شماره شناسایی خودرو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
محل شماره شناسایی خودرو در قسمت پائین شیشه جلو

شماره شناسایی خودرو، (به انگلیسی: vehicle identification number) (به‌اختصار: VIN) یک کد ۱۷ رقمی منحصر بفرد است، که شامل اعداد از ۱ تا ۹ و حروف الفبای انگلیسی به جز حروف O و Q که برای جلوگیری از تشابه حذف شده‌اند. این کد که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی تعریف می‌شود، جهت شناسایی موتور وسایل نقلیه سبک و سنگین، موتورسیکلت‌ها و موتورهای گازی، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این کد را معمولاً زیر لبه شیشه جلو سمت راننده، یا بر روی پلاک پیشرانه خودرو، می‌توان مشاهده کرد.

خودروسازان آمریکایی از سال ۱۹۵۴ در خودروهای خود از این سریال استفاده کردند، ولی بدلیل نبودن استاندارد مشترک، شماره سریال‌های مختلفی را بکار می‌بردند.[۱] سپس در سال ۱۹۸۱ سازمان ملی امنیت ترافیک بزرگراه‌های ایالات متحده آمریکا فرمت استاندارد جدیدی را برای شماره شناسایی خودروها ارائه کرد، که امروزه همچنان بقوت خود باقیست.

کاراکتر ۱ از سمت چپ مربوط به نام کشور سازنده و کاراکترهای ۲ و ۳ مربوط به نام کارخانه سازنده خودرو است. کاراکترهای ۴ تا ۸ گویای مشخصاتی چون مدل خودرو، وزن، قدرت پیشرانه، تعداد سیلندرها و... است.

توسط کاراکتر ۹ می‌توان کل شماره شناسایی خودرو را کنترل نمود. کاراکتر ۱۰ مربوط به سالی است، که خودرو در آن تولید شده است؛ مثلاً عدد ۸ نشانگر تولید خودرو در سال ۲۰۰۸ است. این کاراکتر بعد از سال ۲۰۱۰ به صورت حروف بیان شده است. بدین صورت که سال ۲۰۱۰ با حرف A و سال ۲۰۱۱ با حرف B و... نمایش داده می‌شود.

کاراکتر ۱۱ نشانگر کد کارخانه‌ای است، که خودرو در آن تولید شده است. کاراکتر ۱۲ تا ۱۷ نیز شماره سریال خودرو است، که چهار حرف آخر آن، در تمام خودروها باید به صورت عدد بیان شود.

منابع[ویرایش]

  1. "Vehicle Identification Numbers (VINs)". National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA). Retrieved 2011-07-24. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «vehicle identification number»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ مارس ۲۰۱۳).
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شماره شناسایی خودرو موجود است.