گیرنده درد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گیرنده درد یک گیرنده حسی می باشد که به صورت بالقوه باعث انتقال پیام محرک های دردزا به نخاع و مغز می شود. تمامی گیرنده‌های درد موجود در پوست و سایر بافت ها، پایانه های عصبی آزاد می باشند و در لایه های سطحی پوست و همین طور برخی از بافت های داخلی نظیر پوشش استخوان، دیواره شریان ها، سطوح مفصلی، داس مغزی و چادرینه در حفره مغز گسترده اند. در غالب دیگر بافت های عمقی، پایانه های درد کم تعداد بوده و پراکنده هستند، با این حال هر آسیب بافتی منتشری می تواند با تحریک مجموع این گیرنده ها باعث ایجاد درد مزمن در غالب این نواحی شود.

منابع[ویرایش]

  • صوفی، حامد (۱۳۹۱)، بررسی الگوی مصرف داروهای مخدر تزریقی در بیمارستان امیرالمؤمنین شهرستان زابل، پایان نامه دکتری عمومی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، شماره ۱۱۲۸، صفحه ۱۴.