حرف اضافه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

برنهشت (حرف اضافه یا برنهاده یا برافزوده) یکی از پاره‌های سخن است که برای بیان رابطه‌ای یا برای ساخت ساختارهای دستوری به کار می‌رود.

برنهشت معنای مستقل ندارد و کاربرد آن در زبان فارسی گاهی در بندها برای نقش نمایی کلمات پیش و پس خود است. بسته بر اساس موقعیتش، برنهشت را می‌تواند به دو گونه‌ی پیش‌نهشت با پس‌نهشت تقسیم می‌شود. پیش‌نهشت همانطور که از نامش پیداست پیش از یک واژه می‌آید و پی‌نهشت برعکس. گونه رایج آن در زبان فارسی پینهشت است.

پیش‌نهشت[ویرایش]

مهمترین پیش‌نهشت‌های زبان فارسی عبارت اند از: به، از، در

مهمترین پیش‌نهشت‌های زبان انگلیسی عبارت اند از: to، for، with

پیش‌نهشت می‌تواند از ترکیب چند واژه درست شده باشد مانند: بعد از ، in front of

پس‌نهشت[ویرایش]

برخی زبان‌ها دارای پس‌نهشت هستند. زبان فارسی دارای یک پی‌افزوده به عنوان نقش نمای مفعول مستقیم است، این پی‌افزوده را است. هر واژه‌ای در جمله که پس از آن بیاید مفعول مستقیم بند است.

زبان پشتو دارای پی‌افزوده‌های زیادی است از جمله: لِپاره به معنای برای. مثال:

د حسن لپاره : برای حسن

تقسیم‌ بندی بر اساس تعداد واژه‌ها[ویرایش]

برنهشت‌ها به دو گروه ساده و پیچیده تقسیم می‌شود.

  • برنهشت ساده که شامل یک واژه به عنوان برنهشت است. مانند:

علی را

از خدا

  • برنهشت پیچیده که شامل چند واژه است.مانند:

پس از باران بعد از انقلاب در مقابل تورانیان

برنهشت پیچیده در زبان پشتو حتی شامل ترکیبی برنهشت پیشین و پی‌افزوده است. مانند

له حسن سره : همراه حسن

په کور کی : در خانه

تر میز لاندی : زیر میز

پر میز باندی : روی میز

جستارهای وابسته[ویرایش]