nanomaterials research has led to additional advancements, with companies such as Nano-Tex and NanoHorizons developing permanent treatments based on metallic nanoparticles for making textiles more resistant to things such as water, stains, wrinkles, and pathogens such as bacteria and fungi.[19]

More so today than ever before, textiles receive a range of treatments before they reach the end-user. From formaldehyde finishes (to improve crease-resistance) to biocidic finishes and from flame retardants to dyeing of many types of fabric, the possibilities are almost endless. However, many of these finishes may also have detrimental effects on the end user. A number of disperse, acid and reactive dyes (for example) have been shown to be allergenic to sensitive individuals.[20] Further to this, specific dyes within this group have also been shown to induce purpuric contact dermatitis.[21]

Although formaldehyde levels in clothing are unlikely to be at levels high enough to cause an allergic reaction,[22] due to the presence of such a chemical, quality control and testing are of utmost importance. Flame retardants (mainly in the brominated form) are also of concern where the environment, and their potential toxicity, are concerned.[23] Testing for these additives is possible at a number of commercial laboratories, it is also possible to have textiles tested for according to the Oeko-tex certification standard which contains limits levels for the use of certain chemicals in textiles products.

See also

References

  1. ^ "Textile". Merriam-Webster. Retrieved 2012-05-25. 
  2. ^ "Cloth". Merriam-Webster. Retrieved 2012-05-25. 
  3. ^ "An Introduction to Textile Terms" (PDF). Retrieved August 6, 2006. 
  4. ^ "Textile". The Free Dictionary By Farlex. Retrieved 2012-05-25. 
  5. ^ Harper, Douglas. "fabric". Online Etymology Dictionary. Retrieved 2012-12-11. 
  6. ^ Harper, Douglas. "cloth". Online Etymology Dictionary. Retrieved 2012-12-11. 
  7. ^ Balter, M. (2009). "Clothes Make the (Hu) Man". Science 325 (5946): 1329. doi:10.1126/science.325_1329a. PMID 19745126. 
  8. ^ Kvavadze, E.; Bar-Yosef, O.; Belfer-Cohen, A.; Boaretto, E.; Jakeli, N.; Matskevich, Z.; Meshveliani, T. (2009). "30,000-Year-Old Wild Flax Fibers". Science 325 (5946): 1359. doi:10.1126/science.1175404. PMID 19745144.  Supporting Online Material
  9. ^ Robert S. DuPlessis (18 September 1997). Transitions to capitalism in early modern Europe. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-39773-5. Retrieved 4 February 2012. 
  10. ^ Keim, Brandon (February 13, 2008). "Piezoelectric Nanowires Turn Fabric Into Power Source". Wired News (CondéNet). Retrieved 2008-02-13. 
  11. ^ Yong Qin, Xudong Wang & Zhong Lin Wang (October 10, 2007). "Letter/abstract: Microfibre–nanowire hybrid structure for energy scavenging". Nature (Nature Publishing Group) 451 (7180): 809–813. doi:10.1038/nature06601. PMID 18273015. Retrieved 2008-02-13.  cited in "Editor's summary: Nanomaterial: power dresser". Nature. Nature Publishing Group. February 14, 2008. Retrieved 2008-02-13. 
  12. ^ Trevisan, Adrian. "Cocoon Silk: A Natural Silk Architecture". Sense of Nature. 
  13. ^ Art-Gourds.com Traditional Peruvian embroidery production methods
  14. ^ Euroflax Industries Ltd. "Euroflaxx Industries (Import of Textiles)"
  15. ^ Fonte, Diwata (August 23, 2005). "Milk-fabric clothing raises a few eyebrows". The Orange County Register. Retrieved 2009-10-21. 
  16. ^ "Leading exporters and importers of textiles, 2008" (PDF). Retrieved 2011-12-04. 
  17. ^ Green Inc. Blog "Cutting Water Use in the Textile Industry." The New York Times. July 21, 2009. July 28, 2009.
  18. ^ "What makes fabric "wrinkle-free"? Is it the weave or a special type of fiber?". Ask.yahoo.com. 2001-03-15. Retrieved 2011-12-04. 
  19. ^ "The Materials Science and Engineering of Clothing". Tms.org. Retrieved 2011-12-04. 
  20. ^ Lazarov, A (2004). "Textile dermatitis in patients with contact sensitization in Israel: A 4-year prospective study". Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology 18 (5): 531–7. doi:10.1111/j.1468-3083.2004.00967.x. PMID 15324387. 
  21. ^ Lazarov, A; Cordoba, M; Plosk, N; Abraham, D (2003). "Atypical and unusual clinical manifestations of contact dermatitis to clothing (textile contact dermatitis): Case presentation and review of the literature". Dermatology online journal 9 (3): 1. PMID 12952748. 
  22. ^ Scheman, AJ; Carroll, PA; Brown, KH; Osburn, AH (1998). "Formaldehyde-related textile allergy: An update". Contact dermatitis 38 (6): 332–6. doi:10.1111/j.1600-0536.1998.tb05769.x. PMID 9687033. 
  23. ^ Alaee, M; Arias, P; Sjödin, A; Bergman, A (2003). "An overview of commercially used brominated flame retardants, their applications, their use patterns in different countries/regions and possible modes of release". Environment International 29 (6): 683–9. doi:10.1016/S0160-4120(03)00121-1. PMID 12850087. 

Further reading

 
Search Wikimedia Commons
  Wikimedia Commons has media related to:
  • Fisher, Nora. Rio Grande Textiles (Paperbound ed.). Museum of New Mexico Press. [year needed] Introduction by Teresa Archuleta-Sagel. 196 pages with 125 black and white as well as color plates. Fisher is Curator Emirta, Textiles & Costumes of the Museum of International Folk Art.
  • Good, Irene (2006). "Textiles as a Medium of Exchange in Third Millennium B.C.E. Western Asia". In Mair, Victor H. Contact and Exchange in the Ancient World. Honolulu: University of Hawai'i Press. pp. 191–214. ISBN 978-0-8248-2884-4. 

[1]

  1. ^ http://textileeducationmaster.blogspot.com