نورون حرکتی تحتانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

منظور از واژه «نورون حرکتی تحتانی»، نورونهای حرکتی از ساقه مغزی (یعنی هسته‌های حرکتی اعصاب مغزی) و نورونهای شاخ قدامی نخاع است[۱]. انتهای آکسون این نورونها معمولاً به عضلات بدن ختم می‌شود و وظیفه آنها هدایت تحریکات عصبی (فرامین حرکت) از نورونهای حرکتی فوقانی به عضلات است .

این نورونها به دو نوع نورون حرکتی آلفا (α-MNs) و نورون حرکتی گاما (γ-MNs) تقسیم بندی می شوند . این نورونها با ترشح گلوتامات توسط نورونهای محرکه فوقانی تحریک شده ولی خودشان در انتهای آکسونی، استیل کولین آزاد می کنند.

ضایعات نورون حرکتی تحتاتی[ویرایش]

علائم حاصل از ضایعات نورون حرکتی تحتاتی عبارت است از فلج اندام از نوع شل (فلاسید)، کاهیدگی (آتروفی) عضلانی، فاسیکولاسیون و کاهش تونوس عضله . سایر علائم عبارتند از : کاهش رفلکسهای تاندونی عمقی و الکترومیوگرافی (EMG) غیر طبیعی. علامت بابنسکی اغلب از بین می رود.

فلج اطفال و تروما از شایعترین علل ضایعات نورون حرکتی تحتاتی هستند . آمیوتروفیک لاترال اسکلروز (ALS) شایعترین بیماری نورونهای حرکتی است که هم نورونهای حرکتی فوقانی و هم نورونهای حرکتی تحتانی درگیر می شوند .

پانویس[ویرایش]

  1. نراقی، محمد علی؛ حاجی حسینی، داود ترجمه نوروآناتومی W.C. Wongck.ص 205

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Lower motor neuron»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در دسامبر ۲۰۰۹).
  • نراقی، محمد علی؛ حاجی حسینی، داود. ترجمه نوروآناتومی W.C. Wongck. انتشارات جعفری.