فراکرد
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
فراکرد[۱] (در متون قدیمی تر جمله ساده) عبارتی است شامل یک نهاد و یک گزاره.
فراکردها عنصر اصلی ساخت جملهها هستند. یک جمله میتواند از یک یا چند فراکرد ساخته شود.یک فراکرد را به خودی خود میتوان یک جمله ساده نامید.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] ساختارهای فراکرد
یک فراکرد بسته به نوع فعل خود میتواند ساختار و اجزای مختلفی داشته باشد. کوچکترین فراکرد میتواند شامل یک فاعل به عنوان نهاد و یک فعل به عنوان گزاره باشد.
مهمترین ساختارهای فراکرد به شرح زیر هستند
- نهاد (فاعل) + فعل ناگذر (مثال:متین رفت)
- نهاد (مسندالیه) + مسند + فعل ربطی (مثال:متین عاشق شد)
- نهاد (فاعل) + مفعول مستقیم + فعل گذرا (مثال:متین بهار را دوست دارد)
- نهاد (فاعل) + مفعول مستقیم + مفعول غیر مستقیم + فعل دوگذرا (مثال:متین گل را به بهار داد)
همانطور که مشاهده میشود نوع فعل تاثیر مستقیمی بر اجزای فراکرد دارد.
در تمام ساختارهای بالا فاعل و مسندالیه در نقش نهاد هستند.به فراکردی دارای مسندالیهاست فراکرد اسنادی(در متون قدیمی جمله اسنادی) گفته میشود.
[ویرایش] گونههای فراکرد
[ویرایش] شبه فراکرد
- شبه فراکرد: یا شبه جمله، عبارتی است که دارای اجزای نهاد و گزاره نیست اما پیامی را منتقل میکند.
نمونه: چه باغ باصفایی!
[ویرایش] منابع
- ↑ دستور زبان فارسی، دکتر پرویز خانلری
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
