دایمیو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
دایمیو Daimyo (به ژاپنی: 大名) عنوانی کلی است که برای اشاره به اربابان و زمینداران بزرگ در دوران پیشامدرن ژاپن به کار برده میشود. دایمیوها از زمینهای پهناور و موروثی خود، بر بیشتر سرزمینهای کشور حکم میراندند. دایمیو از ترکیب دو واژه دای（大）به معنای بزرگ و میو (مخفف 名田 میودن به معنای ملک شخصی) تشکیل شده است. گاه شوگون یا نایب پادشاه از میان همین امیران رزمآور منطقهای انتخاب میشد. دایمیوها پس از شوگونها، قدرتمندترین حاکمان ژاپن فئودالی از قرن دهم تا قرن نوزدهم بودند.
منابع [ویرایش]
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون ژاپن است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
