هفت‌آیین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هفت‌راز (sacrament) که هفت‌آیین و شعائر نیز نامیده شده آن دسته از فریضه‌های دینی در مسیحیت هستند که به باور مسیحیان با انجام آنها خدا نزد انسان می‌آید، برخلاف مواردی چون نیایش و قربانی کردن که در آن‌ها این انسان است که راهی به سوی نزدیک شدن به خدا می‌جوید.

این آیین‌های هفتگانه عبارت‌اند از: ۱. غسل تعمید ؛۲. تدهین؛ ۳. توبه؛ ۴. تبرک؛ ۵. ازدواج؛ ۶. آخرین تدهین؛ ۷. دست‌گذاری (تفویض مقام روحانیت).[۱]

تعدادی از این آیین‌ها مثل غسل تعمید، تدهین، و تبرک برای مؤمنان اجباری و تعدادی دیگر مثل ازدواج و دست‌گذاری اختیاری‌اند.

برای اجرای مراسم آیین‌ها سه عنصر لازم است:

  • نشان محسوس: آب در مراسم غسل تعمید، روغن مقدس در تدهین، و نان و شراب در آیین پذیرش تبرک، نشان‌ها و آثار محسوسی هستند که به چشم رؤیت می‌شوند.
  • دعا: به وسیلهٔ ادعیه و آوازهای مذهبی آیین‌ها تفهیم می‌شوند.
  • خادم قانونی: شخص روحانی که کسوت روحانیت را رسماً پذیرفته، فقط او مجاز به اجرای مراسم آیین‌ها است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. مانوکیان، آرداک: آیین‌های کلیسا. مترجم: میشا هایراپطیان. در: فصلنامه فرهنگی پیمان - شماره ۳۰ - سال هشتم - زمستان ۱۳۸۳.
  2. مانوکیان، آرداک: آیین‌های کلیسا. مترجم: میشا هایراپطیان. در: فصلنامه فرهنگی پیمان - شماره ۳۰ - سال هشتم - زمستان ۱۳۸۳.