رستگاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رستگاری در دین بمعنی نجات انسان از گناه و عواقب گناه است.[۱] هرچند معنای رستگاری در ادیان گوناگون یکی نیست، اما در اﺩیان کتاب‌بنیاد مانند یهوﺩیت، مسیحیت و اسلام - رستگاری مساله‌ای کانونی است.[۲]

رستگاری در قرآن[ویرایش]

در قرآن حدود ۴۰ بار از واژه فلاح (رستگاری) سخن گفته شده[۳] و در ضمن آیات مربوطه از صفات و علائم رستگاران و سعادتمندان واقعی و اخروی سخن رانده‌است که البته رستگاری از هر دو بعدش هم دنیوی و هم اخروی مدنظر بوده و از آنجا که حیات اخروی جاودانی و ابدی است از اهمیت بیشتری برخوردار می‌باشد.[۴]

رستگاری در مسیحیت[ویرایش]

اصطلاح رستگاری (salvation) در مسیحیت دارای معنایی ویژه‌است. رهایی از قدرت گناه، حالت و وضعیتی که در آن انسان از گناه و مرگ آزاد می‌شود، تحقق برتری خدای نامتناهی بر تباهی‌های پدید آمده از گناه، بیماری و مرگ. و سرانجام، به «آن عمل خداوند گفته می‌شود که برای باز گرداندن انسان به موقعیت اولی اش انجام گرفته است; موقعیتی که از آن به سبب گناه آدم هبوط کرده‌است». به اعتقاد مسیحیان، انسان در آغاز آفرینش در کمال راستی و درستی بود، اما آدم (نخستین نمونه انسانیت) به معصیت خدا وسوسه شد و دامن خود را به گناه آلوده ساخت. بدین سبب، از آن جایگاه بلند هبوط کرد و در دنیایی خاکی گرفتار آمد. این امر تبار او را نیز به گناه ذاتی مبتلا نمود.[۵]

رستگاری در مزدیسنا[ویرایش]

در مزدیسنا رستگاری هم دنیوی است و هم اخروی و از راه پیروی از قانون اشا حاصل می‌شود.[۶]

رستگاری در ادیان هندی[ویرایش]

در ادیان هندی، به رستگاری موکشه یا موکتی(Mukti) می‌گویند که بمعنای رهایی فرد از چرخه زایش‌های دوباره (سمساره) اشاره دارد.

پانویس[ویرایش]