شناسه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
شناسه جزئی که در فعل، شخص: یعنی اول شخص، یا متکلم، دوم شخص یا شنونده، سوم شخص یا دیگر کس را نشان میدهد، شناسه نامیده میشود. شناسه نشانه فعل است و همانند نهاد شخص فعل را معین میکند. شناسه را نهاد پیوسته هم می گویند.
شناسهها دو دستهاند: شناسههای مفرد و شناسههای جمع.
| شخص | مفرد یا جمع | شناسه | در فعلی که زمان حال را نشان میدهد | در فعلی که زمان گذشته را نشان میدهد |
|---|---|---|---|---|
| اول شخص (گوینده) | مفرد | (–’م) | خورم (خور+–’م) | خوردم (خورد+–’م) |
| دوم شخص (مخاطب) | مفرد | (–ی) | خوری (خور+–ی) | خوردی (خورد+–ی) |
| سوم شخص (غایب) | مفرد | (–’د) | خورد (خور+–’د) | خورد (شناسه ندارد) |
| اول شخص (گوینده) | جمع | (–یم) | خوریم (خور+–یم) | خوردیم (خورد+–یم) |
| دوم شخص (گوینده) | جمع | (–ید) | خورید (خور+–ید) | خوردید (خورد+–ید) |
| سوم شخص (غایب) | جمع | (—’ند) | خورند (خور+–’ند) | خوردند (خورد+–’ند) |
منابع [ویرایش]
- کتاب «دستور زبان فارسی ۱»، صفحه ۱۴، تالیف دکتر حسن احمدی گیوی/ دکتر حسن انوری، ویرایش ۲، تهران: انتشارات فاطمی
جستارهای وابسته [ویرایش]
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
