عهدنامه کاناگاوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویری از لنگر بستن ناخدا متیو سی. پری در یوکوهاما، برای دیدار با کمیسیون سلطنتی در ۱۴ ژوئیه ۱۸۵۳ میلادی

عهدنامهٔ کاناگاوا (به ژاپنی: 日米和親条約 Nichibei Washin Jōyaku) به معنی پیمان دوستی بین ژاپن و ایالات متحده آمریکا، نام عهدنامه‌ای است که در ۳۱ مارس سال ۱۸۵۴ میلادی و در دوران شوگون‌سالاری توکوگاوا بین کشور ژاپن و ایالات متحده آمریکا به امضا رسید.

سیاست انزوا در ژاپن بیش از دو قرن ادامه داشت. در ۸ ژوئیه سال ۱۸۵۳ میلادی متیو سی. پری (زمان حیات ۱۰ آوریل ۱۷۹۴ - ۴ مارس ۱۸۵۸) افسر نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا همراه با چهار ناو جنگی در بندر یوکوهاما لنگر انداخت و با تقدیم نامهٔ رسمی رئیس جمهور آمریکا به امپراتور ژاپن خواستار بازکردن درهای تجارت آزاد، حفاظت از کشتی های خراب شده آمریکایی، تهیه زغال سنگ و دیگر مواد لازم جهت کشتی های تجاری در یک یا دو بندر ژاپنی شد. پری پس از تحویل نامه و تهدید به بازگشت بندر را به قصد چین که در آن هنگام درگیر شورش تای‌پینگ بود و احتمال بوجود آمدن ضرر برای منافع آمریکا بوجود آمده بود، ترک کرد و ابتدا به اوکیناوا و سپس به هنگ کنگ رفت. شوگون‌سالاری توکوگاوا پس از پذیرفتن نامه قول داد که سال بعد به این نامه پاسخ بدهد. ناخدا پری پس از چند ماه با ناوگانی قوی تر و به همراه ۷ کشتی جنگی دوباره به ژاپن برگشت و عهدنامهٔ کاناگاوا بین دو کشور بسته شد. این عهدنامه دارای ۱۲ شرط است.[۱][۲]

طبق پیمان کاناگاوا دو بندر هاکوداته و شیمودا جهت انجام تدارکات و تجارت بر روی کشتی های آمریکایی گشوده می‌شد و به کشتی‌های آمریکایی که دچار شکستگی و آسیب دیدگی بودند در این بنادر رسیدگی و کمک رسانی می‌شد. به یک کنسول آمریکایی اجازهٔ اقامت در شیمودا داده می‌شد تا مراقب امور تجاری و اتباع آمریکایی در آن بندر باشد.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • حسنی، عطاءالله. «تاریخ ژاپن و انقلاب میجی». کتاب ماه تاریخ و جغرافیا، ش. ۵۷–۵۶ (۱۳۸۱). 
  • 佐藤、 信。 詳説日本史研究。 山川出版社、 2008。 ISBN ‎978-4634011014 

پیوند به بیرون[ویرایش]