گیرنده درد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گیرنده درد (Nociceptor) یک گیرنده حسی می باشد که به صورت بالقوه باعث انتقال پیام محرک های دردزا به نخاع و مغز می شود. تمامی گیرنده‌های درد موجود در پوست و سایر بافت ها، پایانه های عصبی آزاد می باشند و در لایه های سطحی پوست ، مخاط و همین طور برخی از بافت های داخلی نظیر پوشش استخوان، دیواره شریان ها، سطوح مفصلی، داس مغزی و چادرینه در حفره مغز گسترده اند. در غالب دیگر بافت های عمقی، پایانه های درد کم تعداد بوده و پراکنده هستند، با این حال هر آسیب بافتی منتشری می تواند با تحریک مجموع این گیرنده ها باعث ایجاد درد مزمن در غالب این نواحی شود.

انواع[ویرایش]

این گیرنده ها انواع مختلفی دارند مانند نوع گرمایی ، مکانیکی ، شیمیایی و نوع خاموش . این گیرنده ها از دو طریق مختلف میتوانند حس درد را به سیستم عصبی مرکزی منتقل کنند یا با آکسون فیبرهای میلینه Aδ fiber که سریعترند (بیست متر در ثانیه) و یا فیبرهای نوع c که کندترند.

منابع[ویرایش]