تمدن دره سند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گسترهٔ تمدن درهٔ سند
(فرهنگ دراویدی)

تمدن درهٔ سِند (دوران اوج: ۲۶۰۰-۱۹۰۰ پیش از میلاد) تمدنی باستانی بوده‌است که از بستر رود سند برخاست. در ابتدا در هند[نیازمند منبع] (گوجرات، هاریانا و راجستان) متمرکز بود و امروز در پاکستان (استان‌های سند و پنجاب)، که خود بخشی از کشور طوران یا بلوچستان بوده است و به سمت غرب تا کلات واقع در بلوچستان پاکستان و سرحد واقع در بلوچستان ایران ادامه یافت. همچنین بازمانده‌هایی در افغانستان، ترکمنستان و ایران نیز حفاری و کاوش شده‌است.

تمدن دره سند به عنوان یکی از بزرگترین شگفتی‌های معماری جهان، که در زمان اوج خود به تمدن هاراپان (Harappan Civilization) شهرت داشته، در زمرهٔ اولین سکونتگاه‌های شهری بزرگ در کل قاره‌ها بوده است. تمدن دره سند، واقع شده در پاکستان امروزی، در ۴۵۰۰ سال پیش رونق و پیشرفت خود را داشت که پس از آن فراموش شد و تا سال ۱۹۲۰ که خرابه‌هایش در کاوش‌های باستان شناسی کشف شد، فقط در افسانه‌های محلی موجودیت خود را حفظ کرده بود. این تمدن پیشرفت‌ها و تکنولوژی‌های پیشرفته‌ای همچون موهنجو داروی معروف (Mohenjo Daro) و اولین سیستم فاضلاب شهری را شامل می‌شود. همچنین شواهدی از مهارت‌های شگفت انگیز و برجسته در ریاضیات، مهندسی و حتی دندانپزشکی اولیه در این تمدن وجود دارد. در سال ۱۵۰۰ پیش از میلاد تمدن دره سند تقریباً متروک و رها شده بود. احتمالاً تهاجم اقوام هند و اروپایی و یا افول و فروپاشی کشاورزی به علت تغییرات آب و هوایی دلایل نابودی این تمدن باشد.[۱]

در حدود ۱٬۵۰۰ پیش از میلاد مهاجمان شمالی موسوم به آریایی‌ها، تمدن دره سند را سرنگون می‌نمایند.[۲]

برای نخستین بار پارچه پنبه‌ای در حدود ۱٬۹۰۰ پیش از میلاد توسط تمدن دره سند در آسیای جنوبی بافته شد.[۳]

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی، برداشت شده در ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۰۹.