بافت همبند
بافت همبند (به انگلیسی: Connective tissue) همان بافت پیوندی بوده که ازجمله وظایف آن حفاظت و پشتیبانی از بافتهای دیگر است.به طور خلاصه، سلولهای بدن به چهار نوع بافت پایه به نامهای پوششی[۱]، همبند، عضلانی و بافت عصبی سازماندهی می شوند[۲].فراوانترین بافت در بدن انسان، بافت همبندی است.غضروف ها، استخوانها و خون جزء بافت همبند محسوب می شوند.این بافت علاوه بر حفاظت و پشتیبانی از بافتهای دیگر، باعث ارتباط ساختارهای بدن نیز می گردد.مشارکت در تبادل مواد غذایی و ترمیم بافتی از وظایف دیگر بافت همبند است.
محتویات |
انواع بافت همبند[ویرایش]
بافت همبند را می توان به سه نوع بافت تقسیم کرد که عبارتنداز[۳]:
بافت همبند سست، نرم و انعطاف پذیر بوده و شامل میزان زیادی از ماده بین سلولی است.سلولهای ماست سل، فیبروبلاست، چربی و اندوتلیال عروق خونی، جزو سلولهای بافت همبند سست هستند.
بافت عناصر خونی، شامل سلولهای خون، مغز استخوان و بافت لنفی است.
بافت همبند نگهدارنده محکم، شامل غضروف، استخوان و بافت همبند متراکم است[۷].کلاژن به میزان زیادی در بافت همبند متراکم وجود دارد که در ساختمان تاندون(جهت اتصال عضله به استخوان) و همچنین رباط(جهت اتصال استخوان به استخوان)دیده می شود.بافت همبند متراکم، در بسیاری از ارگانها و ساختارهای بدن مانند کلیه و قلب نیز به کار می رود، مثلا با ایجاد لایه ای از این بافت، کپسولی را برای آنها ایجاد می کند.
اجزای بافت همبند[ویرایش]
بافت همبندی از دو قسمت مهم تشکیل می گردد که عبارتنداز[۸]:
- سلولهای بافت همبند
- ماتریکس خارج سلولی[۹]
سلولهای بافت همبند[ویرایش]
سلولهای بافت همبند به صورت عمومی عبارتنداز:
ماتریکس(Matrix)[ویرایش]
ماتریکس از رشته ها(Fibers) و یک جزء نسبتا بی شکل(ماده زمینه ای غلیظ)ساخته می شود(برخی از مولفان "ماتریکس" را فقط برای ماده غلیظ[۱۰] به کار می برند)[۱۱].
رشتههای بافت همبند[ویرایش]
بافت همبند دارای سه نوع فیبر یا رشته است:
- رشته کلاژن(Collagenic fiber)
- رشته شبکه ای یا مشبک(Reticular fiber)
- رشته ارتجاعی(Elastic fiber).
رشته کلاژن(Collagenic fiber).این رشته که از پروتئینی به نام کلاژن ساخته می شود، در پوست، رباط ها، تاندونها و بسیاری از ساختارهای دیگر بدن وجود دارد.کلاژن یک پروتئین سفت و غیر زنده بوده، اما در عین حال به میزان بسیار زیادی در بافتها مشاهده می شوند.
رشته شبکه ای یا مشبک(Reticular fiber).این رشتهها بی نهایت لاغر هستند و یک شبکه قابل انعطاف را در ارگانهای مربوطه جهت تغییراتی در شکل یا حجم ایجاد می کنند.رشتههای شبکه ای یا رتیکولر را می توان در طحال، کبد، رحم و لایه عضلانی روده ای یافت.
رشته ارتجاعی(Elastic fiber).این رشتهها به علت انعطاف پذیر بودن، قابلیت کشش و برگشت به حالت اولیه را دارند.رشتههای ارتجاعی در بسیاری ساختارهای بدن وجود دارند که به عنوان مثال می توان به شریان آئورت، ریهها و پوست اشاره کرد.
رشتههای کلاژن، رتیکولر و ارتجاعی یک بافت فیبروز محسوب می شوند که وظیفه نگه داشتن سلولها را در کنار هم برعهده دارند.
ماده زمینه ای غلیظ[ویرایش]
ماده زمینه ای از شبکههای هیدراته ای از پروتئین ها، بیشتر در ارتباط با کربوهیدرات ها(گلیکوپروتئین و پروتئوگلیکان)، فضاهای بزرگی که در آن شامل آب، نمکها و مواد قابل انتشار است، ساخته می شود[۱۲].
پانویس[ویرایش]
- ↑ Epithelial
- ↑ Carol Mattson Porth.Page 22
- ↑ Carol Mattson Porth.Page 18
- ↑ Loose connective tissue
- ↑ Hematopoietic tissue
- ↑ Strong supporting connective tissue
- ↑ Dense connective tissue
- ↑ Gray's Anatomy.page 58
- ↑ Extracellular matrix
- ↑ Ground substance
- ↑ Gray's Anatomy.Page 58
- ↑ Gray's Anatomy.Page 62
جستارهای وابسته[ویرایش]
منابع[ویرایش]
- Carol Mattson Porth.Pathophysiology:concepts of altered health states.Publisher:Lippincott.Third Edition.ISBN 0-397-54723-4
- Williams & Warwick/ Gray's Anatomy.THIRTY-SEVENTH EDITION.ISBN:0 443 04177 6
|
||||||||||
